EN ISO 15527 Tworzywa sztuczne – Płyty formowane tłocznie z polietylenu (PE-UHMW, PEHD) – Wymagania i metody badań

W normie „EN ISO 15527 Tworzywa sztuczne – Płyty formowane tłocznie z polietylenu (PE-UHMW, PEHD) – Wymagania i metody badań”, która jest oparta na normie europejskiej i opublikowanej przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO), pełne płaskie Opisano arkusze formowane tłocznie bez wypełniaczy i materiałów wzmacniających. Opisano wymagania i metody badań arkuszy polietylenowych (PE-UHMW i PE-HD). Niniejsza norma obowiązuje wyłącznie dla grubości od 10 mm do 200 mm.

Arkusze są wykonane z materiałów formierskich PE-UHMW zgodnie z definicją zawartą w normie „ISO 11542-1 Tworzywa sztuczne – Polietylen o ultrawysokiej masie cząsteczkowej (PE-UHMW) do formowania i wytłaczania – Część 1: System identyfikacji i podstawy specyfikacji” lub bez wypełniacze lub materiały wzmacniające, „ISO 17855-1 Tworzywa sztuczne – Polietylen (PE) materiały do ​​formowania i wytłaczania – Część 1: System identyfikacji i podstawa specyfikacji” Powinien składać się z polietylenu o dużej gęstości (PE-HD) wybranego spośród materiałów formierskich z polietylenu (PE). Nie należy stosować materiałów i dodatków o nieznanej tożsamości. Wymagania prawne mogą wymagać wyboru konkretnego materiału formierskiego.

Arkusze muszą mieć gładkie powierzchnie. Dopuszczalne są niewielkie rowki i wynikające z nich nieregularności w grubości blach, o ile spełnione są wymagania określone w niniejszej normie. Arkusze należy badać zgodnie z tą normą.

Arkusze o gładkiej obrobionej powierzchni mogą być dostarczone po osiągnięciu porozumienia pomiędzy zaangażowanymi stronami.

Arkusze muszą być zasadniczo wolne od pęcherzyków, dziur powietrznych i innych niejednorodności, które czyniłyby je nieodpowiednimi do zamierzonego zastosowania. Zaangażowane strony muszą uzgodnić szczegółowe wymagania dotyczące tej wewnętrznej integralności.

W zakresie tolerancji wymiarowych, dla każdej pojedynczej blachy, tolerancja grubości w stosunku do grubości nominalnej powinna być zgodna z tabelą podaną w normie. Badania należy przeprowadzać zgodnie z tą normą. Nominalna długość i nominalna szerokość blach powinny zostać uzgodnione między zainteresowanymi stronami.

Dla każdej pojedynczej płyty wybranej losowo z dowolnej dostawy tolerancja prostokątności wyrażona jako różnica długości przekątnych powinna być zgodna z tabelą podaną w normie.

Gęstość, zużycie, naprężenie rozciągające w granicy plastyczności, odkształcenie przy rozciąganiu w granicy plastyczności, moduł sprężystości przy rozciąganiu, udarność próbek z podwójnym karbem, udarność Charpy'ego próbek z karbem, masowe natężenie przepływu stopu 190 stopni/5 kg i 190 stopni/21,6 kg masowego przepływu stopionego Wymagania dotyczące właściwości fizycznych, takich jak prędkość, podano w osobnej tabeli w normie.

Próbki do badań dla blach o grubości od co najmniej 10 mm do maksymalnie 20 mm oraz dla blach o grubości od co najmniej 20 mm do maksymalnie 200 mm należy pobrać zgodnie z rysunkami podanymi w normie.

Aby uniknąć efektu karbu, powierzchnie próbek do badań muszą być wolne od uszkodzeń i wad. Jeżeli podczas obróbki na badanych próbkach utworzą się zadziory, należy je usunąć, nie uszkadzając powierzchni próbek. W razie potrzeby krawędzie cięcia należy wykończyć papierem ściernym o uziarnieniu 220 lub drobniejszym, przy czym kierunek ścierania powinien przebiegać wzdłuż długości próbek do badań.

Wszystkie próbki do badań należy kondycjonować w temperaturze 291 stopni plus/minus 16 stopnie przez co najmniej 23 godzin zgodnie z normą ISO 2 lub zgodnie z odpowiednią normą materiałową. Jeżeli nie ma znaczących różnic w uzyskanych wynikach, można zastosować krótsze okresy kondycjonowania w drodze porozumienia między zainteresowanymi stronami.

O ile zainteresowane strony nie uzgodniły inaczej lub nie określono inaczej w poszczególnych normach badawczych, badania przeprowadza się w atmosferze standardowej 291/23 określonej w normie ISO 50 lub odpowiedniej normie materiałowej.

Po dostawie arkusze należy poddać oględzinom, aby upewnić się, że są wolne od uszkodzeń mechanicznych lub innych oczywistych wad. W razie potrzeby blachy można badać metodami ultradźwiękowymi lub rentgenowskimi.

Jeśli to możliwe, arkusze są sprawdzane pod kątem wad wizualnych przy użyciu światła przechodzącego i odpowiedniego źródła światła. W przeciwnym razie stosowane jest wystarczająco jasne światło odbite. Zidentyfikowane w ten sposób wady są porównywane z ustaloną specyfikacją i odpowiednio klasyfikowane.

Grubość należy mierzyć odpowiednio skalibrowanym sprzętem z dokładnością co najmniej 0,10 mm. Długość i szerokość należy mierzyć z dokładnością do 1 mm przy użyciu odpowiedniego sprzętu. Pomiary należy wykonywać bezpośrednio wzdłuż powierzchni blachy oraz wzdłuż krawędzi cięcia. Prostokątność, wyrażoną różnicą długości przekątnych, jak pokazano na rysunku podanym w normie, należy mierzyć z dokładnością do 1 mm za pomocą linijki wyskalowanej lub taśmy mierniczej.

Gęstość określa się zgodnie z odpowiednią częścią normy ISO 1183.

Przygotowanie próbek do badań i badanie zużycia przeprowadza się zgodnie z załącznikiem do normy (załącznik B).

Naprężenie rozciągające w granicy plastyczności i odkształcenie przy rozciąganiu w granicy plastyczności określa się przy użyciu co najmniej pięciu próbek do badań typu 527B w każdym kierunku zgodnie z normą ISO 2-1, przy prędkości badania 50 mm/min plus/minus 5 mm /min.

Nasza organizacja, dysponująca wyszkolonym i specjalistycznym personelem oraz zaawansowanym sprzętem technologicznym, wśród licznych badań, pomiarów, analiz i ocen, które przeprowadza dla przedsiębiorstw z różnych sektorów, „EN ISO 15527 Tworzywa sztuczne – Płyty formowane tłocznie z polietylenu (PE-UHMW , PEHD) - Wymagania oraz Świadczy także usługi badawcze określone w normie „Metody badawcze”.