ISO 2144 Papier, tektura i masa celulozowa – Oznaczanie pozostałości (popiołu) po zapłonie w temperaturze 900 stopni

Norma „ISO 2144 Papier, tektura i masa celulozowa – Oznaczanie pozostałości (popiołu) po prażeniu w temperaturze 900 stopni” opracowana przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO) opisuje procedurę oznaczania pozostałości powstałych po prażeniu masy celulozowej, papieru i tektury . Norma ta obowiązuje dla wszystkich rodzajów masy celulozowej, papieru i tektury. Dolna granica oznaczalności wynosi około 0,2%. Procedura wymaga odważenia co najmniej 10 mg pozostałości. Powyższy limit odpowiada próbce o masie 5 g. Limit ten można obniżyć w przypadku zwiększenia wielkości próby.

Do celów niniejszej normy pozostałość po wypaleniu odnosi się do masy pozostałości pozostałej po wypaleniu badanej próbki masy celulozowej, papieru i tektury w piecu w temperaturze 900 stopni plus/minus 25 stopni, zgodnie z procedurą określoną w niniejszej normie. W poprzednich wydaniach tej normy właściwość ta była określana jako zawartość popiołu.

Podczas wykonywania testu próbkę zasadniczo waży się w żaroodpornym pojemniku i wypala w piecu muflowym w temperaturze 900 stopni plus/minus 25 stopni. Masę pozostałości określa się ważąc pojemnik po spaleniu badanej próbki.

Główny sprzęt laboratoryjny używany w testach obejmuje:

• Pojemniki platynowe, ceramiczne lub krzemionkowe mogące pomieścić około 10 g próbki (zwykle wystarczająca jest pojemność 50 ml). Pojemniki nie mogą tracić ani zyskiwać na masie podczas prażenia ani wchodzić w reakcję chemiczną z próbką lub pozostałością po prażeniu.
• Piec muflowy utrzymujący temperaturę 900 stopni plus/minus 25 stopni. Piekarnik najlepiej umieścić wewnątrz okapu lub wyposażyć w środki odprowadzające dym i opary.
• Waga analityczna z dokładnością do 0,1 mg.

Pobieranie próbek i przygotowywanie próbek do badań przeprowadza się, jeśli to możliwe, zgodnie z opisem zawartym w normie „ISO 186 Papier i tektura – Pobieranie próbek w celu określenia średniej jakości” lub w normie „ISO 7213 Masy celulozowe – Pobieranie próbek do badań”.

Procedura testowania obejmuje następujące kroki:

• Zabieg wykonywany jest dwukrotnie. Wszystkie ważenia rejestruje się z dokładnością do 0,1 mg. Mokre próbki pozostawia się do wyschnięcia w powietrzu laboratoryjnym w warunkach bezpyłowych.
• Oznaczyć zawartość wilgoci w pojedynczej próbce testowej (wysuszonej na powietrzu) ​​zgodnie z procedurą opisaną w normach ISO 287 lub ISO 638. Tę próbkę badawczą waży się jednocześnie z próbką badaną stosowaną do spalania (suszoną na powietrzu).
• Części przeznaczone do spalenia muszą składać się z małych kawałków nie większych niż 1 cm2, o łącznej masie co najmniej 1 g lub wystarczającej do pozostawienia po prażeniu pozostałości co najmniej 10 mg. Jeżeli próbka ma bardzo małą pozostałość po prażeniu, na przykład w przypadku gatunków bezpopiołowych, pobiera się część próbki do badania o masie wystarczającej do uzyskania pozostałości wynoszącej co najmniej 2 mg. W takich przypadkach może zaistnieć konieczność podzielenia badanej próbki na dwie lub kilka mniejszych porcji, które spalane są kolejno w tym samym pojemniku.
• Pojemnik bez próbki ogrzewa się w piecu muflowym w temperaturze 900 stopni plus/minus 25 stopni przez 30 minut do 60 minut.
• Pozostawia się do ostygnięcia do temperatury pokojowej w eksykatorze.
• Pusty pojemnik jest ważony. Dodawana jest odpowiednia ilość próbki i ponownie ważona.
• Pojemnik ogrzewa się powoli, najlepiej tak, aby próbka spaliła się, ale nie zapaliła.
• Sprawdza się, czy nie doszło do utraty materiału w postaci latających cząstek. Procedura na tym etapie zależy od dostępnego sprzętu. Niektóre piece muflowe mają drzwi, które po otwarciu tworzą poziomą platformę przed wejściem. Platforma ta i podobne urządzenia mogą być wykorzystywane do spalania materiału organicznego w próbce. Kiedy spalanie jest całkowite lub prawie całkowite i widoczna jest tylko niewielka ilość węgla, pojemnik wystawia się na działanie pełnego ciepła pieca (1 stopni plus/minus 900 stopni) na 25 godzinę. Czas nagrzewania nie ulega wydłużeniu i nie próbuje się uzyskać stałej masy. Niektóre składniki mogą powoli i przez dłuższy czas tracić masę.
• Pojemnik wyjmuje się z pieca i pozostawia w eksykatorze do osiągnięcia temperatury pokojowej. Następnie pojemnik waży się jak poprzednio.

Wśród licznych badań, pomiarów, analiz i ocen przeprowadzanych dla przedsiębiorstw z różnych sektorów, nasza organizacja, dysponując przeszkoloną i fachową kadrą oraz zaawansowanym sprzętem technologicznym, przeprowadza badanie określone w normie „ISO 2144 Papier, tektura i masa celulozowa – Oznaczanie pozostałości (popiołu) po wypaleniu w temperaturze 900 stopni.” Świadczy również usługi.