Norma „EN ISO 2813 Farby i lakiery – Określanie wartości połysku w temperaturach 20 stopni, 60 stopni i 85 stopni”, oparta na normie europejskiej, a następnie opublikowana przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO), opisuje metodę określania połysku powłok przy użyciu trzech geometrii: 20 stopni, 60 stopni lub 85 stopni. Metoda ta nadaje się do pomiaru połysku powłok włókninowych na płaskich, nieprzezroczystych podłożach. Pomiary porównawcze połysku są możliwe na innych próbkach testowych niż wymienione powyżej. Nie można jednak zagwarantować, że uzyskane wartości jasności odpowiadają wizualnemu postrzeganiu jasności.
Na potrzeby niniejszej normy, oprócz terminów i definicji podanych w normie ISO 4618, stosuje się następujące definicje:
Zasadniczo w przypadku urządzenia reflektometrycznego wartości połysku na powierzchniach lakierowanych określa się na podstawie wizualnej percepcji połysku. W tym kontekście uzyskuje się stosunek połysku powłoki do połysku polerowanej płaskiej tafli szkła o określonym referencyjnym współczynniku załamania światła. Metodę pomiaru połysku określa się na podstawie następujących parametrów:
Jasność to percepcja wzrokowa wywoływana przez patrzenie na powierzchnie. Odbicie lustrzane obiektów jest wyraźniejsze, gdy światło odbija się od powierzchni w bardziej kierunkowy sposób. Światło padające odbija się od powierzchni o wysokim połysku tylko w głównym kierunku lustrzanym. Na matowych powierzchniach światło nie tylko odbija się w głównym kierunku lustrzanym, ale także rozprasza się rozproszenie pod wszystkimi kątami bryłowymi. Im bardziej równomiernie światło rozkłada się w przestrzeni, tym mniejsza jest intensywność składowej skierowanej i substancji pojawiającej się na powierzchni.
Zasada pomiaru połysku opiera się na pomiarze światła odbitego kierunkowo. W tym kontekście intensywność mierzona jest w określonym obszarze kątowym wokół kąta odbicia. Intensywność odbitego światła zależy od materiału powierzchni i kąta padania. W związku z tym, im większy kąt padania pada na powlekane powierzchnie, tym więcej światła się odbija. Pozostałe światło ulega załamaniu na granicy powietrze/powłoka, a wewnątrz powłoki zachodzi rozpraszanie lub absorpcja światła.
Wartości połysku odnoszą się do właściwości odbicia czarnego, polerowanego szkła wzorcowego o określonym współczynniku załamania światła, a nie do intensywności padającego światła. Percepcja jasności może się znacznie różnić w zależności od kąta patrzenia. Na przykład matowe powierzchnie mogą wydawać się błyszczące w świetle rozproszonym i pod niewielkim kątem, ponieważ w takich warunkach odbicia duża część światła jest odbijana kierunkowo, a gęstość rozproszenia jest niska. Podany w normie wykres przedstawia zależność pomiędzy percepcją połysku próbek powłok o jednakowej gradacji wizualnej (od matowej do błyszczącej) a wartościami połysku przypisanymi dla kątów pomiaru 20 stopni, 60 stopni i 85 stopni.
Ze względu na nieliniowość krzywych charakterystycznych przedstawionych na rysunku, jasność dla każdego kąta pomiaru można rozróżnić tylko w pewnym zakresie. W praktyce sprawdziły się następujące kąty pomiarowe, zależnie od stopnia połysku powierzchni próbki:
Dla każdej wartości jasności należy określić geometrię.
Nasza organizacja, która od lat stara się wspierać przedsiębiorstwa z każdej branży, realizując szeroką gamę badań testowych, pomiarowych, analitycznych i ewaluacyjnych, dysponuje silną kadrą, która uważnie śledzi rozwój nauki i techniki na świecie oraz nieustannie się doskonali. W tym kontekście świadczone są również usługi badawcze dla przedsiębiorstw zgodnie z normą „EN ISO 2813 Farby i lakiery – Wyznaczanie wartości połysku w temperaturach 20 stopni, 60 stopni i 85 stopni”.
Możesz poprosić nas o wypełnienie formularza, aby umówić się na spotkanie, uzyskać bardziej szczegółowe informacje lub poprosić o ocenę.
