DIN 53121 Badania papieru i tektury – Oznaczanie sztywności zginania metodą belki

DIN 53121 Badania papieru i tektury – Oznaczanie sztywności zginania metodą belki

Norma „DIN 53121 Badania papieru i tektury – Oznaczanie sztywności zginania metodą belki”, opublikowana przez Niemiecki Instytut Normalizacyjny (DIN), opisuje procedury pomiaru sztywności zginania papieru, tektury i tektury falistej. Ta właściwość jest niezwykle istotna w przemyśle papierniczym i opakowaniowym, ponieważ wskazuje, jak dobrze materiał opiera się zginaniu lub odkształceniu pod obciążeniem. Ma to bezpośredni wpływ na wydajność w zastosowaniach takich jak tektura składana, tektura falista, okładki książek i pudełka do pakowania.

DIN 53121 Badania papieru i tektury – Oznaczanie sztywności zginania metodą belki

Sztywność zginania jest ważnym parametrem jakościowym dla:

  • Procesy transformacji (składanie, gięcie, wykrawanie)
  • Wydajność opakowania (sztywność pudełka, odporność na zgniatanie)
  • Możliwość wydruku i łatwość użytkowania.
  • Spójność produktu w procesie produkcji.

Niska sztywność może prowadzić do luźnego upakowania lub słabego zachowania kształtu, natomiast zbyt duża sztywność może być przyczyną pękania podczas składania.

W niniejszej normie zastosowano metodę belki, w której wąski pasek materiału jest ściskany na jednym końcu (działając jak belka wspornikowa) lub podparty w sposób umożliwiający kontrolowane ugięcie. Następnie przykładana jest siła, a wynikowe zgięcie/ugięcie jest mierzone.

Norma DIN 53121 definiuje trzy główne metody badawcze (choć w wielu przypadkach preferowana jest metoda czteropunktowa):

  • Metoda dwupunktowa (często nazywana metodą dwupunktową lub metodą wspornikową): Jeden koniec jest zaciskany, a ugięcie jest mierzone na określonej odległości.
  • Metoda trzech punktów.
  • Metoda czteropunktowa (zalecana w celu uzyskania większej precyzji, zwłaszcza w przypadku grubszych lub twardszych płyt): obciążenie przykłada się z dwóch punktów wewnętrznych, a podparcia zapewnia się z dwóch punktów zewnętrznych.

Sztywność zginania oblicza się jako stosunek przyłożonego momentu zginającego do powstałej krzywizny (lub kąta ugięcia). Ponieważ papier jest anizotropowy, wartość ta jest zazwyczaj podawana oddzielnie dla kierunku maszynowego i poprzecznego.

Norma DIN 53121, a w szczególności jej warianty dwu- i czteropunktowe, jest technicznie bardzo podobna do normy „ISO 5628 Papier i tektura – Oznaczanie sztywności zginania – Zasady ogólne” i jest z nią powszechnie uznawana za równoważną. Wiele nowoczesnych urządzeń pomiarowych jest kalibrowanych podwójnie zgodnie z obiema normami.

Do testów tych wykorzystuje się specjalistyczny sprzęt do badania wytrzymałości i sztywności na zginanie, na przykład:

  • Urządzenia typu Tabera lub metodą wiązki
  • Osprzęt uchylny dwupunktowy/czteropunktowy
  • Urządzenia napędzane silnikiem lub ręcznie, umożliwiające precyzyjny pomiar kąta lub odchylenia.

Przykładami są specjalistyczne urządzenia do badania sztywności papieru zgodne z normami DIN 53121 i ISO 5628.

Proces testowania zazwyczaj przebiega następująco:

  • Próbki są poddawane kondycjonowaniu (zwykle w temperaturze 23 stopni Celsjusza i przy wilgotności względnej 50 procent zgodnie z normą ISO 187).
  • Paski testowe są cięte na określone wymiary (szerokość i długość różnią się w zależności od metody i grubości materiału).
  • Próbka jest zaciskana lub podpierana.
  • Materiał jest obciążany lub wyginany pod określonym kątem lub pod określonym kątem.
  • Rejestrowane są siła i ugięcie.
  • Sztywność zginania jest obliczana (zazwyczaj automatycznie przez urządzenie).
  • Wykonuje się wielokrotne powtórzenia (zarówno w kierunku maszynowym, jak i poprzecznym).

Norma ISO 5628 zyskała na znaczeniu ze względu na harmonizację międzynarodową, mimo to jest nadal szeroko stosowana w przemyśle papierniczym, tekturowym i opakowaniowym w Europie i na świecie.

