EN 13523 Metale powlekane w zwojach - Metody badań

Norma „EN 13523 Metale powlekane w arkuszach – Metody badań”, która jest normą europejską, składa się głównie z norm cząstkowych opublikowanych pod tym samym tytułem. W skrócie normy te przedstawiają się następująco:

• W normie „EN 13523-0 Część 0: Wprowadzenie ogólne” wyjaśniono ogólny zakres wszystkich części normy EN 13523, podano wspólne definicje dla wszystkich części oraz sposób pobierania próbek i przygotowywania paneli testowych dla większości poszczególnych metod badawczych. Dla celów niniejszej normy stosuje się następujące terminy i definicje:
  • Powłoka kategorii 1 to powłoka utworzona przez nałożenie farby ciekłej lub proszku powłokowego o grubości suchej warstwy do 60 μm.
  • Powłoka kategorii 2 to powłoka lub laminowana folia plastikowa utworzona przez nałożenie ciekłej farby lub proszku powłokowego o grubości suchej warstwy większej niż 60 μm.
  • Powłoka to warstwa materiału powłokowego uzyskana w wyniku pojedynczej aplikacji. W przypadku wypełniaczy zamiast słowa film używa się słowa warstwa.
  • Materiał powłokowy to produkt w postaci cieczy, pasty lub proszku, który po nałożeniu na podłoże tworzy warstwę o właściwościach ochronnych, dekoracyjnych lub innych. Folie plastikowe są również uważane za materiały powłokowe.
  • Metal powlekany metodą walcowania to metal, na który nałożono materiał powłokowy w formie walcowanej powłoki.
  • Powlekanie w zwojach to proces powlekania, w którym materiał powłokowy jest w sposób ciągły nakładany na zwój metalu, który można przewinąć po wyschnięciu folii. Proces ten może obejmować czyszczenie lub wstępną obróbkę powierzchni metalu. Może ona również obejmować jednostronne lub dwustronne, pojedyncze lub wielokrotne nakładanie (ciekłych) farb lub proszków powłokowych, a następnie ich utwardzanie lub laminowanie foliami z tworzyw sztucznych.
  • Powłoka organiczna to sucha warstwa farby na powlekanym produkcie lub folia plastikowa na laminatach metalowych.
• Norma „EN 13523-1 Część 1: Grubość powłoki” opisuje procedury określania grubości suchej powłoki organicznej (powłoki w formie zwoju) na podłożu metalowym. W normie zdefiniowano cztery odpowiednie metody: indukcję magnetyczną, prądy wirowe, mikrometr i metodę optyczną.
• Norma „EN 13523-2 Część 2: Połysk” opisuje procedurę określania połysku powłoki organicznej na podłożu metalowym. Połysk jest cechą o podstawowym znaczeniu dla wyglądu produktu powlekanego metodą coil-coating. Do pomiaru potrzebna jest płaska próbka o rozmiarze większym niż otwór, dlatego nie można zmierzyć nierównych powierzchni. Metodę tę stosuje się do wszystkich powłok pigmentowanych i niepigmentowanych, łącznie z powłokami metalicznymi/perłowymi. Jednak w przypadku powłok teksturowanych ma to jedynie charakter orientacyjny.
• Norma „EN 13523-3 Część 3: Różnica barwy i metameria – Porównanie przyrządów” opisuje procedury określania różnicy barwy użytkowej powłoki organicznej na podłożu metalowym w stosunku do innej powłoki stosowanej jako odniesienie (często określanej jako odniesienie) oraz metamerii zależnej od źródła światła. Jeżeli dwie próbki kolorów mają takie same krzywe odbicia widmowego, są one zgodne przy dowolnym oświetleniu, niezależnie od ich właściwości widmowych. Zjawisko to nazywa się dopasowaniem widmowym. Możliwe jest również, że dwie próbki kolorów o różnych krzywych odbicia widmowego będą do siebie pasować wizualnie przy danym źródle światła, ale nie będą pasować przy innym źródle światła o innych właściwościach widmowych. Takie pary nazywane są metamerycznymi.
• Norma „EN 13523-4 Część 4: Twardość ołówka” opisuje procedurę oceny względnej twardości powłoki organicznej na podłożu metalowym za pomocą ołówków o znanej twardości. Gładkie powierzchnie dadzą dokładniejsze wyniki, ale ta metoda sprawdza się również w przypadku powierzchni teksturowanych. Im bardziej wyraźna faktura, tym mniej wiarygodne wyniki.
• Norma „EN 13523-5 Część 5: Odporność na szybkie odkształcenia (badanie udarności)” opisuje procedurę określania odporności na pęknięcia lub rozerwanie w wyniku szybkiego odkształcenia powłoki organicznej na podłożu metalowym w odniesieniu do energii, jaką próbka może wytrzymać.
• Norma „EN 13523-6 Część 6: Przyczepność po wciśnięciu wgłębnika (badanie wgłębne)” opisuje warunki procedury określania przyczepności powłoki organicznej do podłoża metalowego po wciśnięciu wgłębnika przez powolną deformację. Można również ocenić odporność na pękanie.
