Europejska norma „EN 1644-2 Metody badań kompresów włókninowych do celów medycznych – Część 2: Gotowe kompresy” opisuje fizyczne i chemiczne metody badań do oceny gotowych kompresów włókninowych.
Do celów niniejszej normy kompres oznacza dowolny kawałek lub kawałki materiału o dowolnym kształcie, formie i rozmiarze, wykorzystywane do jednego lub więcej z następujących celów:
Rozpoczynając badanie, próbka jest najpierw kondycjonowana. Metoda badawcza opisana w niniejszej normie jest taka sama, jak metoda badawcza opisana w normie „EN 1644-1 Metody badań kompresów włókninowych do celów medycznych – Część 1: Włókniny stosowane do produkcji kompresów”. Jeżeli produkt ma być używany w stanie sterylnym, próbki należy przed badaniem poddać sterylizacji zgodnie z instrukcją producenta.
Do tych właściwości fizycznych zaliczono ścieralność, aby uwzględnić ważną właściwość kompresów, jaką jest zdolność do odpowiedniego oczyszczenia ran. Ze względu na dużą różnorodność kształtów i form oraz różne sposoby stosowania, nie można wiarygodnie określić współczynnika tarcia kinetycznego na produkcie końcowym; jeżeli taki istnieje, wskazówką może być współczynnik wyznaczony dla materiału powierzchniowego po końcowej obróbce.
Adaptacja testu tarcia kinetycznego (stosowanego w przemyśle papierniczym) przewidziana jest w normie EN 1644-1.
Wytrzymałość na rozciąganie kompresów mierzona jest zgodnie z normą EN 29073-3. Wytrzymałość gotowego produktu na rozciąganie jest odpowiednio sprawdzana poprzez badanie zarówno wytrzymałości materiału na rozciąganie, jak i wytrzymałości konstrukcyjnej gotowego produktu.
W normie EN 1644-2 podano metody, które należy uwzględnić przy określaniu następujących właściwości fizycznych:
W normie EN 1644-1 podano metody, które należy uwzględnić przy określaniu następujących właściwości chemicznych:
Te właściwości kompresu można określić na podstawie wyników uzyskanych na włókninach i innych materiałach użytych w kompresie lub stosując do kompresów metody opisane w normie EN 1644-1. W takim przypadku należy dostosować podane tutaj objętości i masy. Jeżeli obróbka materiałów zmienia ich właściwości chemiczne, należy przeprowadzić badania właściwości chemicznych obrabianego materiału lub kompresu.
Metoda badania chłonności polega na ocenie jednego aspektu zachowania kompresów włókninowych w obecności cieczy, a mianowicie chłonności lub zdolności zatrzymywania wody. Badanie chłonności mierzy zdolność kompresu do zatrzymywania wody na podstawie różnicy masy kompresu przed zanurzeniem w wodzie i po zanurzeniu, odsączeniu i ściśnięciu.
Podczas badania cały kompres jest ważony i umieszczany na tacy ze stali nierdzewnej z perforowaną powierzchnią w bezpośrednim kontakcie z tkanką lub raną, przy użyciu powierzchni przeznaczonej do kontaktu z tkanką lub raną. Tackę i materiał zanurza się w wodzie dejonizowanej klasy 3 (EN ISO 3696) w temperaturze 18-22 stopni Celsjusza na 10 sekund. Tackę i materiał przenosi się do zbiornika ze stali nierdzewnej, a zawartość pozostawia do odcieknięcia na 10 sekund. Na powierzchni kompresu umieszcza się metalowy ciężarek, przykładając określoną siłę równomiernie do powierzchni próbki, przytrzymuje przez 30 sekund, a następnie ostrożnie usuwa się ciężarek. Kompres natychmiast przenosi się na płytkę z sitkiem za pomocą kleszczy, uważając, aby nie stracić wody w trakcie procesu. Waży się i oblicza wodochłonność materiału kompresu. Ze względów praktycznych, np. kształtu lub rozmiaru kompresu, można użyć wielu kompresów. Tę procedurę powtarza się dwukrotnie, za każdym razem na świeżym kompresie . W każdym z trzech pomiarów rejestruje się wyniki wyrażone w gramach wchłoniętej cieczy na jeden kompres i określa średnią pojemność wodną.
Do określenia szybkości wchłaniania kompresów stosuje się metodę badania szybkości wchłaniania. Kompres delikatnie upuszcza się na powierzchnię wody w pojemniku. Czas potrzebny do opadnięcia lub całkowitego zamoczenia kompresu jest miarą chłonności kompresu.
Podczas badania zbiornik napełniany jest wodą dejonizowaną III klasy zgodnie z normą EN ISO 3696 w temperaturze 3-18 stopni, na głębokość około 22 cm. Za pomocą pęsety kompres uwalnia się na powierzchnię wody bez rozpryskiwania i zanurzania go pod wodą. Za pomocą stopera mierzy się w sekundach czas potrzebny do całkowitego zamoczenia górnej powierzchni kompresu lub całkowitego opadnięcia kompresu pod powierzchnię wody. Procedurę tę powtarza się dwukrotnie.
Nasza organizacja, wśród licznych testów, pomiarów, analiz i badań oceniających, które przeprowadza dla przedsiębiorstw z różnych sektorów, dysponując przeszkoloną i fachową kadrą oraz zaawansowanym wyposażeniem technologicznym, definiuje normę „EN 1644-2 Metody badań kompresów włókninowych do do celów medycznych – Część 2: Gotowe kompresy”. Świadczy także usługi badawcze.
Możesz poprosić nas o wypełnienie formularza, aby umówić się na spotkanie, uzyskać bardziej szczegółowe informacje lub poprosić o ocenę.
