ISO 7854 Tkaniny powlekane gumą lub tworzywem sztucznym – Oznaczanie odporności na rozdarcie przez rozciąganie

Norma „ISO 7854 Tkaniny powlekane gumą lub tworzywem sztucznym – Oznaczanie odporności na rozdarcie przez rozciąganie” opracowana przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO) opisuje trzy metody badawcze służące do oceny odporności tkanin powlekanych na uszkodzenia w wyniku wielokrotnego rozciągania:

• Metoda A Metoda De Mattia: W tej metodzie prostokątny pasek powlekanej tkaniny składa się dwukrotnie tak, że jego długie krawędzie spotykają się, tworząc pasek o wymiarach 125 mm x 12,5 mm. Ten złożony pasek jest zamontowany pomiędzy parą płaskich sprzęgieł, z których jedno porusza się ruchem posuwisto-zwrotnym, powodując wyginanie się złożonego elementu testowego na zewnątrz pięć razy na sekundę. To szybkie składanie próbki do badań trwa przez określoną liczbę cykli lub do momentu pojawienia się uszkodzenia na próbce.

W tej metodzie testowania wykorzystuje się maszynę do testowania elastyczności z parami prostych uchwytów, zgodnie z normą ISO 132. Jedno ze sprzęgieł każdej pary może poruszać się tam i z powrotem w płaszczyźnie pionowej ze skokiem wynoszącym 57 plus 0,5 mm i częstotliwością 5,0 Hz plus/minus 0,2 Hz.

Przygotowując próbki do badań, wybiera się sześć próbek do badań, każda o wymiarach 2286 mm plus/minus 37,5 mm szerokości x 1 mm długości, z użytecznej szerokości rolki określonej w normie ISO 125. Wybiera się trzy próbki do badań o dłuższym wymiarze w kierunku wzdłużnym rolki tkaniny powlekanej i trzy próbki do badań o dłuższym wymiarze w kierunku poprzecznym rolki tkaniny powlekanej. Próbki do badania wybiera się z równomiernie rozmieszczonych miejsc na całej szerokości i długości próbki.

Badane próbki kondycjonuje się w atmosferze A, B lub C zgodnie z normą ISO 2231 i w tej atmosferze przeprowadza się badanie.

• Metoda B Metoda Schildknechta: W tej metodzie prostokątny pasek powlekanej tkaniny umieszcza się wokół dwóch przeciwległych rolek, tak że badany element przyjmuje kształt cylindryczny. Jeden z wałków porusza się tam i z powrotem wzdłuż swojej osi, powodując naprzemienne ściskanie i rozluźnianie wałka z powleczonej tkaniny, tworząc w ten sposób fałdy na badanym wycinku. To składanie cylindra z powlekanej tkaniny trwa przez określoną liczbę cykli lub do momentu uszkodzenia badanego elementu.

W tej metodzie badawczej wykorzystuje się maszynę wytrzymałościową składającą się z jednego lub większej liczby metalowych cylindrów odpowiednio zamontowanych w taki sposób, że osie każdej pary rozciągają się wzdłuż łuku o promieniu co najmniej 450 mm. Zewnętrzna średnica rolek wynosi 25,4 mm plus/minus 0,1 mm, a jedna rolka z każdej pary porusza się tam i z powrotem wzdłuż swojej osi z częstotliwością 8,3 Hz plus/minus 0,4 Hz. Długość skoku cylindra posuwisto-zwrotnego wynosi 11,7 mm plus/minus 0,35 mm. W testach wykorzystuje się również opaski do węży o szerokości 10 mm plus/minus 1 mm lub zaciski do narzędzi do mocowania próbek do cylindrów.

Przygotowując próbki do badań, wybiera się sześć próbek do badań, każda o długości 2286 mm i szerokości 105 mm, z dostępnej szerokości rolki określonej w normie ISO 50. Wybiera się trzy próbki do badań o dłuższych wymiarach w kierunku wzdłużnym rolki tkaniny powlekanej i trzy próbki do badań o dłuższych wymiarach w kierunku poprzecznym rolki tkaniny powlekanej. Próbki do badania należy wybierać z równomiernie rozmieszczonych miejsc na całej szerokości i długości próbki.

• Metoda C Metoda Crumpleflex: W tej metodzie prostokątny kawałek testowy powlekanej tkaniny zszywa się w kształt cylindryczny. Cylinder z powlekanej tkaniny jest umieszczany pomiędzy dwoma dyskami i mocowany na miejscu. Jeden z dysków oscyluje wokół własnej osi o około 229 cm. Powoduje to wypaczenie cylindra próbki badanej z powlekanej tkaniny. W tym samym czasie drugi dysk porusza się tam i z powrotem wzdłuż swojej osi, powodując w ten sposób ściskanie cylindrycznego przedmiotu badanego na całej jego długości. To zginanie i jednoczesne ściskanie cylindrycznej próbki trwa przez zadaną liczbę cykli lub do momentu pojawienia się uszkodzenia w próbce.

Urządzenie stosowane w tej metodzie badawczej składa się zasadniczo z dwóch przeciwległych dysków z kołnierzami lub występami, znajdujących się w odległości 180 plus 3 mm pomiędzy wewnętrznymi powierzchniami kołnierzy przy maksymalnej odległości dysków. Część niekołnierzowa każdego dysku ma średnicę 63,5 mm x szerokość czołową 15,0 mm. Tarcze są zamontowane wzdłuż tej samej osi, a ich krawędzie są oddalone od siebie o 152,4 mm przy maksymalnej odległości. Dyski muszą być w stanie poruszać się wzdłuż swoich wspólnych osi w kierunku siebie na odległość 70,0 mm i w ten sposób wywierać nacisk na cylindryczny element badany z częstotliwością 2,53 Hz plus/minus 0,07 Hz, tj. 152 plus/minus 4 skoki ściskania na chwila. Drugi krążek musi mieć możliwość obracania się pod kątem 90 stopni plus/minus 2 stopnie, powodując w ten sposób dodanie skrętów do cylindrycznego elementu badanego z częstotliwością 3,33 Hz plus/minus 0,17 Hz, czyli 200 plus/minus 10 skrętów na chwila. Mierniki rejestrują całkowitą liczbę suwów sprężania dodanych podczas testu oraz częstotliwość, z jaką pracuje maszyna.

Wśród licznych badań, pomiarów, analiz i ocen, które świadczy dla przedsiębiorstw z różnych sektorów, nasza organizacja, dzięki przeszkolonemu i fachowemu personelowi oraz zaawansowanemu sprzętowi technologicznemu, świadczy również usługi testowania określone w normie „ISO 7854 Tkaniny powlekane gumą lub tworzywem sztucznym - Wyznaczanie wytrzymałości na rozrywanie przez rozciąganie”.