„Standardowa metoda badania wytrzymałości kamienia wymiarowego na ściskanie ASTM C170/C170M-15” opracowana przez Amerykańskie Towarzystwo Badań i Materiałów (ASTM) opisuje metodę badania polegającą na pobieraniu próbek kamienia wymiarowego, przygotowaniu próbek i określaniu wytrzymałości na ściskanie.
Na potrzeby niniejszej normy wszystkie mające zastosowanie definicje są zawarte w normie „ASTM C119-22 Standardowa terminologia dotycząca kamienia wymiarowego”.
Ta metoda testowania jest przydatna do wykazania różnic w wytrzymałości na ściskanie pomiędzy kamieniami o różnych rozmiarach. Ta metoda badania stanowi element porównania kamieni tego samego typu.
Maszyna wytrzymałościowa używana w tych testach musi spełniać wymagania normy „ASTM C4/C24M-39 Standardowa metoda badania wytrzymałości na ściskanie cylindrycznych próbek betonowych”, w tym wymagania kalibracyjne normy „ASTM E39-04 Standardowe praktyki dotyczące kalibracji siły i weryfikacji maszyn wytrzymałościowych”.
Używana maszyna wytrzymałościowa musi być w stanie przyłożyć wymagane obciążenie ze stałą szybkością, jak określono w niniejszej normie, i musi być w stanie przyłożyć obciążenie w sposób ciągły, aby zapobiec nagłym lub szybkim zmianom obciążenia. Koło łożyskowe sferyczne maszyny wytrzymałościowej należy podwiesić na głowicy górnej w taki sposób, aby płytka stykowa pozostawała w położeniu środkowym (powierzchnie kuliste w pełnym kontakcie) w stanie nieobciążonym. Powierzchnie kuliste powinny być dobrze nasmarowane, a środek krzywizny powinien znajdować się w obrębie powierzchni styku z próbką. Rysunek podany w normie pokazuje prawidłowe ustawienie próbki i typowych elementów maszyny wytrzymałościowej spełniającej te wymagania.
Próbkę należy wybrać tak, aby reprezentowała rzeczywistą średnią dla danego rodzaju lub gatunku kamienia i musi mieć jakość wprowadzoną do obrotu w postaci gotowej pod oznaczeniem typu, który ma być badany. Próbka może zostać pobrana z wydobywanego kamienia lub naturalnego odkrywki przez nabywcę lub jego upoważnionego przedstawiciela i musi mieć wystarczającą wielkość, aby umożliwić przygotowanie żądanej liczby próbek do badań. W przypadku wystąpienia zauważalnych zmian kupujący może wybrać wymaganą liczbę próbek w celu określenia zmiany wytrzymałości na ściskanie. „Standardowy przewodnik ASTM C1799/C1799M-14 dotyczący pobierania i przygotowywania próbek do badania wymiarowych kamieni” ma zastosowanie do wyboru, przygotowania i kondycjonowania próbek do badań.
Próbkami do badań mogą być kostki lub pionowe cylindry, które należy wyciąć z próbki za pomocą pił lub wierteł rdzeniowych. Średnica lub wymiar boczny (odległość między przeciwległymi powierzchniami pionowymi) nie powinna być mniejsza niż 50 mm, aby uwzględnić zmiany w wielkości ziaren lub składzie próbki. Stosunek wysokości (odległość pomiędzy powierzchniami stykającymi się z aparaturą badawczą) do średnicy lub wymiaru bocznego powinien mieścić się w przedziale od 0,9:1,0 do 1,1:1,0. Krawędzie próbki powinny być gładkie i płaskie z dokładnością do 0,5 mm na całej wysokości próbki.
Dwie powierzchnie stykające się z przyrządem badawczym powinny mieć powierzchnię drobno ścierną, a pozostałe powierzchnie powinny mieć powierzchnię drobno piłowaną. Powierzchnie stykające się z aparaturą badawczą muszą być oszlifowane z tolerancją płaskości plus/minus 0,1 mm i nie mogą odbiegać o więcej niż 0,25 stopnia od prostopadłej do osi wzdłużnej próbki.
Dla każdego warunku badania należy przygotować co najmniej pięć próbek. Warunki po teście są określone przez warunki projektu i są określone w żądaniu testu. Zazwyczaj badanie obejmuje warunki mokre i suche, zarówno prostopadłe, jak i równoległe do szczeliny kamiennej (najłatwiejsza płaszczyzna łupania, zazwyczaj zgodna z orientacją płaszczyzny podłoża) i wymaga co najmniej 20 próbek. Rysunki zawarte w normie pokazują prawidłowe rozmieszczenie próbek do badań w aparacie badawczym dla dwóch najczęściej spotykanych orientacji szczelin. Powierzchnie nośne należy w miarę możliwości wykończyć poprzez szlifowanie do płaszczyzn równoległych.
Na każdej próbce należy oznaczyć powierzchnie nośne i kierunek szczeliny. Niedozwolone jest stosowanie materiałów powłokowych lub obróbka powierzchni końcowych inna niż szlifowanie.
Próbki kondycjonuje się przez 60 godzin w temperaturze 2 stopni plus/minus 48 stopnie przed badaniem w stanie suchym. Po 46, 47 i 48 godzinach próbki są ważone, aby upewnić się, że masa jest taka sama. Jeśli masa nadal spada, próbki kontynuują suszenie, aż do uzyskania trzech kolejnych odczytów godzinnych przy tej samej masie. Po wyjęciu próbek z pieca, przed badaniem schładza się je w suszarce do temperatury pokojowej.
Przed badaniem próbki w stanie mokrym zanurza się je w wodzie na 22 godzin o temperaturze 2 stopni plus/minus 48 stopnie. Próbki bada się bezpośrednio po wyjęciu z kąpieli poprzez wytarcie ich z powierzchniowej wody.
Wśród licznych badań, pomiarów, analiz i ocen, które nasza organizacja zapewnia przedsiębiorstwom z różnych sektorów, dzięki przeszkolonej i fachowej kadrze oraz zaawansowanemu sprzętowi technologicznemu, świadczymy również usługi testowania określone w normie „Standardowy test ASTM C170/C170M-15 metoda wytrzymałości na ściskanie kamienia wymiarowego”.
Możesz poprosić nas o wypełnienie formularza, aby umówić się na spotkanie, uzyskać bardziej szczegółowe informacje lub poprosić o ocenę.
