EN 13300 Farby i lakiery – Farby i lakiery do ścian i sufitów wewnętrznych – Klasyfikacja

Europejska norma „EN 13300 Farby i lakiery – Farby i lakiery do ścian i sufitów wewnętrznych – Klasyfikacja” opisuje ogólny system klasyfikacji farb i lakierów do ścian i sufitów wewnętrznych, przeznaczonych do dekoracji nowych i starych, malowanych i niemalowanych powierzchni.

Na potrzeby niniejszego standardu mają zastosowanie następujące terminy i definicje:

• Dekorowanie: Procesy mające na celu zmianę lub przywrócenie wyglądu powierzchni. Funkcje tych procesów obejmują na przykład kolor, połysk, teksturę i podobne cechy.
• Farba: Pigmentowany materiał powłokowy, który po nałożeniu na powierzchnię tworzy nieprzezroczystą, suchą warstwę. Ma właściwości ochronne, dekoracyjne lub specjalne właściwości techniczne.
• Lakier: Przezroczysty materiał powłokowy.

Ogólnie rzecz biorąc, farby i lakiery do ścian i sufitów wewnętrznych klasyfikuje się zgodnie z niniejszą normą:

• Klasyfikacja ze względu na przeznaczenie: Farby i lakiery do ścian i sufitów wewnętrznych dzielą się na dwie kategorie:
• Dekorasyon
• Cechy szczególne
• Klasyfikacja według rodzaju chemicznego spoiwa: Klasyfikacja według rodzaju chemicznego spoiwa wynika ze składu spoiwa, który determinuje charakterystyczne właściwości gotowego systemu powłokowego. Rodzaj chemiczny spoiwa należy określić za pomocą terminów takich jak:
• Żywica akrylowa, żywica winylowa, żywica alkidowa, żywica epoksydowa
• Wapno hydrauliczne, cement, krzemian

Niniejsza lista terminów nie jest wyczerpująca i nie pozwala na identyfikację dodatkowych spoiw w miarę postępu w technologii powłok. Jakość materiału powłoki wewnętrznej nie zależy wyłącznie od rodzaju zastosowanych spoiw. Ilość spoiw lub innych składników może mieć większe znaczenie.

• Klasyfikacja według jasności: Klasyfikacja ta opiera się na wartościach jasności zwierciadlanej pod kątem 60 stopni lub 85 stopni, mierzonych metodą opisaną w normie EN ISO 2813 (jak pokazano w tabeli zatytułowanej Klasyfikacja według jasności zwierciadlanej).

Jeżeli odbicie mierzone pod kątem 60 stopni jest mniejsze niż 10, pomiar należy powtórzyć pod kątem 85 stopni. Wartość uzyskana pod kątem 85 stopni decyduje o klasyfikacji.

W praktyce poziom uzyskanego połysku zależy od stanu i rodzaju podłoża. Na powierzchniach teksturowanych powłok gruboziarnistych połysk nie jest mierzalny.

• Klasyfikacja według największego rozmiaru cząstek: Klasyfikacja ta jest przeprowadzana według rozmiaru największych cząstek obecnych w znaczących ilościach, które będą miały wpływ na teksturę systemu powłokowego, zgodnie z następującymi grupami:
• S1 drobna: do 100 µm, zgodnie z definicją z normy EN ISO 1524.
• Medium S2: do 300 µm, zgodnie z definicją zawartą w normach EN ISO 787-7 lub EN ISO 787-18.
• S3 gruboziarnisty: do 1500 µm zgodnie z definicją zgodną z normami EN ISO 787-7 lub EN ISO 787-18.
• Klasyfikację według odporności na szorowanie na mokro należy oceniać, mierząc odporność powłoki na wielokrotne czyszczenie (tabela zatytułowana „Klasyfikacja według odporności na szorowanie na mokro”). Jest to możliwe do zmierzenia wyłącznie w przypadku powłok nakładanych na gładkie, nieteksturowane lub chropowate powierzchnie, w których największy rozmiar ziarna (ziarnistość) jest mniejszy niż 100 µm.

Metoda badawcza opisana w normie EN ISO 11998 jest niejednoznaczna, co wskazano w tabeli „Niepewność dotycząca klas odporności na mokro”. Taka sytuacja może skutkować zaklasyfikowaniem wyników badań dwóch lub więcej identycznych próbek materiału powłokowego do dwóch różnych klas.

