PSA D41 1015 Materiały wykończeniowe - 180-stopniowe złuszczanie

Norma „PSA D41 1015 Materiały wykończeniowe – Złuszczanie pod kątem 180 stopni”, opracowana przez francuską firmę samochodową Renault, opisuje metodę badawczą mającą na celu określenie konstrukcji procesu, która pozwala zmierzyć obciążenie potrzebne do oddzielenia kilku elastycznych lub półelastycznych warstw od złożonej struktury. Niniejsza norma ma zastosowanie do materiałów tapicerskich (takich jak tkaniny, skóry powlekane, materiały tekstylne, izolacje akustyczne, pochłaniacze akustyczne i pianki).

Zasadniczo do oceny odporności kompleksu na łuszczenie stosuje się próbę rozciągania.

Sprzęt używany w tych testach obejmuje:

• Dynamometr. Jest to urządzenie posiadające następujące cechy:
  • Rejestrator krzywej obciążenie - wydłużenie.
  • Czujnik obciążenia dostosowany do zakresu pomiarowego badanych materiałów.
  • Prędkość ruchu szczęki ruchomej 100 mm/min plus/min 10 mm/min lub inna prędkość określona w dokumentacji.
  • Szczęki umożliwiają zamocowanie badanej próbki bez ryzyka jej ześlizgnięcia, a dokręcanie szczęk nie wiąże się z zastosowaniem wstępnego obciążenia badanej próbki (np. szczęki dokręcane śrubą i szczęki paskowane). Szerokość szczęk powinna być jak największa proporcjonalna do szerokości badanej próbki.
• Pokój klimatyzowany. Temperatura wynosi 23 stopnie plus/minus 2 stopnie, a wilgotność względna 50 procent plus/minus 5 procent.
• Kuchenka. Temperatura 70 stopni plus/minus 2 stopnie.
• Aceton. Lub dowolny rozpuszczalnik pozwalający na rozdzielenie osadu na warstwy.

Próbki testowe powinny być reprezentatywne dla wielkości, która ma zostać scharakteryzowana. Aby zapewnić taką reprezentację, konieczne jest poznanie podstawowych charakterystyk badanej populacji. Kryteria doboru próbek do badań muszą zostać określone w raporcie z badań zgodnie z normą PSA A10 0156. W razie wątpliwości dotyczących pobierania próbek należy skontaktować się z PSA w celu ustalenia zasad, których należy przestrzegać.

Podczas przygotowywania próbek testowych,

• Stan materiałów tekstylnych i materiałów tekstylnych powlekanych: pobiera się 200 próbek testowych o wymiarach co najmniej 50 mm x 1 mm plus/minus 10 mm, 5 próbek testowych w kierunku wzdłużnym i 5 próbek testowych w kierunku przejściowym. Pobieranie próbek powinno odbywać się w odległości co najmniej 150 mm od krawędzi i końców cięcia oraz co najmniej 3 m od końca widocznego i końca elementu, zgodnie ze specyfikacją podaną w załączniku do normy. Z jednego końca z próbki testowej ręcznie usuwa się dwie warstwy na całej szerokości i około 100 mm długości. W tekstyliach, jeśli proces rozdzielania nie jest łatwy, można go ułatwić za pomocą szpilki chemicznej w następujący sposób:
  • Podłoże tekstylne zwilża się rozpuszczalnikiem z odległości nie większej niż 30 mm.
  • W tym obszarze próbki testowej pozostawia się natychmiast fragment o długości około 100 mm.
  • Próbkę testową suszy się w piecu przez co najmniej jedną godzinę.
  • Po kondycjonowaniu próbek przez co najmniej 24 godziny w tej samej atmosferze przeprowadza się próbę rozciągania w klimatyzowanym pomieszczeniu.
• Stan skóry: pobrano 200 próbek o wymiarach minimum 50 mm x 1 mm plus/minus 5 mm. Na jednym końcu ręcznie usuwa się dwie warstwy, aby oddzielić próbkę testową na całej jej szerokości i około 100 mm długości. Po przetrzymaniu próbek w tej samej atmosferze przez co najmniej 24 godziny poddaje się je próbie rozciągania w klimatyzowanym pomieszczeniu.
• Stan mat, izolacji akustycznych, pochłaniaczy akustycznych i osłon przyklejonych do pianki: pobiera się 200 próbek o wymiarach minimum 50 mm x 1 mm plus/minus 10 mm, 5 próbek podłużnych i 5 próbek w kierunku przejściowym. Oznaczono miejsca pobierania próbek. Na jednym końcu dwie warstwy są ręcznie usuwane w celu oddzielenia ich od próbki testowej na całej szerokości i około 100 mm długości. Jeżeli rozdzielenie okaże się zbyt łatwe, testu nie wykonuje się. Wynik uznaje się za akceptowalny. Po przetrzymaniu próbek w tej samej atmosferze przez co najmniej 24 godziny przeprowadza się próbę rozciągania w klimatyzowanym pomieszczeniu.
• Przypadek systemów automatycznej zmiany: pobiera się 200 próbek szerokości i długości automatycznej taśmy chwytakowej z ograniczeniem 2 mm plus/minus 5 mm na długość. Na jednym końcu dwie warstwy są ręcznie usuwane w celu oddzielenia ich od próbki testowej na całej szerokości i około 100 mm długości. Jeżeli rozdzielenie okaże się zbyt łatwe, testu nie wykonuje się. Wynik uznaje się za akceptowalny. Po kondycjonowaniu próbek przez co najmniej 24 godziny w tej samej atmosferze przeprowadza się próbę rozciągania w klimatyzowanym pomieszczeniu.

Prędkość przemieszczania się szczęki ruchomej jest regulowana w trakcie wykonywania testu. Obie szczęki są rozmieszczone w odległości 100 mm plus/minus 1 mm od siebie. Próbkę umieszcza się w dynamometrze poprzez przymocowanie najtwardszego języka do górnej szczęki. Skala obciążenia jest ustawiona na 0. Dół próbki jest zamocowany do dolnej szczęki, co pozwala uniknąć obciążenia wstępnego większego niż 0,2 N. Ponieważ próbka testowa jest zamocowana w ten sposób, oś symetrii musi pokrywać się z osią rozciągania.

Rozpoczyna się test i rejestruje się obciążenie krzywej oraz przemieszczenie szczęki ruchomej. Łuszczenie odbywa się na długości co najmniej 150 mm, co odpowiada minimalnemu przesunięciu między szczękami wynoszącemu 75 mm. Rejestrator nadaje zębom piły kształt łuku, podążając za wzorem krzywizny ze względu na nierówny chwyt między warstwami.

Nasza organizacja dysponuje silną kadrą, która śledzi rozwój nauki i techniki na świecie i nieustannie się doskonali. Pośród licznych badań testowych, pomiarowych, analitycznych i ewaluacyjnych świadczonych dla przedsiębiorstw z różnych sektorów, znajdują się również usługi testowania zgodne z normą „PSA D41 1015 Materiały wykończeniowe - złuszczanie pod kątem 180 stopni”.