DIN 6167 Definicja żółknięcia prawie białych lub prawie bezbarwnych materiałów

Norma „DIN 6167 Definicja żółknięcia prawie białych lub prawie bezbarwnych materiałów” opracowana przez firmę samochodową Volkswagen opisuje procedurę określania poziomu zażółcenia białych lub prawie bezbarwnych materiałów.

W przypadku próbek prawie białych lub prawie bezbarwnych na podstawie danych widmowych obliczana jest jednowymiarowa liczba, zwana wskaźnikiem zażółcenia. Wskaźnik ten określa ilościowo, jak bardzo kolor próbki odbiega od idealnej bieli. Im większa wartość, tym bardziej żółtawa jest próbka. Często takie okazy wydają się nie tylko żółte, ale wykazują znaczną różnicę w odcieniu i jasności. Dlatego potrzebują trójwymiarowej definicji koloru: czerwony/zielony, żółty/niebieski i jasny/ciemny.

Ta aplikacja udostępnia liczby powiązane z wizualną oceną zażółcenia lub bieli próbek koloru białego i prawie białego lub bezbarwnego obiektu oglądanych w świetle dziennym przez obserwatora o normalnym widzeniu kolorów. Białe tekstylia, farby i tworzywa sztuczne to tylko niektóre z materiałów, które można zidentyfikować na podstawie ich wskaźników zażółcenia lub bieli obliczonych za pomocą tej aplikacji.

Do pełnej analizy barw obiektów przez danego obserwatora i przy danym oświetleniu należy zastosować trzy parametry. Jednakże w przypadku próbek prawie białych często przydatne jest obliczenie nieparzystych skali zażółcenia lub bieli. Ta aplikacja zawiera sugerowane równania dla takich skal oraz omawia ich wyprowadzenie i zastosowanie, a także granice ich zastosowania.

Na potrzeby niniejszego standardu mają zastosowanie następujące terminy i definicje:

Białość odnosi się do jakości postrzegania kolorów, w ramach której ocenia się, że kolor obiektu jest zbliżony do preferowanej bieli.
Indeks bieli to liczba obliczona specjalną procedurą na podstawie danych kolorymetrycznych, która wskazuje stopień, w jakim kolor obiektu odbiega od preferowanej bieli.
Zażółcenie odnosi się do jakości postrzegania kolorów, według której ocenia się, że kolor obiektu odchodzi od bezbarwnej lub preferowanej bieli w kierunku żółtego.
Wskaźnik zażółcenia to liczba obliczona specjalną procedurą na podstawie danych kolorymetrycznych lub spektrofotometrycznych, która wskazuje stopień, w jakim kolor obiektu odbiega od bezbarwnej lub preferowanej bieli w stronę żółtej. Ujemne wartości tego wskaźnika wskazują na odchylenie w stronę koloru niebieskiego.

Ta aplikacja służy wyłącznie do porównywania próbek tego samego materiału i tego samego ogólnego wyglądu. Na przykład zestaw próbek do porównania powinien ogólnie mieć podobny połysk, teksturę i (jeśli nie nieprzezroczysty) grubość i przezroczystość.

Połączenie pomiarów i obliczeń prowadzące do wskaźników zażółcenia lub bieli jest procesem psychofizycznym, co oznacza, że określone procedury mają na celu dostarczenie liczb związanych z szacunkami wizualnymi dokonanymi w określonych typowych warunkach obserwacji. Ponieważ warunki obserwacji wizualnej mogą się znacznie różnić, użytkownicy powinni porównać obliczone wskaźniki z szacunkami wizualnymi, aby upewnić się, że można je zastosować. Istnieją inne normy dotyczące wizualnej oceny koloru i różnicy kolorów (np. ASTM E313-20, ASTM D1535-01, ASTM D1729-16, ASTM E1360-05, ASTM E1541-98 i ASTM E1499-16.

Krótko mówiąc, wskaźnik bieli służy do pomiaru dowolnego materiału zbliżonego do bieli. Natomiast wskaźnik zażółcenia służy do określenia, jak bardzo kolor próbki odbiega od idealnej bieli.

Wśród licznych badań, pomiarów, analiz i ocen, które świadczy dla przedsiębiorstw z różnych sektorów, nasza organizacja świadczy również usługi testowania określone w normie „DIN 6167 Definicja żółknięcia materiałów prawie białych lub prawie bezbarwnych”, z przeszkolonym i doświadczonym personelem i zaawansowany sprzęt technologiczny.