ISO 787 Ogólne metody badań pigmentów i wypełniaczy

Norma ISO 787 „Ogólne metody badań pigmentów i wypełniaczy”, opublikowana przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO), składa się z następujących podrozdziałów opublikowanych pod tym samym tytułem:

• Norma „ISO 787-1 Część 1: Porównanie kolorów pigmentów” opisuje ogólną metodę badania służącą do porównywania koloru pigmentu barwionego z kolorem uzgodnionej próbki. Dopuszczalne są wszystkie opisane procedury, ale metoda wykorzystująca zautomatyzowany analizator Müllera jest metodą odniesienia. W przypadku gdy ta ogólna metoda ma zastosowanie do konkretnego pigmentu, należy dodać odniesienie do normy międzynarodowej dla tego pigmentu, wraz z uwagą szczegółowo opisującą wszelkie niezbędne modyfikacje, uwzględniające specyficzne właściwości materiału. Tylko wtedy, gdy procedury podane w tej ogólnej metodzie nie mają zastosowania do konkretnego materiału, należy określić konkretną metodę porównywania kolorów.
• Norma „ISO 787-2 Część 2: Oznaczanie zawartości substancji lotnych w temperaturze 105 stopni Celsjusza” opisuje ogólną metodę badania służącą do określania ułamka masowego substancji lotnych w próbce pigmentu lub wypełniacza w temperaturze 105 stopni Celsjusza w procentach. Metoda ta ma zastosowanie do pigmentów i wypełniaczy, które są stabilne w temperaturze 105 stopni Celsjusza.
• Norma „ISO 787-3 Część 3: Oznaczanie substancji rozpuszczalnych w wodzie – Metoda ekstrakcji na gorąco” opisuje ogólną metodę badania służącą do określania procentowej zawartości substancji rozpuszczalnej w wodzie w próbce pigmentu lub wypełniacza. Norma ISO 787-8 określa metodę oznaczania procentowej zawartości substancji rozpuszczalnej w wodzie metodą ekstrakcji na zimno. W przypadku większości pigmentów i wypełniaczy te dwie metody badania dają różne wyniki, dlatego ważne jest, aby w specyfikacji i raporcie z badań jasno określić, która metoda została zastosowana i która została zastosowana.
• Norma ISO 787-4 Część 4: Oznaczanie kwasowości lub zasadowości wyciągu wodnego opisuje ogólną metodę badania służącą do oznaczania kwasowości lub zasadowości wyciągu wodnego próbki pigmentu lub rozcieńczalnika.
• Norma ISO 787-5, część 5: Oznaczanie wartości absorpcji oleju opisuje ogólną metodę badania absorpcji oleju w próbce pigmentu lub wypełniacza. Wartość absorpcji oleju należy zasadniczo porównać z wartością określoną dla próbki produktu, uzgodnioną w tym samym czasie.
• Norma „ISO 787-7 Część 7: Oznaczanie pozostałości na sicie – Metoda wodna – Procedura ręczna” opisuje ogólną metodę badania polegającą na oznaczaniu pozostałości na sicie z próbki pigmentu lub wypełniacza rozproszonego w wodzie. Norma ISO 787-18 zawiera ogólną metodę badania polegającą na oznaczaniu pozostałości na sicie z próbki pigmentu lub wypełniacza metodą mechanicznego płukania. W przypadku większości pigmentów i wypełniaczy normy ISO 787-7 i ISO 787-18 często dają różne wyniki, dlatego ważne jest, aby specyfikacja jasno określała, która metoda jest stosowana i która metoda jest wskazana w raporcie z badań.
• Norma „ISO 787-8 Część 8: Oznaczanie substancji rozpuszczalnych w wodzie – Metoda ekstrakcji na zimno” opisuje ogólną metodę badania polegającą na określaniu procentowej zawartości substancji rozpuszczalnej w wodzie w próbce pigmentu lub wypełniacza metodą ekstrakcji na zimno. Norma ISO 787-3 zawiera metodę oznaczania procentowej zawartości substancji rozpuszczalnej w wodzie metodą ekstrakcji na gorąco. W przypadku większości pigmentów i wypełniaczy te dwie metody badania dają różne wyniki, dlatego ważne jest, aby w specyfikacji i raporcie z badań jasno określić, która metoda została zastosowana i która została zastosowana.
• Norma ISO 787-9 Część 9: Oznaczanie pH zawiesiny wodnej opisuje ogólną metodę badania służącą do oznaczania pH zawiesiny wodnej próbki pigmentu lub rozcieńczalnika.
• Norma „ISO 787-10 Część 10: Oznaczanie gęstości – Metoda piknometryczna” opisuje ogólne metody badawcze służące do oznaczania gęstości próbki pigmentu lub rozcieńczalnika za pomocą piknometru. Norma ISO 787-23 określa ogólną metodę wykorzystującą wirowanie w celu usunięcia uwięzionego powietrza.
• Norma „ISO 787-11 Część 11: Oznaczanie objętości po ściśnięciu i gęstości pozornej po ściśnięciu” opisuje ogólną metodę badania służącą do oznaczania objętości po ściśnięciu i gęstości pozornej po ściśnięciu próbki pigmentu lub wypełniacza.
• Norma ISO 787-13 Część 13: Oznaczanie rozpuszczalnych w wodzie siarczanów, chlorków i azotanów opisuje ogólną metodę badania służącą do oznaczania rozpuszczalnych w wodzie siarczanów, chlorków i azotanów pigmentów.
