W normie „EN ISO 8307 Elastyczne materiały polimerowe o strukturze komórkowej – Oznaczanie elastyczności za pomocą odbicia piłki”, która ma swoje korzenie w normie europejskiej, a następnie została opublikowana przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO), opisano metodę oznaczania wytrzymałości elastycznych materiałów polimerowych o strukturze komórkowej za pomocą odbicia piłki.
Na potrzeby niniejszego standardu mają zastosowanie następujące terminy i definicje:
Zasadniczo w tej metodzie stalową kulkę zrzuca się na próbkę z określonej wysokości, a następnie mierzy się wysokość odbicia.
Tester odbicia używany w testach powinien składać się z pionowej, przezroczystej rury o średnicy wewnętrznej od 30 mm do 65 mm. Stalowa kula o średnicy 16 mm plus minus 0,5 mm i masie 16,8 g plus minus 1,5 g jest upuszczana pionowo na próbkę przez rurę z wysokości 500 mm plus minus 0,5 mm za pomocą magnesu lub innego odpowiedniego urządzenia. Stalowa kula powinna zostać puszczona tak, aby opadła bez obracania się i była skutecznie wyśrodkowana. Jeśli rura nie jest trzymana pionowo, mogą wystąpić błędy pomiaru, a pomiary mogą być nieprawidłowe z powodu kontaktu odbitej kuli z wewnętrzną powierzchnią rury. Dlatego ważne jest, aby użyć poziomicy lub podobnego urządzenia, aby upewnić się, że rura jest zamontowana pod kątem prostym do sztywnej płyty podstawy i że sama płyta podstawy jest pozioma.
Do testów używa się również ręcznego aparatu do odczytu. Skala z tyłu probówki powinna być wyskalowana bezpośrednio w procentach w następujący sposób: co 5 percentyla (25 mm) należy narysować pełne koło, a co 1 percentyl łuk o kącie 120 stopni. Pełne koła są niezbędnym elementem aparatu, ponieważ służą do eliminacji błędów paralaksy.
Można zastosować automatyczne urządzenie odczytowe, które może elektronicznie określić wysokość odbicia śrutu stalowego, pod warunkiem, że testy wykazały, że daje ono takie same wyniki jak ręczne urządzenie odczytowe. Wysokość odbicia można obliczyć na przykład na podstawie prędkości odbicia lub odstępu czasu między pierwszym a drugim kontaktem śrutu z powierzchnią piany. Dopuszcza się zastosowanie dowolnego takiego urządzenia, pod warunkiem, że urządzenie to może określić wysokość odbicia z dokładnością do plus minus 1% całkowitej wysokości upadku (tj. plus minus 5 mm). W przypadku tego typu urządzeń nie jest wymagana podziałka na rurce.
Górna i dolna powierzchnia próbek do badań powinna być płaska i równoległa. Próbki do badań powinny składać się z całej próbki produktu lub jej odpowiedniej części, ale w żadnym wypadku ich grubość nie powinna być mniejsza niż 50 mm, a powierzchnia mniejsza niż 100 mm x 100 mm. Próbki grubsze niż 50 mm należy złożyć na grubość co najmniej 50 mm bez użycia spoiwa. W przypadku wyrobów formowanych należy usunąć górną powłokę. Grubsze próbki do badań mogą być stosowane w celu uniknięcia błędnych wyników, które mogą wystąpić w przypadku bardzo miękkich materiałów ze względu na wpływ płyty bazowej.
Minimalna grubość próbki testowej wynosząca 50 mm może być niewystarczająca w przypadku bardzo miękkich materiałów. W przypadku uzyskania niedokładnych wyników, można użyć grubszej próbki testowej. Materiały o bardzo niskiej gęstości mogą również powodować problemy z powodu odbicia próbki testowej. W przypadku próbek wielowarstwowych może wystąpić poślizg między warstwami. Problem ten można rozwiązać, stosując jak największą powierzchnię próbki testowej.
Należy zbadać trzy próbki na próbkę. Trzy próbki można uzyskać, używając oddzielnych próbek lub umieszczając je w różnych miejscach na danej próbce.
Materiał należy poddać badaniu co najmniej 72 godziny po wytworzeniu, pod warunkiem wykazania, że średnie wartości sprężystości odbicia uzyskane po 16 godzinach lub 48 godzinach od wytworze-nia nie różnią się o więcej niż plus/minus 10 procent od wartości uzyskanych po 72 godzinach.
Jeśli powyższe kryterium zostanie spełnione w wybranym czasie, badanie jest dozwolone po 16 lub 48 godzinach. Przed badaniem próbki muszą być kondycjonowane przez co najmniej 16 godzin w jednej z następujących atmosfer określonych w normie ISO 23529:
Okres ten może stanowić ostatnią część okresu postprodukcyjnego. W przypadku badań kontroli jakości próbki do badań mogą zostać pobrane wcześniej (do minimum 12 godzin) po produkcji, a badania mogą zostać przeprowadzone po kondycjonowaniu w jednej z wyżej wymienionych atmosfer przez krótszy okres (do minimum 6 godzin).
Nasza organizacja, która od lat wspiera przedsiębiorstwa z wszystkich sektorów, oferując szeroki zakres usług testowych, pomiarowych, analitycznych i ewaluacyjnych, dysponuje silnym zespołem pracowników, którzy uważnie śledzą światowe osiągnięcia naukowe i technologiczne oraz stale się rozwijają. W tym kontekście świadczymy również usługi testowe zgodnie z normą EN ISO 8307 Elastyczne materiały polimerowe o strukturze komórkowej – Oznaczanie elastyczności metodą odbicia piłki.
Możesz poprosić nas o wypełnienie formularza, aby umówić się na spotkanie, uzyskać bardziej szczegółowe informacje lub poprosić o ocenę.