• Wydajność białych lub jasnych farb kryjących: Zdolność krycia powłoki określa się zgodnie z procedurą opisaną w normie EN ISO 6504-3. Klasyfikacja odbywa się według wartości H10 podanej w tabeli „Klasyfikacja według zdolności krycia”.

Norma EN 13300 ustanawia znormalizowany system klasyfikacji farb, lakierów i systemów powłokowych na bazie wody, stosowanych do dekoracji i ochrony ścian i sufitów wewnętrznych, zarówno na nowych, jak i wcześniej malowanych powierzchniach. Pomaga producentom, profesjonalistom i konsumentom obiektywnie porównywać produkty w oparciu o mierzalne kryteria wydajności, a nie o niejasne zapewnienia marketingowe.

Zdefiniowane klasy nie stanowią ostatecznego rankingu jakości; wyższa klasa nie zawsze oznacza „lepszą” jakość, ale raczej pozwala na świadomy wybór w zależności od konkretnego zastosowania. Na przykład, powierzchnie o dużym natężeniu ruchu, wymagające wysokiej czystości, w porównaniu z powierzchniami dekoracyjnymi o niskim natężeniu ruchu.

Główne kryteria klasyfikacji są następujące:

• Data ważności:
• Dekorasyon
• Cechy szczególne (np. odporność na pleśń, wysoka trwałość)
• Rodzaj substancji wiążącej (lista może ulec poszerzeniu w miarę rozwoju technologii):
• Żywica akrylowa
• Żywica winylowa
• Żywica alkilowa
• Krzemiany
• Na bazie cementu
• Pozostałe
• Poziom jasności (mierzony pod kątem 60 lub 85 stopni zgodnie z normą EN ISO 2813):
• Jasność G1: Kąt 60 stopni, wartość jasności co najmniej 60.
• G2 Średnia jasność: kąt 60 stopni, poziom jasności pomiędzy 10-60.
• G2 Średnia jasność: kąt 85 stopni, wartość jasności co najmniej 10.
• G3 Matowy: kąt 85 stopni, poziom połysku między 5-10.
• G4 jest całkowicie matowy. Kąt widzenia 85 stopni, maksymalny poziom jasności 5.
• Maksymalna wielkość cząstek: Określona na podstawie wielkości cząstek wypełniacza/wypełniacza (norma EN ISO 1524). Klasy obejmują od drobnej (klasa 1) do grubej (klasy wyższe).
• Odporność na szorowanie na mokro (najważniejsze kryterium trwałości, norma EN ISO 11998). Mierzy odporność na wielokrotne czyszczenie/ścieranie na mokro. Utrata grubości powłoki po 200 cyklach, według klas, przedstawia się następująco:
• Klasa 1: maksymalnie 5 μm
• Klasa 2: 25-20 μm
• Klasa 3: 20-70 μm
• Klasa 4: co najmniej 70 μm
• Klasa 5: Brak odporności na ścieranie.

Klasa 1 oferuje najwyższą odporność (idealna do kuchni, korytarzy i pokojów dziecięcych), podczas gdy klasa 5 oferuje bardzo niską odporność (podstawowe farby dekoracyjne).

• Pokrycie (krycie, dla białych/lekko kryjących farb): Mierzone jako współczynnik kontrastu po nałożeniu z określoną wydajnością (norma EN ISO 6504-3). Klasy obejmują zakres od 1 (najwyższe krycie) do klas niższych.
• Łatwość czyszczenia: Ocenia łatwość, z jaką można usunąć plamy i ślady (zwykle kojarzona z oceną szorowania na mokro).

Wielu renomowanych producentów farb dobrowolnie oznacza swoje emulsje wewnętrzne zgodnie z normą EN 13300.

Nasza organizacja, dysponująca kompetentną i doświadczoną kadrą, od wielu lat rozumie potrzeby swoich klientów, zapewniając im zaawansowane usługi testowe, których potrzebują, oraz wspierając ich we wdrażaniu, wdrażaniu i doskonaleniu systemów zarządzania. W tym zakresie świadczymy również usługi testowe zgodne z normą EN 13300.