Norma „EN ISO 8256 Tworzywa sztuczne – Oznaczanie wytrzymałości na rozciąganie i udarności”, oparta na normie europejskiej, a następnie opublikowana przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO), opisuje dwie metody (metodę A i metodę B) określania wytrzymałości na rozciąganie i udarności tworzyw sztucznych w określonych warunkach. Metody te można opisać jako próby rozciągania przy stosunkowo wysokich prędkościach odkształcania.
Te metody badawcze można stosować do materiałów sztywnych, zgodnie z definicją podaną w normie ISO 472, ale są szczególnie przydatne w przypadku materiałów zbyt elastycznych lub cienkich, aby można je było badać za pomocą badań udarności zgodnych z normą ISO 179 lub ISO 180.
Metody te służą do badania zachowania się określonych próbek przy określonych prędkościach uderzenia oraz do przewidywania ich kruchości lub wytrzymałości w ramach ograniczeń wynikających z warunków badania. Metody te mają zastosowanie zarówno do próbek przygotowanych z materiałów formowanych, jak i próbek z wyrobów gotowych lub półproduktów (np. form, laminatów, arkuszy wytłaczanych lub odlewanych).
Wyniki uzyskane z badania próbek formowanych o różnych rozmiarach niekoniecznie muszą być takie same. Podobnie, próbki wycięte z produktów formowanych mogą nie dawać takich samych wyników, jak próbki o tym samym rozmiarze uformowane bezpośrednio z materiału. Wyników badań uzyskanych z próbek wykonanych z mas formierskich nie można bezpośrednio odnieść do wyprasek o dowolnym kształcie, ponieważ wartości mogą zależeć od konstrukcji formy i warunków formowania. Wyniki uzyskane metodą A i metodą B mogą, ale nie muszą, być porównywalne.
Metody te nie nadają się jako źródła danych do obliczeń projektowych komponentów. Informacje o typowym zachowaniu materiału można jednak uzyskać, badając różne rodzaje próbek testowych, przygotowanych w różnych warunkach i temperaturach. Te dwie różne metody nadają się do kontroli produkcji i kontroli jakości.
Na potrzeby niniejszego standardu mają zastosowanie następujące terminy i definicje:
Zasadniczo próbka pęka po pojedynczym uderzeniu w dolną część wahadła maszyny rozciągająco-udarowej. Próbka jest pozioma w momencie pęknięcia. Jeden koniec próbki jest utrzymywany przez ramę lub wahadło w momencie uderzenia, podczas gdy drugi koniec jest utrzymywany przez poprzeczkę. Dwie opisane metody opierają się na dwóch różnych sposobach pozycjonowania próbki utrzymywanej przez poprzeczkę: próbka może być sztywno zamontowana na ramie nośnej (metoda A) lub przenoszona w dół za pomocą wahadła (metoda B). Energia pęknięcia jest określana na podstawie energii kinetycznej uwalnianej z wahadła podczas procesu pękania próbki. Dokonuje się korekt ze względu na energię rzucenia poprzeczką (metoda A) lub odbicia (metoda B).
W testach można użyć pięciu rodzajów próbek, określonych w tabeli zawartej w normie i pokazanych na rysunku. Zasadniczo wszystkie typy można wykorzystać na jeden z dwóch sposobów.
Metoda A: Aby spełnić wymagania norm ISO 10350-1 i ISO 11403-3, preferowanymi typami próbek są typ 1 (który można pobrać z uniwersalnej próbki testowej określonej w normie ISO 3167 lub uformować bezpośrednio zgodnie z normą ISO 294-1) i typ 4 (który można uformować bezpośrednio zgodnie z normą ISO 294-2 lub wykonać metodą obróbki z płyt formowanych zgodnie z normą ISO 294-3).
Metoda B: Preferowane typy próbek to Typ 2 i Typ 4. Wynik badania zależy od typu, przygotowania i grubości użytej próbki. Aby uzyskać powtarzalne wyniki lub w przypadku rozbieżności, należy uzgodnić typ, przygotowanie i grubość próbki. Próbki są badane w ich oryginalnej grubości do 4 mm włącznie. Preferowana grubość próbki dla próbek Typu 1 wynosi 4 mm plus/minus 0,2 mm, a dla próbek Typu 4 3 mm plus/minus 0,2 mm. W obszarze pomiaru grubość powinna być utrzymywana w tolerancji plus/minus 5 procent. Powyżej 4 mm metody badań opisane w niniejszej normie nie mogą być stosowane i do określania właściwości udarnościowych próbek należy stosować normy ISO 179 lub ISO 180.
W przypadku tworzyw do formowania i wytłaczania, próbki należy przygotować zgodnie z odpowiednimi specyfikacjami materiałowymi. W przypadku braku takich specyfikacji lub gdy zalecenie jest odmienne, próbki należy wytłaczać bezpośrednio zgodnie z normą właściwą dla danego materiału, formować metodą prasowania lub wtrysku z materiału zgodnie z normami ISO 293, ISO 294-1, ISO 294-2 lub ISO 295, albo obrabiać maszynowo arkusze lub płyty formowane metodą prasowania lub wtrysku z tworzywa zgodnie z normą ISO 2818. Próbki typu 1 można przygotować z uniwersalnej próbki testowej typu A opisanej w normie ISO 3167.
W przypadku paneli próbki należy przygotować zgodnie z normą ISO 2818. W przypadku żywic wzmacnianych włóknami, panel z kompozytu należy przygotować zgodnie z odpowiednią sekcją normy ISO 1268, a próbki należy przygotować zgodnie z normą ISO 2818.
Nacinanie próbek (w przypadku próbek typu 1) należy wykonywać zgodnie z normą ISO 2818 na odpowiednio przygotowanych próbkach bez nacięć.
Nasza organizacja, która od lat wspiera przedsiębiorstwa z wszystkich sektorów, oferując szeroki zakres usług testowych, pomiarowych, analitycznych i ewaluacyjnych, dysponuje silnym zespołem pracowników, którzy uważnie śledzą światowe osiągnięcia w dziedzinie nauki i technologii oraz stale się rozwijają. W tym kontekście świadczymy również usługi testowe zgodnie z normą EN ISO 8256 Tworzywa sztuczne – Oznaczanie wytrzymałości na rozciąganie i udarność.
Możesz poprosić nas o wypełnienie formularza, aby umówić się na spotkanie, uzyskać bardziej szczegółowe informacje lub poprosić o ocenę.