W skrócie, norma DIN 53121 określa metodę określania wytrzymałości na zginanie (sztywności) papieru i tektury. Sztywność na zginanie to kluczowa właściwość mechaniczna, która opisuje odporność materiału arkuszowego na zginanie pod określonym obciążeniem. Jest ona szczególnie istotna w przemyśle opakowaniowym, poligraficznym i przetwórczym, gdzie kluczowe znaczenie mają parametry konstrukcyjne i nośne.

Norma ta definiuje:

  • Metoda pomiaru wytrzymałości na zginanie.
  • Wymagania dotyczące sprzętu testowego
  • Procedura przygotowania próbki
  • Format oceny i raportowania

Sztywność zginania ma wpływ na następujące czynniki:

  • Wydajność maszyny drukarskiej
  • Wydajność tektury i opakowań
  • Postrzegana jakość produktu
  • Zachowanie składania i marszczenia

Norma DIN 53121 zazwyczaj wykorzystuje metodę gięcia wspornikowego. Polega ona na zaciśnięciu paska papieru lub tektury na jednym końcu, przyłożeniu określonej siły na określonym odcinku i zmierzeniu uzyskanego ugięcie (lub oporu zginania).

Wytrzymałość na zginanie oblicza się na podstawie następujących parametrów:

  • Zastosowana siła
  • Długość paska testowego
  • Kąt ugięcia lub przemieszczenia

Wynik odzwierciedla odporność materiału na odkształcenia.

Próbki są cięte na określone wymiary zgodnie z normą DIN 53121. Badania można przeprowadzać w obu kierunkach: maszynowym lub poprzecznym. Ponieważ właściwości papieru różnią się w zależności od kierunku włókien, wyniki należy podawać oddzielnie dla obu kierunków.

Ponieważ papier jest bardzo wrażliwy na wilgoć, kondycjonowanie zapewnia spójne i powtarzalne rezultaty. Wyniki są zazwyczaj wyrażane w następujący sposób:

  • Odporność na zginanie (wartość zależna od wytrzymałości)
  • Lub sztywność zginania (wartość związana z momentem)

Norma DIN 53121 jest szeroko stosowana w następujących obszarach:

  • Produkcja tektury składanej
  • Produkcja papieru drukarskiego
  • Materiały introligatorskie i okładkowe.
  • Etykiety i materiały opakowaniowe
  • Kontrola jakości w papierniach i zakładach przetwórczych.
  • Kontrola towarów przychodzących dla producentów opakowań.
  • Badania i rozwój nowych gatunków tektury
  • Rozwiązywanie problemów ze składaniem/cięciem.

W kontroli jakości sztywność gięcia jest bezpośrednio związana z następującymi parametrami:

  • Stabilność produktu
  • Możliwość układania w stosy
  • Wydajność transportu
  • Percepcja klienta

Zgodnie z normą DIN 53121 regularne testy pomagają producentom w następujący sposób:

  • Aby utrzymać stałą jakość produkcji.
  • Porównywanie partii materiałów
  • Zapewnienie zgodności ze specyfikacjami

Norma ta jest powiązana z innymi międzynarodowymi normami dotyczącymi sztywności, takimi jak te wymienione poniżej:

  • ISO 2493 Wytrzymałość papieru i tektury na zginanie.
  • TAPPI T 556 Metoda badania sztywności TAPPI

Normy te mogą opierać się na nieco innych zasadach (takich jak metoda sztywności Tabera), więc uzyskane wyniki nie zawsze są bezpośrednio zamienne.

Podsumowując, norma DIN 53121 zapewnia znormalizowaną, powtarzalną metodę pomiaru wytrzymałości papieru i tektury na zginanie. Odgrywa ona kluczową rolę w zapewnieniu odpowiedniej wydajności materiałów w zastosowaniach poligraficznych, opakowaniowych i przetwórczych. Kontrolując sztywność, producenci mogą zagwarantować niezawodność mechaniczną, wydajność procesu i jakość produktu.

Nasza organizacja, dysponująca kompetentną i doświadczoną kadrą, od wielu lat rozumie potrzeby swoich klientów, zapewniając im zaawansowane usługi testowe, których potrzebują, oraz wspierając ich we wdrażaniu, wdrażaniu i doskonaleniu systemów zarządzania. W tym zakresie świadczymy również usługi testowe zgodne z normą DIN 53121.

WhatsApp