DIN 53100 Powłoki metaliczne – nikiel plus chrom i miedź plus nikiel plus chrom Powłoki galwaniczne na tworzywach sztucznych

DIN 53100 Powłoki metaliczne – nikiel plus chrom i miedź plus nikiel plus chrom Powłoki galwaniczne na tworzywach sztucznych

Norma „DIN 53100 Powłoki metaliczne – Powłoki galwaniczne z niklu i chromu oraz miedzi i niklu i chromu na tworzywach sztucznych”, wydana przez Niemiecki Instytut Normalizacyjny (DIN), określa wymagania dotyczące galwanicznego nakładania powłok metalicznych na tworzywa sztuczne. Norma ta określa specyfikacje techniczne, wymagania jakościowe oraz metody badań dekoracyjnych i funkcjonalnych powłok galwanicznych nakładanych na powierzchnie tworzyw sztucznych. Powłoki te są szeroko stosowane w celu nadania elementom z tworzyw sztucznych metalicznego wyglądu (powierzchni chromowanej), zapewnienia ochrony antykorozyjnej, odporności na zużycie oraz poprawy właściwości powierzchni.

DIN 53100 Powłoki metaliczne – nikiel plus chrom i miedź plus nikiel plus chrom Powłoki galwaniczne na tworzywach sztucznych

Typowe zastosowania obejmują:

  • Części wewnętrzne i zewnętrzne samochodów (np. kratki, emblematy, elementy wykończeniowe, klamki, ramki)
  • Armatura sanitarna i akcesoria łazienkowe
  • Obudowy urządzeń gospodarstwa domowego i elektroniki użytkowej
  • Elementy dekoracyjne w różnych branżach

Istnieją dwa główne systemy powłok:

  • Nikiel + Chrom
  • Miedź + Nikiel + Chrom

W drugim systemie podłoże miedziane poprawia przyczepność i spłaszczanie na nieprzewodzących powierzchniach z tworzyw sztucznych, które wymagają specjalnego przygotowania (trawienia, aktywacji i powlekania chemicznego) przed galwanizacją.

Norma DIN 53100 reguluje następujące kwestie:

  • Wymagania dotyczące struktury i grubości warstw w różnych warunkach eksploatacji (np. wewnątrz, na zewnątrz, w warunkach silnego narażenia)
  • Przyczepność pomiędzy powłoką a materiałem bazowym z tworzywa sztucznego.
  • Odporność na korozję (np. test CASS: miedź poddana działaniu przyspieszonej mgły solnej z kwasem octowym lub inne testy korozyjne)
  • Wygląd (połysk, jednorodność, brak wad takich jak wżery, pęknięcia czy przypalenia)
  • Sztywność i ciągliwość warstw
  • Mikroporowatość/mikropęknięcia w warstwie chromu (istotne dla odporności na korozję; mikroporowaty lub mikropęknięty chrom pomaga rozprowadzać prądy korozyjne)
  • Specjalistyczne metody badawcze, w tym suplementy, takie jak Załącznik F (test odporności na korozję przy użyciu kwasu octowego lodowatego).

Metody badawcze na ogół odnoszą się do norm międzynarodowych, takich jak ISO 4520, ISO 9227, ASTM B368 (test CASS) i inne, lub są z nimi zgodne.

Norma DIN 53100 jest szczególnie ważna w przemyśle motoryzacyjnym, gdzie chromowane elementy z tworzyw sztucznych muszą spełniać wysokie wymagania estetyczne i wytrzymałościowe w zmiennych warunkach środowiskowych. Wiele specyfikacji producentów oryginalnego wyposażenia (np. VW, BMW, Mercedes) odnosi się do normy DIN 53100 dotyczącej chromowanych elementów z tworzyw sztucznych lub jest na niej opartych. Norma ta służy również jako punkt odniesienia technicznego w umowach jakościowych między firmami zajmującymi się galwanizacją, formowaniem tworzyw sztucznych i użytkownikami końcowymi.

Tymczasem nowa norma międzynarodowa „ISO 12994 Powłoki galwaniczne niklowo-chromowe na elementach z tworzyw sztucznych w motoryzacji – Specyfikacja i wymagania testowe” powołuje się na normę DIN 53100 jako dokument normatywny lub powiązany. Świadczy to o stopniowej harmonizacji w kierunku specyfikacji na poziomie ISO w tej dziedzinie.

