Europejska norma „EN 13880-9 Wypełniacze do spoin nakładane na gorąco – Część 9: Metoda badania kompatybilności z nawierzchniami asfaltowymi” opisuje metodę określania kompatybilności wypełniaczy do spoin nakładanych na gorąco na spoinę asfaltowo-tarasową.
Zgodność asfaltu określa się poprzez badanie nałożonego wypełniacza po określonym okresie kondycjonowania pod kątem utraty przyczepności i spójności lub wycieku oleju lub zmiękczenia występującego pomiędzy wypełniaczem a próbką asfaltu.
Podstawowy sprzęt używany do realizacji tej metody obejmuje:
Podczas przygotowania i kondycjonowania próbek do badań wykorzystywane są dwa asfaltowe bloki badawcze zgodne z normą EN 13880-11. Na górnej powierzchni każdego asfaltowego bloku testowego wycina się rowek o długości 100 mm, szerokości 13,0 mm plus/minus 3,2 mm i głębokości 19,0 mm plus/minus 3,2 mm metodą cięcia na mokro elektryczną piłą do muru. Powstałe w ten sposób rowki szczotkuje się szczotką o sztywnym włosiu, trzymając próbki pod bieżącą wodą w celu usunięcia wszelkich pozostałości po cięciu. Próbki pozostawia się do wyschnięcia i powrotu do temperatury pokojowej, następnie szczelnie owija się taśmą samoprzylepną na podłożu z tkaniny lub wzmacnia w inny sposób, aby zapobiec zapadnięciu się w okresie badania.
Podczas wykonywania testu przygotowuje się dwie próbki do badań zgodnie z normą prEN 13880-6. Aby zapobiec wyciekom, końce rowków uszczelnia się, a do rowków wlewa się porcję próbki fugi laboratoryjnej i lekko ją wypełnia. Wypełniacz nie może wylewać się na powierzchnię próbki sąsiadującą z rowkami.
Po ostygnięciu masy szpachlowej do temperatury pokojowej przelew oczyszcza się rozgrzanym nożem tak, aby powierzchnia masy szpachlowej zrównała się z powierzchnią próbki asfaltu.
Próbki asfaltu umieszcza się w piecu z wymuszonym obiegiem, utrzymywanym w temperaturze 60 stopni plus/minus 3 stopnie na okres 72 godzin plus/minus 1 godzina. Próbkę bada się co najmniej raz dziennie, aby zapobiec zapadnięciu się próbki w okresie badania. Po okresie badań próbki asfaltu wyjmuje się z pieca obiegowego wentylatorowego i niezwłocznie bada się niezgodność masy szpachlowej z próbką.
Wszelkie dowody braku przyczepności i kohezji, tworzenia się oleistej wydzieliny lub zmiękczenia pomiędzy próbkami szczeliwa i asfaltu są zgłaszane zgodnie z normą prEN 14188-1.
Sprawozdanie z badania musi potwierdzać, że badanie zostało przeprowadzone zgodnie z niniejszą normą i zawierać następujące informacje: nazwę próbki, źródło próbki, numer partii oraz datę producenta lub datę ważności, jeżeli ma to zastosowanie, datę badania i uzyskane wyniki, oraz nazwisko analityka i laboratorium badawczego.
Załącznik standardowy opisuje metodę badania służącą do określenia kompatybilności asfaltu po degradacji termicznej (załącznik A). Celem tego badania jest sprawdzenie kompatybilności wypełniaczy spoin z próbką asfaltu po długotrwałym ogrzewaniu.
Wśród licznych badań, pomiarów, analiz i ocen przeprowadzonych dla przedsiębiorstw z różnych sektorów, nasza organizacja, dysponująca przeszkolonym i specjalistycznym personelem oraz zaawansowanym sprzętem technologicznym, ustaliła „EN 13880-9 Wypełniacze do spoin nakładane na gorąco – Część 9: Metoda badania do określania kompatybilności z powłokami asfaltowymi” Świadczy także usługi badawcze określone w „normach”.
Możesz poprosić nas o wypełnienie formularza, aby umówić się na spotkanie, uzyskać bardziej szczegółowe informacje lub poprosić o ocenę.