• Norma „EN 13523-7 Część 7: Odporność na pękanie przy zginaniu (próba zginania T)” opisuje procedurę określania odporności powłoki organicznej na podłożu metalowym na pękanie przy zginaniu pod kątem od 135 do 180 stopni. W tej procedurze rozważane są zarówno metody składania, jak i trzpieniowe. Metodę składania stosuje się głównie w celach praktycznych, jednak gdy wymagane są bardziej precyzyjne ustalenia, preferowaną metodą jest metoda trzpieniowa.
• Norma „EN 13523-8 Część 8: Odporność na działanie mgły solnej” opisuje procedury określania odporności powłoki organicznej na podłożu metalowym (powłoka w formie zwoju) na działanie mgły solnej (mgły). Do stali stosuje się zazwyczaj neutralną mgiełkę solną (mgłę), a do aluminium stosuje się mgiełkę solną z kwasem octowym.
• „EN 13523-9 Część 9: W normie „Odporność na zanurzenie w wodzie” Opisano procedurę określania odporności powłoki organicznej na podłożu metalowym na zanurzenie w wodzie. Metodę tę można stosować do wszystkich typów powłok organicznych, w tym metalicznych, tłoczonych, teksturowanych, perłowych i drukowanych. Wyniki testu dają pojęcie o odporności metalu pokrytego powłoką na działanie wody. Metoda ta nie ma na celu odtworzenia konkretnej sytuacji kondensacji.
• Norma „EN 13523-10 Część 10: Odporność na promieniowanie fluorescencyjne UV i kondensację pary wodnej” opisuje podstawowe zasady i procedurę określania odporności powłoki organicznej (coil coated) na podłożu metalowym na kombinację promieniowania fluorescencyjnego UV, kondensacji pary wodnej i temperatury w kontrolowanych warunkach. Biorąc pod uwagę zróżnicowane warunki występujące podczas naturalnego zużycia i ekstremalny charakter przyspieszonych testów, nie można oczekiwać korelacji pomiędzy tymi dwoma zjawiskami. Nie wszystkie powłoki organiczne działają w ten sam sposób, ale można zaobserwować pewien stopień korelacji pomiędzy nimi w obrębie danego typu.
• Norma „EN 13523-11 Część 11: Odporność na rozpuszczalniki (próba pocierania)” opisuje procedurę oceny stopnia utwardzenia utwardzonej powłoki organicznej nałożonej na podłoże metalowe, poprzez ocenę jej odporności na określony rozpuszczalnik organiczny.
• Norma „EN 13523-12 Część 12: Odporność na zarysowania” opisuje procedurę określania odporności powłoki organicznej na penetrację podłoża metalowego poprzez zarysowanie igłą. W przypadku niektórych stopów aluminium i cienkich podłoży stalowych o grubości poniżej 0,4 mm istnieje możliwość, że igła odkształci podłoże zamiast je zarysować. W tych warunkach nie można zastosować tej metody badawczej. Miękkie powłoki, takie jak polichlorek winylu (PVC) i powłoki strukturalne, nie dają dokładnych rezultatów ze względu na swoją miękką naturę i ryzyko zaczepiania się igły. Metody tej nie można stosować do powłok przewodzących.
• Norma „EN 13523-13 Część 13: Odporność na przyspieszone starzenie z zastosowaniem ciepła” opisuje procedurę określania zachowania się powłoki organicznej na podłożu metalowym (próbkach płaskich lub wygiętych) poddanej przyspieszonemu starzeniu przez nagrzewanie do określonej temperatury przez określony czas. Nie jest możliwe przeprowadzenie testu odporności cieplnej w sposób, który pozwalałby na kontrolę wszystkich możliwych warunków użytkowania. Celem tego testu jest przedstawienie podstawowych metod badania wpływu ciepła.
• Norma „EN 13523-14 Część 14: Kredowanie (metoda Helmena)” opisuje metodę obiektywnego określania kredowania powstającego w wyniku naturalnego lub sztucznego ścierania powłoki organicznej na podłożu metalowym. Zaletą tej metody pomiaru kredowania powłok organicznych jest to, że wynik można natychmiast odczytać na instrumencie. Nie jest konieczna subiektywna ocena na podstawie wizualnego porównania próbek testowych z próbkami odniesienia. Metoda ta nie ma zastosowania do powłok tłoczonych. W przypadku powłok teksturowanych, stopień tekstury wpływa na odczyty. Ponadto nagromadzony brud może mieć wpływ na odczyty próbek poddanych działaniu warunków atmosferycznych na zewnątrz.