W skrócie, norma DIN 53100 zawiera metodę określania wytrzymałości na przepuklenie papieru i tektury – ważnej właściwości mechanicznej wykorzystywanej w ocenie materiałów opakowaniowych i papierów drukarskich. Wytrzymałość na przepuklenie mierzy odporność papieru lub tektury na nacisk działający prostopadle do ich powierzchni. Ta właściwość jest szczególnie istotna w zastosowaniach opakowaniowych, w których materiały muszą wytrzymywać ciśnienie wewnętrzne lub zewnętrzne podczas transportu i obsługi.

Norma DIN 53100 określa następujące kwestie:

  • Standaryzowana metoda testowa
  • Zdefiniowane wymagania sprzętowe
  • Kontrolowane warunki testowe
  • Procedury obliczania i raportowania

Głównym celem jest zapewnienie powtarzalnych i porównywalnych wyników pomiędzy laboratoriami i producentami.

Metoda ta opiera się na badaniu wytrzymałości na rozerwanie metodą hydrauliczną, zazwyczaj wykonywanym za pomocą maszyny do badania wytrzymałości na rozerwanie typu Mullen. Metoda zazwyczaj przebiega według następujących kroków:

  • Okrągłą próbkę testową mocuje się ściśle pomiędzy dwoma pierścieniami.
  • Gumowa przepona znajdująca się pod próbką rozszerza się hydraulicznie.
  • Ciśnienie wzrasta w kontrolowanym tempie.
  • Ciśnienie, przy którym próbka pęka, rejestruje się jako siłę pękania.
  • Wynik jest zwykle wyrażany w kPa (kilopaskalach).

Do testów używany jest następujący sprzęt:

  • Skalibrowane urządzenie do badania odporności na wybuchy
  • Elastyczna gumowa membrana
  • Manometr o określonym stopniu dokładności.
  • Urządzenie uciskowe zapewniające równomierne ciśnienie.

Aby zapobiec przedwczesnemu lub opóźnionemu pęknięciu, należy kontrolować szybkość wzrostu ciśnienia.

Warunki testu zdefiniowano następująco:

Aby zapewnić spójność, próbki powinny wyglądać następująco:

  • Należy je przechowywać w standardowych warunkach (zwykle 23 stopnie Celsjusza i 50 procent wilgotności względnej).
  • Należy je przeciąć tak, aby nie uszkodzić krawędzi.
  • W razie konieczności należy przeprowadzić test z obu stron.

Ponieważ wilgotność ma znaczący wpływ na trwałość papieru, kluczowe znaczenie ma odpowiednia pielęgnacja środowiska.

Wytrzymałość na pękanie oblicza się bezpośrednio na podstawie maksymalnego ciśnienia przyłożonego w chwili pęknięcia.

Raporty z testów zazwyczaj zawierają następujące elementy:

  • Opis materiału
  • Środowisko kondycjonujące
  • Liczba przetestowanych próbek
  • Średnia siła wybuchu
  • Odchylenie standardowe (jeśli potrzebne)

Norma DIN 53100 jest szeroko stosowana w następujących obszarach:

  • Papier do pakowania
  • Materiały wyściółkowe z tektury falistej
  • Papier pakowy
  • Produkcja tektury
  • Laboratoria kontroli jakości

Norma ta pomaga producentom weryfikować wydajność produktu i jego zgodność ze specyfikacjami klienta.

Normę DIN 53100 uważa się za ważną z następujących powodów:

  • Zapewnia jednolitą metodologię testowania.
  • Umożliwia porównywalność na szczeblu międzynarodowym.
  • Wspiera systemy zapewnienia jakości.
  • Pomaga w rozwoju produktu.
  • Zmniejsza liczbę sporów między dostawcami i klientami.

Mimo że obecnie powszechnie używane są jej odpowiedniki międzynarodowe, norma DIN 53100 pozostaje normą historyczną i nadal jest przywoływana w niektórych dokumentach technicznych i specyfikacjach.

Podsumowując, norma DIN 53100 zapewnia jasną i wiarygodną metodę określania wytrzymałości na pękanie papieru i tektury. Dzięki standaryzacji procedur i warunków badań, zapewnia ona spójne, powtarzalne i istotne dla przemysłowej kontroli jakości i porównywania produktów wyniki.

Nasza organizacja, dysponująca kompetentną i doświadczoną kadrą, od wielu lat rozumie potrzeby swoich klientów, zapewniając im zaawansowane usługi testowe, których potrzebują, oraz wspierając ich we wdrażaniu, wdrażaniu i doskonaleniu systemów zarządzania. W tym zakresie świadczymy również usługi testowe zgodne z normą DIN 53100.

WhatsApp