ISO 6133 Guma i tworzywa sztuczne - Analiza wielu śladów szczytowych uzyskanych w celu określenia wytrzymałości na rozdzieranie i wytrzymałości na przyczepność

Norma „ISO 6133 Guma i tworzywa sztuczne – Analiza śladów wielu pików uzyskanych przy określaniu wytrzymałości na rozdarcie i przyczepności” opracowana przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO) opisuje pięć metod badawczych stosowanych do obliczania wytrzymałości na rozdarcie i przyczepności gumy wulkanizowanej lub tkanin powlekanych lub łączonych gumą lub tworzywami sztucznymi po przeprowadzeniu badań. Wyniki oblicza się, ustalając medianę i zakres wartości szczytowych na podstawie wykresu siły w funkcji czasu zarejestrowanego podczas testu.

Ślad uzyskany w badaniu wytrzymałości na rozdarcie lub wytrzymałości na klejenie może wykazywać kilka lub wiele szczytów siły, w zależności od badanego materiału. Wybór metody obliczeniowej zależy od liczby szczytów w śladzie. Celem niniejszej normy jest osiągnięcie większej jednolitości w ocenie i prezentacji wyników testów. Jednakże metody te można stosować wyłącznie wtedy, gdy określa je inna norma międzynarodowa. Wymagania podane w odpowiedniej normie obowiązują w odniesieniu do urządzenia, przygotowania próbki do badań, kondycjonowania, procedury i innych podobnych szczegółów.

W pewnych przypadkach podane metody analizy mogą okazać się niewystarczające, np. w przypadku wartości szczytowych, które pokazują tendencję w czasie. W przypadkach, gdy istotne są minimalne wartości siły, można zastosować te same metody obliczeniowe, które służą do określania zakresu wartości szczytowych.

Na potrzeby niniejszego standardu mają zastosowanie następujące terminy i definicje:

• Szczyt odnosi się do punktu, w którym nachylenie toru zmienia się z dodatniego na ujemne. Na przykład szczyt występuje wtedy, gdy występuje chwilowa maksymalna siła.
• Zakres wyraża różnicę między największą i najmniejszą obserwowaną wartością obserwowanych szczytów siły.
• Pełny ślad to fragment wykresu siły w funkcji czasu, od momentu wystąpienia pierwszego szczytu do momentu zakończenia testu.

Podczas przeprowadzania testów medianę siły szczytowej i zakres wartości siły szczytowej określa się na ogół na podstawie wartości siły szczytowej dopuszczalnej dla wytrzymałości na przyczepność lub wytrzymałości na rozrywanie za pomocą odpowiedniej określonej metody. Szczyt uważa się za ważny tylko wtedy, gdy różnica siły między maksimum i następującym po nim minimum jest większa niż 2 procent siły maksymalnej. Przy stosowaniu metod opisanych w niniejszej normie przyjmuje się, że oceniane pozwolenie jest zapisem czasowym zmiany siły w okresie badania. Podczas analizy śladu za pomocą komputera sygnał jest filtrowany w celu wyeliminowania zbyt wielu małych pików. Można to zrobić, pozwalając, aby mierzona siła spadła o określony procent i odczekując określony czas, zanim zostanie zarejestrowany nowy szczyt. Podczas testowania różnych materiałów może być konieczne dostosowanie tych współczynników, aby uzyskać liczbę szczytów równą liczbie widocznej na rejestratorze wykresowym.

Metody badań ustalono następująco:

• Metoda A: Dla śladów zawierających mniej niż pięć pików. Określono medianę, zakres, minimum i maksimum wartości szczytowych siły w śladzie. Jeżeli występuje tylko jeden szczyt mocy, to jego wartość jest uważana za medianę.
• Metoda B: Dla śladów zawierających od 20 do 80 szczytów lub dla śladów, których wartości szczytowe są obliczane automatycznie. Brane są pod uwagę tylko wartości szczytowe środkowych 20 procent pełnego śladu i określana jest mediana siły szczytowej, zakres, minimum i maksimum tych wartości. Choć możliwe jest użycie tej metody w przypadku ścieżek zawierających więcej niż XNUMX szczytów, nie jest ona zalecana do obliczeń ręcznych.
• Metoda C: W przypadku śladów zawierających więcej niż 20 szczytów, które są wyraźnie zdefiniowane i łatwe do zmierzenia i nie są obliczane automatycznie. Rysujemy serię dziewięciu pionowych linii, zaczynając od środka śladu i rysując cztery kolejne linie po każdej stronie w równych odległościach równych jednej dziesiątej długości śladu, zaokrąglonych do najbliższego 1 mm. Pod uwagę brana jest tylko wartość szczytowa znajdująca się najbliżej każdej z linii pionowych. Określono medianę szczytowej siły oraz zakres, wartość minimalną i maksymalną tych dziewięciu wartości.
• Metoda D: W przypadku blizn falistych. Jeżeli szczyty nie są wyraźnie zdefiniowane, lecz tworzą falistą krzywą, podaje się tylko średnią arytmetyczną. Ta średnia arytmetyczna jest podawana jako punkt środkowy między maksymalnym i minimalnym odchyleniem śladu, ignorując początkowy wzrost na początku testu.
• Metoda E: W przypadku śladów, które są zbyt blisko siebie, aby je policzyć. Jeżeli szczyty nie są wyraźnie zdefiniowane, lecz tworzą falistą krzywą, podaje się tylko średnią arytmetyczną. Ta średnia arytmetyczna jest podawana jako punkt środkowy między maksymalnym i minimalnym odchyleniem śladu, ignorując początkowy wzrost na początku testu.

Raport z analizy śladów powinien zawierać następujące informacje:

• Odniesienie do niniejszej normy (ISO 6133)
• Odniesienie do testu, na podstawie którego wykonano obliczenia
• Zastosowana metoda obliczeniowa (A, B, C, D lub E)
• Mediana siły szczytowej lub wartość średnia dla metod D i E
• Zakres wartości szczytowych
• Data obliczenia

Nasza organizacja, która od lat stara się wspierać przedsiębiorstwa z każdej branży, realizując szeroką gamę badań testowych, pomiarowych, analitycznych i ewaluacyjnych, dysponuje silną kadrą, która uważnie śledzi rozwój nauki i techniki na świecie oraz nieustannie się doskonali. W tym kontekście świadczone są również usługi badawcze dla przedsiębiorstw zgodnie z normą „ISO 6133 Guma i tworzywa sztuczne – Analiza śladów wielu pików uzyskanych przy określaniu wytrzymałości na rozdzieranie i przyczepności”.