EN ISO 28706-4 Emalie szkliste i porcelanowe — Oznaczanie odporności na korozję chemiczną — Część 4

EN ISO 28706-4 Emalie szkliste i porcelanowe — Oznaczanie odporności na korozję chemiczną — Część 4

Norma EN ISO 28706-4, która jest normą europejską i później opublikowana przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO), opisuje metodę badawczą służącą do określania odporności naczyń emaliowanych szklanych i porcelanowych na działanie cieczy alkalicznych w temperaturach pomiędzy 25-95 stopni Celsjusz. Zastosowaną aparaturą jest naczynie cylindryczne, w którym badana jest tylko jedna próbka emalii.

EN ISO 28706-4 Emalie szkliste i porcelanowe — Oznaczanie odporności na korozję chemiczną — Część 4

Norma ta opiera się na normie ISO 2734, również opublikowanej przez ISO (ISO 2734 Emalie szkliste i porcelanowe – aparatura do badania cieczy alkalicznych).

Metoda badawcza opisana w normie ISO 28706-4 została pierwotnie opracowana w celu określenia odporności emalii szklistych i porcelanowych na gorący roztwór wodorotlenku sodu. Jednakże tę metodę testową stosuje się również przy badaniu odporności innych cieczy alkalicznych. Standard ten, wykorzystujący cylindryczny pojemnik, jest często używany do testowania powłok emalii szklistej i porcelanowej w przemyśle chemicznym.

Trawienie emalii szklistych i porcelanowych roztworami wodnymi jest procesem rozpuszczania. Dwutlenek krzemu, główny składnik szkliwa, tworzy trójwymiarową sieć krzemionkową. Po hydrolizie rozkłada się i tworzy kwas krzemowy lub krzemiany. Są one uwalniane do atakującego środowiska. Inne składniki, głównie tlenki metali, również ulegają hydrolizie z wytworzeniem odpowiednich uwodnionych jonów metali lub wodorotlenków. Wszystkie produkty korozji są mniej lub bardziej rozpuszczalne w atakującym medium. Cały proces powoduje utratę masy na jednostkę powierzchni.

W przypadku niektórych roztworów wodnych atak na emalię przebiega liniowo przez czas korozji, w przypadku innych roztworów wodnych atak na emalię przebiega logarytmicznie przez cały czas korozji.

Najważniejszymi parametrami wpływającymi na korozję wodną szkliwa są jakość szkliwa, temperatura i wartość pH. Przyczynia się do tego również działanie hamujące wynikające z ograniczonej rozpuszczalności krzemionki.

Nasza organizacja, wśród licznych badań, pomiarów, analiz i ocen, które przeprowadziła dla przedsiębiorstw z różnych sektorów, dzięki przeszkolonemu i fachowemu personelowi oraz zaawansowanemu sprzętowi technologicznemu, w zakresie normy EN ISO 28706-4, cylindryczne urządzenie badawcze ze szkła szklistego i emalii porcelanowych oraz substancji chemicznych wywołanych cieczami alkalicznymi.Świadczy także usługi w zakresie badań odporności na korozję.

WhatsApp