• Norma „ISO 787-14 Część 14: Oznaczanie rezystywności ekstraktów wodnych” opisuje ogólną metodę badania służącą do określania rezystywności elektrycznej (opór właściwy) lub przewodnictwa elektrycznego właściwego ekstraktu wodnego pigmentu. Metoda ta ma zastosowanie do wszystkich pigmentów i wypełniaczy, z wyjątkiem tych rozpuszczalnych w wodzie. Rezystywność ekstraktu wodnego pigmentu jest uznawana za właściwość niezależną od ilości substancji rozpuszczalnej w wodzie. Po uzgodnieniu można zastosować metodę ekstrakcji na zimno.
• Norma ISO 787-15, Część 15: Porównanie odporności na światło podobnych rodzajów pigmentów kolorowych, opisuje ogólną metodę badania służącą do porównywania odporności na światło podobnych rodzajów próbek pigmentów kolorowych (uzgodnionego pigmentu odniesienia i próbki do badań). Norma ta opisuje dwie metody ekspozycji. W metodzie A materiał jest wystawiany na działanie światła naturalnego pod szkłem. W metodzie B materiał jest wystawiany bezpośrednio na działanie światła sztucznego.
• Norma „ISO 787-16 Część 16: Oznaczanie względnej mocy barwienia (lub równoważnej wartości koloru) i koloru poprzez redukcję pigmentów barwionych – Metoda wizualnego porównania” opisuje ogólną metodę badania służącą do porównywania mocy barwienia i koloru uzyskanego poprzez redukcję dwóch pigmentów barwionych o podobnym kolorze. Wyniki są wyrażane jako „względna moc barwienia” lub „równoważna wartość koloru”. Norma ISO 787-24 zawiera ogólną metodę badania służącą do określania względnej mocy barwienia pigmentów barwionych metodą fotometryczną.
• Norma „ISO 787-17 Część 17: Porównanie zdolności świetlnej białych pigmentów” opisuje ogólną metodę badawczą służącą do porównywania zdolności świetlnej białego pigmentu z uzgodnioną próbką tego samego typu. Norma ta obejmuje dwie procedury (A i B). Procedura A jest szybsza niż procedura B i nadaje się do badania pojedynczej próbki pigmentu. Procedura B jest lepsza do badania kilku próbek, zwłaszcza jeśli badany jest pigment o nieznanej zdolności świetlnej.
• Norma „ISO 787-18 Część 18: Oznaczanie pozostałości na sicie – Procedura mechanicznego płukania” opisuje ogólną metodę oznaczania pozostałości na sicie z próbki pigmentu lub wypełniacza rozproszonej w wodzie, z zastosowaniem procedury mechanicznego płukania. Metodę tę można również stosować do badania innych proszków lub granulatów nierozpuszczalnych w wodzie. Nie ma ona zastosowania do pigmentów i wypełniaczy hydrofobowych lub granulowanych. Norma ISO 787-7 zawiera ogólną metodę badania polegającą na oznaczaniu pozostałości na sicie z próbki pigmentu lub wypełniacza rozproszonej w wodzie, z zastosowaniem procedury ręcznej. W przypadku większości pigmentów i wypełniaczy te dwie metody dają różne wyniki, dlatego ważne jest, aby w raporcie z badań jasno określić, która metoda została zastosowana, a która metoda została zastosowana.
• Norma „ISO 787-19 Część 19: Oznaczanie azotanów rozpuszczalnych w wodzie (metoda kwasu salicylowego)” opisuje ogólną metodę oznaczania azotanów rozpuszczalnych w wodzie w próbce pigmentu metodą spektrofotometryczną z użyciem kwasu salicylowego. Norma ISO 787-13 zawiera metodę oznaczania azotanów rozpuszczalnych w wodzie w próbce pigmentu metodą Nesslera.
• Norma „ISO 787-20 Część 20: Porównanie łatwości dyspersji (metoda wstrząsania oscylacyjnego)” opisuje ogólną metodę badawczą służącą do porównywania łatwości dyspersji dwóch podobnych pigmentów w danym medium. Wynik jest wyrażony jako czas wstrząsania wymagany do osiągnięcia określonego stopnia rozdrobnienia w danym urządzeniu. Metoda ta najprawdopodobniej będzie wskaźnikiem wyników porównawczych, jakie uzyskano by, gdyby porównywane pigmenty były mielone w roztworze żywicy w określonych typach młynów, np. młynie kulowym.
• Norma ISO 787-21 Część 21: Porównanie stabilności cieplnej pigmentów z wykorzystaniem mediów wypiekowych opisuje ogólną metodę badania służącą do porównywania stabilności cieplnej badanego pigmentu ze stabilnością cieplną ustalonej próbki.
• Norma „ISO 787-22 Część 22: Porównanie odporności pigmentów na przeciekanie” opisuje ogólną metodę porównywania odporności pigmentu na przeciekanie z odpornością uzgodnionej próbki.
• Norma „ISO 787-23 Część 23: Oznaczanie gęstości (przez wirowanie z usunięciem powietrza)” określa ogólną metodę badania gęstości próbki pigmentu lub wypełniacza poprzez usunięcie powietrza za pomocą wirowania. Norma ta obejmuje ogólną metodę badania gęstości próbki pigmentu lub wypełniacza za pomocą piknometru.
• Norma „ISO 787-24 Część 24: Oznaczanie względnej siły barwiącej pigmentów kolorowych i względnej siły rozpraszania pigmentów białych – Metody fotometryczne” opisuje metody badań fotometrycznych do porównania w widmie widzialnym:
• Siła barwienia dwóch podobnie zabarwionych pigmentów rozproszonych w żywicy alkilowej bez dodatku środka pochłaniającego wilgoć.
• Zdolność rozpraszania dwóch białych pigmentów tego samego typu rozproszonych w żywicy alkilowej bez dodatku środka pochłaniającego wilgoć.