• Norma „EN 13523-15 Część 15: Metameryzm” opisuje warunki procedury określania metameryzmu dopasowania koloru powłoki organicznej na podłożu metalowym. Jeżeli dwie próbki kolorów mają takie same krzywe odbicia widmowego, są one zgodne przy dowolnym oświetleniu, niezależnie od ich właściwości widmowych. Zjawisko to nazywa się dopasowaniem widmowym. Możliwe jest również, że dwie próbki kolorów o różnych krzywych odbicia widmowego będą do siebie pasować wizualnie przy danym źródle światła, ale nie będą pasować przy innym źródle światła o innych właściwościach widmowych. Takie pary nazywane są metamerycznymi.
• Norma „EN 13523-16 Część 16: Odporność na ścieranie” opisuje metodę określania odporności powłoki organicznej na podłożu metalowym na ścieranie i zużycie.
• Norma „EN 13523-17 Część 17: Przyczepność folii zdzieralnych” opisuje dwie metody określania numerycznej oceny przyczepności folii zdzieralnych, które zostały wcześniej nałożone na powłokę organiczną na podłożu metalowym. Próbki można testować niezależnie od tego, czy folia odklejana jest stosowana w laboratorium czy na linii produkcyjnej. Metoda 1 jest preferowana w przypadku folii z klejem, natomiast metoda 2 jest preferowana w przypadku folii bez kleju.
• Norma „EN 13523-18 Część 18: Odporność na plamy” opisuje metodę badania służącą do oceny wpływu substancji chemicznych na właściwości powłoki organicznej na podłożu metalowym. W niniejszej normie określono testy wykorzystujące określone substancje do oceny zmian właściwości, takich jak odbarwienie, zmiana połysku, pęcznienie, zmiękczenie, puchnięcie i utrata przyczepności.
• Norma „EN 13523-19 Część 19: Konstrukcja panelu i metoda badania narażenia atmosferycznego” definiuje konstrukcję panelu i opisuje procedurę określania odporności powłoki organicznej na podłożu metalowym na warunki zewnętrzne.
• Norma „EN 13523-20 Część 20: Przyczepność piany” opisuje laboratoryjną metodę określania przyczepności piany do powłoki organicznej na podłożu metalowym w warunkach suchych i mokrych.
• Norma „EN 13523-21 Część 21: Ocena paneli eksponowanych na zewnątrz” opisuje procedurę oceny zachowania się powłoki organicznej na podłożu metalowym w trakcie i po wystawieniu na działanie powietrza zewnętrznego. Projektowanie, przygotowanie i sposób ekspozycji paneli na warunki zewnętrzne są zgodne z normą EN 13523-19.
• Norma „EN 13523-22 Część 22: Różnica koloru – Porównanie wizualne” opisuje procedurę określania różnicy koloru powłoki organicznej na podłożu metalowym poprzez porównanie wizualne z wzorcem przy użyciu rozproszonego światła dziennego naturalnego lub sztucznego światła dziennego w standardowej szafie. Dwie próbki kolorów mogą się pokrywać w świetle dziennym, ale nie w świetle innego źródła światła. Zjawisko to nazywa się metameryzmem.
• Norma „EN 13523-23 Część 23: Odporność na wilgotne atmosfery zawierające dwutlenek siarki” opisuje metodę określania odporności powłoki organicznej na podłożu metalowym na wilgotne atmosfery zawierające dwutlenek siarki.
• Norma „EN 13523-24 Część 24: Odporność na blokowanie i znakowanie naciskiem” opisuje procedurę określania odporności powłoki organicznej na podłożu metalowym na blokowanie lub znakowanie naciskiem.
• Norma „EN 13523-25 ​​Część 25: Odporność na wilgoć” opisuje procedurę oceny odporności powłoki organicznej na podłożu metalowym na wilgoć poprzez ekspozycję w komorze wilgotnościowej w kontrolowanych warunkach.
• Norma „EN 13523-26 Część 26: Odporność na kondensację wody” opisuje procedurę oceny odporności powłoki organicznej na podłożu metalowym na ciągłą kondensację poprzez ekspozycję w szafie wilgotnościowej w kontrolowanych warunkach.
• Norma „EN 13523-27 Część 27: Odporność na wilgotną masę celulozową (test Cataplasm)” opisuje metodę oceny odporności powłoki organicznej (coil coated) na podłożu metalowym w warunkach ekstremalnej wilgotności (kwaśnej, zasadowej lub obojętnej).
• Norma „EN 13523-29 Część 29: Odporność na zanieczyszczenia środowiskowe (przyciąganie brudu i powstawanie smug)” opisuje procedurę porównawczej oceny odporności powłoki organicznej na podłożu metalowym (powłoka w formie zwoju) na zanieczyszczenia w środowisku narażonym na działanie czynników zewnętrznych, w szczególności na defekty zanieczyszczeń znane jako „paski tygrysie”.

Nasza organizacja dysponuje silną kadrą, która śledzi rozwój nauki i techniki na świecie i nieustannie się doskonali. Wśród licznych badań, pomiarów, analiz i ocen świadczonych na rzecz przedsiębiorstw z różnych sektorów znajdują się również usługi badawcze zgodne z normą „EN 13523 Metale powlekane metodą ciągłą – Metody badań”.