Standardowe metody badania temperatury zapłonu ASTM D93-20 za pomocą testera z zamkniętym tyglem Pensky'ego-Martensa

W normie „ASTM D93-20 Standardowe metody badania temperatury zapłonu za pomocą testera Pensky’ego-Martensa w zamkniętym tyglu” opublikowanej przez Amerykańskie Towarzystwo Badań i Materiałów (ASTM) stwierdza się, że temperatura zapłonu produktów naftowych w zakresie temperatur od 40 stopni do 370 stopni określa się za pomocą ręcznego aparatu Pensky'ego-Martensa z zamkniętym tyglem lub za pomocą automatycznego aparatu Pensky'ego-Martensa z zamkniętym tyglem i określając temperaturę zapłonu biodiesla w zakresie temperatur od 60 stopni do 190 stopni. Wyjaśniono metody badań, w tym oznaczanie za pomocą aparatury.

Można określić temperaturę zapłonu powyżej 250 stopni, ale dokładność powyżej tej temperatury nie została określona. W przypadku paliw resztkowych nie ustalono wrażliwości na temperatury zapłonu powyżej 100 stopni. Nie określono wrażliwości stosowanych olejów smarowych. Niektóre specyfikacje określają minimalną temperaturę zapłonu D40 poniżej 93 stopni, ale czułość poniżej tej temperatury nie została określona.

Procedurę A stosuje się do paliw destylowanych (oleju napędowego, mieszanek biodiesla, nafty, oleju opałowego, paliw turbinowych), nowych i używanych olejów smarowych oraz innych jednorodnych cieczy naftowych nieobjętych Procedurą B ani Procedurą C.

Procedurę B stosuje się do pozostałości olejów opałowych, pozostałości po obróbce, zużytych olejów smarowych, mieszanin cieczy naftowych ze stałymi, cieczy naftowych, które w warunkach testowych mają tendencję do tworzenia filmu na powierzchni lub cieczy naftowych o lepkości kinematycznej, która nie nagrzewa się równomiernie podczas mieszania i warunki ogrzewania procedury A.

Procedura C dotyczy biodiesla (B100). Ponieważ temperatura zapłonu resztkowego alkoholu w biodieslu jest trudna do zaobserwowania za pomocą ręcznych technik temperatury zapłonu, uznano, że odpowiednie są automatyczne urządzenia z elektronicznym wykrywaniem temperatury zapłonu.

Te metody badawcze mają zastosowanie do wykrywania zanieczyszczenia stosunkowo nielotnych lub niepalnych materiałów materiałami lotnymi lub łatwopalnymi.

Na potrzeby niniejszego standardu mają zastosowanie następujące terminy i definicje:

• Biodiesel odnosi się do paliwa składającego się z monoalkilowych estrów długołańcuchowych kwasów tłuszczowych otrzymywanych z olejów roślinnych lub tłuszczów zwierzęcych i nazywa się B100.
• Mieszanki biodiesla odnoszą się do mieszanki biodiesla z olejem napędowym na bazie ropy naftowej.
• Dynamika odnosi się do sytuacji, w której pary na badanej próbce i badanej próbce nie są w równowadze temperaturowej, gdy w metodach badania temperatury zapłonu w produktach naftowych stosuje się źródło zapłonu. Dzieje się tak głównie w wyniku ogrzewania badanej próbki ze stałą, ustaloną szybkością, a temperatura pary jest opóźniona w stosunku do temperatury badanej próbki.
• Równowaga w metodach badania punktu zapłonu odnosi się do sytuacji, w której pary nad badaną próbką i badaną próbką mają tę samą temperaturę po przyłożeniu źródła zapłonu. Warunek ten może nie zostać w pełni spełniony w praktyce, ponieważ temperatura w całej badanej próbce może nie być taka sama, a osłona testowa i przesłona urządzenia mogą być zimniejsze lub cieplejsze.
• Temperatura zapłonu W metodach badania temperatury zapłonu najniższą temperaturę badanej próbki dostosowuje się w celu uwzględnienia zmian ciśnienia atmosferycznego od 101,3 kPa, gdzie zastosowanie źródła zapłonu o tej temperaturze spowoduje zapalenie się par badanej próbki pod wpływem temperatury określonych warunków testowych.

Podczas wykonywania badania mosiężne naczynie badawcze o określonych wymiarach (wypełnione badaną próbką do wewnętrznej kreski i wyposażone w pokrywkę o określonych wymiarach) jest podgrzewane i próbkę miesza się w określonych proporcjach, stosując jedną z trzech określonych procedur (A, B lub C). Do naczynia badawczego w regularnych odstępach czasu wprowadza się źródło zapłonu, jednocześnie zaprzestając mieszania, aż do wykrycia błysku. Temperaturę zapłonu podaje się zgodnie z definicją zawartą w niniejszej normie.

Temperatura zapłonu jest miarą tendencji badanej próbki do tworzenia palnej mieszaniny z powietrzem w kontrolowanych warunkach laboratoryjnych. Jest to tylko jedna z wielu właściwości, które należy wziąć pod uwagę przy ocenie ogólnego zagrożenia palnością materiału.

Temperatura zapłonu jest wykorzystywana w przepisach dotyczących transportu i bezpieczeństwa do identyfikacji materiałów łatwopalnych i palnych. Aby uzyskać dokładne definicje tych klasyfikacji, należy zapoznać się z odpowiednimi przepisami.

Niniejsze metody badawcze należy stosować do pomiaru i opisu właściwości materiałów, wyrobów lub zespołów w reakcji na ciepło i źródło zapłonu w kontrolowanych warunkach laboratoryjnych i nie należy ich stosować do identyfikacji lub oceny zagrożenia pożarowego lub ryzyka pożarowego materiałów, produktów lub zespołów w rzeczywistych warunkach pożaru. Wyniki tych metod badawczych można jednak wykorzystać jako elementy oceny ryzyka pożarowego, która uwzględnia wszystkie istotne czynniki przy ocenie zagrożenia pożarowego konkretnego zastosowania końcowego.

Te metody badawcze zapewniają procedury badania temperatury zapłonu w pojedynczym zamkniętym tyglu dla temperatur do 370 stopni.

Nasza organizacja, wśród licznych badań, pomiarów, analiz i ocen, które zapewnia przedsiębiorstwom z różnych sektorów, dzięki przeszkolonemu i fachowemu personelowi oraz zaawansowanemu sprzętowi technologicznemu, przestrzega „Standardowych metod badania temperatury zapłonu zgodnie z ASTM D93-20 Pensky- Urządzenie do testowania zamkniętego kubka Martens”. Zapewnia również określone usługi certyfikacyjne i testowe.