Norma „DIN 52619 Badania izolacji cieplnej – Wyznaczanie oporu cieplnego i współczynnika przenikania ciepła okien” opracowana przez Niemiecki Instytut Normalizacyjny (DIN) zasadniczo składała się z trzech następujących norm pod tym samym tytułem:
Pierwsze dwa z tych standardów zostały później wycofane.
Procedura badawcza opisana w normie DIN 52619-3 służy do określania oporu cieplnego ram okiennych, ścian okiennych i drzwi balkonowych. Procedura ta nie dotyczy pojedynczych profili ramowych, które w praktyce stosuje się jedynie w połączeniu. Obliczony współczynnik przenikania ciepła służy wyłącznie do klasyfikacji do grupy materiałowej ram zgodnie z normą „DIN 4108-4 Izolacja cieplna i gospodarka energetyczna w budynkach – Część 4: Wartości projektowe higrotermiczne”.
Termoizolacja to jeden z najważniejszych parametrów okien. Im niższa wartość izolacyjności cieplnej, tym wyższa izolacyjność cieplna okna. Jeśli właściwości termiczne (opór cieplny) okien są dobre, ciepło z pomieszczenia nie dociera do szyby zewnętrznej, a szyba zewnętrzna staje się zimna, co oznacza, że ciepło w pomieszczeniu jest oszczędzane.
Opór cieplny to miara oporu materiału lub komponentu wobec przepływu ciepła. Jest to odpowiednik przewodności cieplnej, czyli zdolności przewodzenia ciepła.
Współczynnik przenikania ciepła okna określa ilość ciepła traconego z elementu budynku do powietrza zewnętrznego. Im niższa jest ta wartość, tym lepiej wpływa na efektywność energetyczną budynku.
Wartość współczynnika przenikania ciepła zależy od różnych czynników. Trzy główne czynniki wpływające na tę wartość to rama okna, szyba zespolona i krawędź szyby. Proporcje ramy okiennej i szyby zespolonej są uważane za iloczyn ich konkretnych wartości i odpowiednich powierzchni. Ponieważ utrata ciepła następuje oczywiście na całej powierzchni oddzielającej okno od środka i na zewnątrz. Zastosowany wzór uwzględnia także krawędź szyby jako trzeci czynnik, czyli utratę ciepła na krawędzi szyby zespolonej. Oblicza się ją jako iloczyn długości krawędzi szkła i liniowego współczynnika przenikania ciepła powiązanego z pseudodługością. Obliczona wartość wyraża straty ciepła powstałe w wyniku współpracy ramy, szyby i ramki dystansowej. Jeśli zostanie to ulepszone termicznie, mostek termiczny w obszarze przejścia między szkłem a ramą lub profilem elewacyjnym zostanie zminimalizowany, oszczędzając energię grzewczą lub chłodniczą. Oznacza to również, że temperatura powierzchni przy krawędzi szyby wewnątrz pomieszczenia pozostaje wyższa, co zmniejsza higieniczne ryzyko kondensacji i rozwoju pleśni.
Krótko mówiąc, współczynnik przenikania ciepła okna to parametr pokazujący, ile energii traci się na metr kwadratowy pomieszczenia, jeśli temperatura po jednej stronie jest o 1 K niższa niż po drugiej stronie. Innymi słowy, współczynnik ten określa ilość utraconego ciepła, gdy różnica między temperaturą powietrza na zewnątrz a wewnątrz wynosi 1 K. Im niższa wartość współczynnika, tym lepiej, co oznacza, że użytkowanie okna wiąże się z niską utratą ciepła. Okno to konstrukcja złożona z kilku różnych materiałów. Dlatego całkowity współczynnik przenikania ciepła oblicza się jako sumę współczynników przenikania ciepła wszystkich elementów tworzących okno.
Wśród licznych badań, pomiarów, analiz i ocen, które świadczy dla przedsiębiorstw z różnych sektorów, nasza organizacja, ze swoim przeszkolonym i specjalistycznym personelem oraz zaawansowanym sprzętem technologicznym, świadczy również usługi badawcze określone w „Norma DIN 52619 Badania izolacji cieplnej – Oznaczanie właściwości termicznych opór i współczynnik przenikania ciepła okien” podaje norma.
Możesz poprosić nas o wypełnienie formularza, aby umówić się na spotkanie, uzyskać bardziej szczegółowe informacje lub poprosić o ocenę.
