
Norma „ASTM F2580-18 Standardowa praktyka oceny połączenia modułowego bliższej stałej protezy stawu biodrowego” opracowana przez Amerykańskie Towarzystwo Badań i Materiałów (ASTM) opisuje procedurę badania zmęczenia metalowych protez stawu biodrowego stosowanych w endoprotezoplastykach stawu biodrowego.

Niniejsza norma zawiera metodę badania dotyczącą wykonywania badań zmęczeniowych metalowych trzpieni biodrowych kości udowej przy użyciu cyklicznej siły o stałej amplitudzie. Niniejsza metoda badawcza dotyczy protez stawu biodrowego wykorzystujących stabilizację bliższej części przynasadowej i mających budowę modułową, a jej celem jest ocena wytrzymałości zmęczeniowej połączeń modułowych w wypełniaczu przynasadowym, to jest w bliższym obszarze tułowia.
Celem niniejszej normy jest dostarczenie użytecznych, spójnych i powtarzalnych informacji na temat wytrzymałości zmęczeniowej metalowych protez stawu biodrowego, gdy są utrzymywane w miejscu proksymalnym, przy czym dalszy koniec nie jest utrzymywany przez środek wypełniający.
Na potrzeby niniejszego dokumentu mają zastosowanie następujące terminy i definicje:
W skrócie, tę metodę testowania stosuje się do identyfikacji wpływu materiałów, produkcji i zmiennych projektowych na wytrzymałość zmęczeniową metalowych protez stawu biodrowego poddawanych cyklicznemu obciążeniu przez wiele cykli. Obciążenie in vivo konstrukcji stawu biodrowego zasadniczo różni się od obciążenia opisanego w niniejszej metodzie badawczej. Uzyskanych tutaj wyników nie można wykorzystać do bezpośredniego przewidywania wydajności in vivo. Jednakże niniejsza metoda testowania ma na celu umożliwienie porównania wydajności zmęczeniowej różnych metalowych konstrukcji biodra udowego podczas testów w podobnych warunkach.
Aby dane dotyczące zmęczenia protez biodra udowego były porównywalne, odtwarzalne i porównywalne w różnych laboratoriach, konieczne jest ustalenie jednolitych procedur.
Wybrany element testowy musi mieć tę samą geometrię co produkt końcowy i być w stanie gotowym. Badany element musi mieć najgorszy rozmiar i konfigurację z rodziny implantów, która ma być testowana, czyli taki, który wytwarza największe naprężenia. Element głowy kości udowej wybrany do przyłożenia obciążenia powinien mieć tę samą konstrukcję i być wykonany z tego samego materiału, co aktualnie używany produkt, ale mógł zostać wcześniej przetestowany. Wybrana głowa kości udowej powinna zapewniać największe przesunięcie obciążenia od linii środkowej biodra, aby reprezentować najgorszy scenariusz zginania podczas badania.
Wśród licznych badań, pomiarów, analiz i ocen, które nasza organizacja świadczy dla przedsiębiorstw z różnych sektorów, dzięki przeszkolonemu i fachowemu personelowi oraz zaawansowanemu sprzętowi technologicznemu, świadczymy usługi testowania określone w „Standardowej praktyce ASTM F2580-18 dotyczącej oceny modułowe połączenie bliższej stałej protezy biodrowej w standardzie. Daje to również.
