TS 4317 Określanie właściwości schnięcia, utwardzania lub tworzenia filmu przez organiczne materiały powłokowe w temperaturze pokojowej (ISO 9117-1)

W normie „TS 4317 Określanie właściwości schnięcia, utwardzania lub tworzenia filmu organicznych materiałów powłokowych w temperaturze pokojowej” opublikowanej przez Turecki Instytut Normalizacyjny (TSE) opisano procedurę określania szybkości tworzenia filmu i właściwości organicznych materiałów powłokowych na różnych etapach suszenia lub utwardzania w normalnej temperaturze pokojowej.

Normę tę zastąpiła później norma „ISO 9117-1 Farby i lakiery – Badania schnięcia – Część 1: Oznaczanie stanu całkowitego wyschnięcia i czasu całkowitego wyschnięcia” opublikowana przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO). W niniejszej normie określono metodę badania służącą do określania, czy jednowarstwowa lub wielowarstwowa farba, lakier lub podobny system materiałowy osiągnął stan całkowitego wyschnięcia po określonym czasie schnięcia w standardowych warunkach. Tę metodę testową stosuje się również w celu określenia czasu potrzebnego do osiągnięcia tego stanu.

Na potrzeby niniejszego standardu mają zastosowanie następujące terminy i definicje:

• Skala IRHD odnosi się do międzynarodowej skali twardości gumy.
• Stan całkowicie suchy odnosi się do stanu, w którym powłoka jest sucha na całej swojej grubości. Stanu całkowicie suchego nie należy mylić ze stanem, w którym powierzchnia filmu jest sucha, ale większość powłoki jest nadal ruchoma. Pojedyncza lub wielowarstwowa powłoka farby, lakieru lub podobnego materiału jest uważana za całkowicie suchą, jeżeli określona warstwa gazy nie ulega pogorszeniu pod wpływem określonego ciśnienia, skręcania i czasu.
• Czas całkowitego wyschnięcia oznacza odstęp czasu między nałożeniem powłoki na przygotowany panel testowy a osiągnięciem stanu całkowitego wyschnięcia, zgodnie z określoną procedurą testową.

Podczas przeprowadzania testu warstwę farby lub lakieru o uzgodnionej grubości nakłada się na podłoże i pozostawia do wyschnięcia w określonych warunkach. Stopień utwardzenia powłoki określa się poprzez obciążenie określonego obszaru powierzchni, a następnie obrót powierzchni obciążającej o 90 stopni i zbadanie powierzchni powłoki.

Do testów stosuje się następujący sprzęt, a także standardową aparaturę laboratoryjną i szkło laboratoryjne:

• Zespół płyty bazowej i tłoka składający się głównie z płyty bazowej i swobodnie pływającego tłoka. Głowica tłoka musi mieć średnicę co najmniej 25 mm. Powinien być tak zaprojektowany, aby spodnia część głowicy mogła być wyrównana z górną powierzchnią panelu testowego. Jeżeli masa tłoka nie przekracza 250 g, do badań nadaje się aparat opisany w normie ISO 4622. Do środka spodniej części głowicy tłoka należy przymocować gumowy krążek za pomocą taśmy pokrytej z obu stron klejem. Powinno być tam urządzenie mocujące gazę do badanej powierzchni, a głowica tłoka powinna dać się obrócić o 90 stopni. Ze względów ekonomicznych zaleca się stosowanie tłoka określonego w normie ISO 4622 oraz zastosowanie połączenia sworznia kulowego pomiędzy tłokiem a jego głowicą.
• Płaski krążek gumowy o średnicy 22 mm plus/minus plus/minus 1 mm, grubości 5 mm plus/minus 0,5 mm i twardości 50 IRHD plus/minus 5 IRHD. Ze względów ekonomicznych zaleca się stosowanie tarczy gumowej określonej w normie ISO 3678.
• Gaza wykonana z tkanego monofilamentu poliamidowego (wymiary minimalne 100 mm × 100 mm). Średnica nitki gazy powinna wynosić 0,120 mm, a otwór w gazie powinien mieć wielkość około 0,2 mm.
• Ciężarki o łącznej masie 1500 plus/minus 10 g.
• Stoper z dokładnością do 0,1 sekundy.

Próbki pobiera się z reprezentatywnej próbki badanego produktu lub, w przypadku systemu wielowarstwowego, z każdego produktu, zgodnie z opisem w normie ISO 15528. Zgodnie z opisem w normie ISO 1513, każda próbka jest badana i przygotowywana do testów.

Jako podłoże wybiera się trzy panele testowe typu opisanego w normie ISO 1514 lub sześć paneli testowych, jeżeli ma zostać określony zarówno stan całkowitego wyschnięcia, jak i czas całkowitego wyschnięcia. Podłoże powinno być, o ile to możliwe, odpowiednie do zamierzonego zastosowania.

Panele testowe przygotowuje się zgodnie z normą ISO 1514, a następnie pokrywa się je badanym produktem lub systemem określoną metodą, aż do uzyskania określonej grubości suchej powłoki. Metoda powlekania i grubość suchej powłoki powinny być takie, jakie określił producent lub zostały ustalone przez strony zaangażowane w proces, a informacje te powinny zostać zawarte w raporcie z badań.

Nasza organizacja dysponuje silną kadrą, która śledzi rozwój nauki i techniki na świecie i nieustannie się doskonali. Wśród licznych badań, pomiarów, analiz i ocen świadczonych przedsiębiorstwom z różnych sektorów znajdują się również usługi badawcze zgodne z normą „TS 4317 Określanie właściwości schnięcia, utwardzania i tworzenia powłoki organicznych materiałów powłokowych w temperaturze pokojowej (ISO 9117-1)”.