Te metody badawcze stanowią instrumentalną alternatywę dla metod opisanych odpowiednio w normach ISO 787-16 i ISO 787-17, eliminując potrzebę dopasowania wizualnego. Norma ta nie nadaje się do porównywania pigmentów kolorowych, których kolor zmienia się znacząco po zmniejszeniu stężenia.

• Norma „ISO 787-25 Część 25: Porównanie kolorów białych, czarnych i kolorowych pigmentów w systemach pełnokolorowych – Metoda kolorymetryczna” opisuje ogólną metodę badania mającą na celu porównanie koloru białych, czarnych lub kolorowych pigmentów w systemach pełnokolorowych z kolorem uzgodnionego pigmentu odniesienia przy użyciu procedury kolorymetrycznej.
• Norma „ISO 787-26 Część 26: Oznaczanie względnej mocy barwienia i trwałej różnicy barwy – Metoda ważonej wartości K/S” opisuje metodę określania względnej mocy barwienia i trwałej różnicy barwy między barwą testową a barwą odniesienia, gdy wartości kryterium mocy barwienia są takie same. Metoda ta nadaje się do badania barw zredukowanych białym pigmentem w tekstyliach, papierze, roztworach, transparentnych materiałach powłokowych lub farbach drukarskich na białym podłożu, pod warunkiem zastosowania odpowiednich teorii. Obliczenia przeprowadza się wyłącznie dla układów, w których stosuje się teorię Kubelki-Munka.
• Norma „ISO 787-27 Część 27: Określanie względnej mocy barwienia (lub równoważnej wartości koloru) i koloru poprzez redukcję pigmentów barwionych – Metoda porównania wizualnego” opisuje metodę porównania wizualnego służącą do określania dwóch podstawowych właściwości pigmentów barwionych (względnej mocy barwienia (zwanej również równoważną wartością koloru)).
• Jak mocno pigment barwi biały podkład (zazwyczaj o pełny lub głęboki ton). Redukcja koloru (tonacja rozjaśniająca).
• Wygląd koloru powstający w wyniku znacznej redukcji (zwiększenia) ilości pigmentu w wyniku dodania dużej ilości białego pigmentu.

