EN ISO 11092 EN ISO 11092 Tekstylia – Skutki fizjologiczne – Pomiar oporu cieplnego i oporu pary wodnej w warunkach stanu ustalonego (test gorącej płyty z ochroną przed potem)

Podstawą jest norma „EN ISO 11092 Tekstylia – Skutki fizjologiczne – Pomiar oporu cieplnego i oporu pary wodnej w warunkach ustalonych (test gorącej płyty z ochroną przed potem)” opracowana przez Brytyjski Instytut Normalizacyjny (BSI) i opublikowana przez International Organizacja Normalizacyjna (ISO), na przykład tkaniny. Opisano procedurę pomiaru oporu cieplnego i oporu pary wodnej w warunkach ustalonych, do stosowania w odzieży, kołdrach, śpiworach, tapicerce i wyrobach tekstylopodobnych, w tym zespołach wielowarstwowych, takich jak folie, powłoki, pianki i skórę.

Zastosowanie tej techniki pomiarowej ograniczone jest maksymalnym oporem cieplnym i oporem pary wodnej, które zależą od wymiarów i konstrukcji zastosowanego urządzenia (np. minimalne charakterystyki sprzętu określone w tej normie to 2 m2·K/W i 700 odpowiednio m2·Pa/W).

Warunki testowe stosowane w tej międzynarodowej normie nie mają na celu przedstawienia konkretnych sytuacji związanych z komfortem i nie określono charakterystyki działania związanej z komfortem fizjologicznym.

Na potrzeby niniejszego standardu mają zastosowanie następujące terminy i definicje:

• Opór cieplny to wartość obliczona poprzez podzielenie różnicy temperatur pomiędzy dwiema powierzchniami materiału przez powstały strumień ciepła na jednostkę powierzchni w kierunku gradientu. Opór cieplny to wielkość specyficzna dla materiałów tekstylnych lub kompozytów, która określa strumień ciepła suchego w odpowiedzi na stały gradient temperatury zastosowany na danym obszarze. Suchy strumień ciepła może składać się z jednego lub większej liczby składników przewodzących, konwekcyjnych i promieniujących. Opór cieplny wyraża się w metrach kwadratowych kelwinów/wat.
• Opór pary wodnej to wartość obliczona poprzez podzielenie różnicy ciśnienia pary wodnej pomiędzy dwiema powierzchniami materiału przez powstały strumień ciepła parowania na jednostkę powierzchni w kierunku gradientu. Opór pary wodnej to wielkość specyficzna dla materiałów tekstylnych lub kompozytów, która określa strumień ciepła utajonego parowania w odpowiedzi na stały gradient ciśnienia pary wodnej przyłożonej na danym obszarze. Strumień ciepła parowania może składać się zarówno ze składników dyfuzyjnych, jak i konwekcyjnych. Opór pary wodnej wyraża się w metrach kwadratowych paskala/wat.
• Wskaźnik przepuszczalności pary wodnej wyraża stosunek oporu cieplnego i oporu pary wodnej według wzoru podanego w normie. Wskaźnik przepuszczalności pary wodnej jest bezwymiarowy i przyjmuje wartości od 0 do 1. Wartość 0 oznacza, że ​​materiał jest nieprzepuszczalny dla pary wodnej, czyli ma nieskończony opór pary wodnej, a materiał o wartości 1 ma zarówno opór cieplny, jak i opór pary wodnej warstwy powietrza o tej samej grubości.
• Przepuszczalność pary wodnej jest cechą materiału tekstylnego lub kompozytu zależną od oporu pary wodnej i temperatury według wzoru podanego w normie. Przepuszczalność pary wodnej wyrażana jest w gramach na metr kwadratowy/godzinę paskala.

Podczas wykonywania badania zasadniczo badaną próbkę umieszcza się na elektrycznie podgrzewanej płycie z kanałami powietrznymi przystosowanymi do przepływu równoległego i poprzecznego do jej górnej powierzchni, jak określono w niniejszej normie.

Aby określić opór cieplny, mierzy się strumień ciepła przez badaną próbkę po osiągnięciu warunków ustalonych.

Technika ta umożliwia określenie oporu cieplnego materiału poprzez odjęcie oporu cieplnego granicznej warstwy powietrza nad powierzchnią urządzenia badawczego od oporu cieplnego badanej próbki i granicznej warstwy powietrza zmierzonych w tych samych warunkach.

Aby określić opór pary wodnej, ogrzewaną elektrycznie porowatą płytę przykrywa się membraną przepuszczalną dla pary wodnej, ale nieprzepuszczalną dla wody w stanie ciekłym. Woda doprowadzana do podgrzewanej płyty odparowuje i przechodzi przez membranę w postaci pary, dzięki czemu woda w stanie ciekłym nie ma kontaktu z badaną próbką. Po umieszczeniu badanej próbki na membranie strumień ciepła niezbędny do utrzymania stałej temperatury w płycie jest miarą szybkości parowania wody, z której wyznacza się opór pary wodnej badanej próbki.

Jednostka pomiarowa z kontrolą temperatury i zaopatrzenia w wodę składa się z metalowej płytki o grubości około 3 mm i powierzchni minimalnej 0,04 m2 (np. kwadrat o długości 200 mm z każdej strony) przymocowanej do przewodzącego bloku metalowego zawierające elektryczny element grzejny. Aby zmierzyć opór pary wodnej, metalowa płytka musi być porowata. Urządzenie to otoczone jest osłoną termiczną umieszczoną wewnątrz otworu w stole pomiarowym.

Wśród licznych badań, pomiarów, analiz i ocen przeprowadzonych dla przedsiębiorstw z różnych sektorów, nasza organizacja, dysponująca przeszkolonym i specjalistycznym personelem oraz zaawansowanym sprzętem technologicznym, ustanowiła następujące normy: „EN ISO 11092 Tekstylia – Skutki fizjologiczne – Pomiar Odporność termiczna i na parę wodną w warunkach ustalonych (pocenie się). Świadczy także usługi badawcze określone w normie „protected hot plate test”).