Metody te stanowią klasyczne i tradycyjne podejście stosowane w kontroli jakości i dopasowywaniu kolorów w przemyśle pigmentowym, barwnikowym, powłokowym, tworzyw sztucznych i farb drukarskich, w którym nie są wymagane metody instrumentalne (np. spektrofotometria) lub preferowana jest ocena wizualna.

• Norma „ISO 787-28 Część 28: Oznaczanie całkowitej zawartości polichlorowanych bifenyli (PCB) metodą rozpuszczania, płukania i GC-MS” opisuje metodę oznaczania całkowitej zawartości polichlorowanych bifenyli (PCB) w materiałach pigmentowych poprzez sprawdzenie wszystkich 209 możliwych kongenerów. Norma ta obowiązuje dla zakresu roboczego od 1 mg/kg do 150 mg/kg. Dolna granica oznaczalności tej metody wynosi 1 mg/kg na kongener. Wyniki poniżej 1 mg/kg są uznawane wyłącznie za jakościowe.
• Norma „ISO 787-29 Część 29: Oznaczanie odporności na działanie cieczy” jest w trakcie opracowywania. Norma ta zawiera ogólne metody badań odporności pigmentów na działanie wody, kwasów, zasad i rozpuszczalników.
• Norma „ISO 787-30 Część 30: Oznaczanie zdolności świetlnej białych pigmentów – Metoda porównania wizualnego” opisuje metodę porównania wizualnego służącą do określania zdolności świetlnej (zwanej również zdolnością redukującą lub zdolnością barwiącą) białych pigmentów (głównie dwutlenku tytanu, rutylu i anatazu, ale także siarczku cynku, litoponu itp.). Metoda ta mierzy skuteczność naświetlania przez biały pigment pasty barwionej (zazwyczaj czarnej lub barwionej) po zmieszaniu jej w niewielkich ilościach. Niniejsza norma jest wizualnym odpowiednikiem metody instrumentalnej (wykorzystującej spektrofotometrię) opisanej w normie ISO 787-24.
• Norma „ISO 787-31 Część 31: Oznaczanie zdolności świetlnej białych pigmentów - Metoda instrumentalna (metoda kolorymetryczna z wykorzystaniem pomiarów odbicia światła)” opisuje metodę instrumentalną (spektrofotometryczną) oznaczania zdolności świetlistej/rozjaśniającej/redukującej białych pigmentów (zwłaszcza dwutlenku tytanu) poprzez pomiar stopnia ich naświetlania czarnej pasty.
• Norma „ISO 787-32 Część 32: Określanie koloru past pigmentowych metodą skali szarości (porównanie wizualne)” opisuje wizualną metodę oceny subtelnych różnic koloru między dwiema pastami pigmentowymi (zwykle pełny ton lub intensywny ton) przy użyciu znormalizowanej skali szarości ISO (tej samej 5-stopniowej skali, która jest stosowana w testach trwałości koloru) w celu oceny zmienności koloru.

W związku z tym seria norm ISO 787 stanowi globalną podstawę do badania pigmentów i wypełniaczy. Niemal każda karta charakterystyki pigmentu, specyfikacja techniczna, umowa i laboratorium kontroli jakości na świecie odwołują się do jednego lub kilku rozdziałów tej normy.

Nasza organizacja, dysponująca kompetentną i doświadczoną kadrą, od wielu lat rozumie potrzeby swoich klientów, zapewniając im zaawansowane usługi badawcze oraz wspierając ich we wdrażaniu, wdrażaniu i doskonaleniu systemów zarządzania. W tym zakresie świadczymy również usługi badawcze dla przedsiębiorstw zgodnie z normą ISO 787 „Ogólne metody badań pigmentów i wypełniaczy”.