Norma ISO 14680 Farby i lakiery – Oznaczanie zawartości pigmentu , opublikowana przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO) , składa się z następujących podrozdziałów opublikowanych pod tym samym tytułem:
Mogą wystąpić trudności w przypadku stosowania tej metody do materiałów powłokowych zawierających barwniki, sadzę, drobno rozdrobniony dwutlenek krzemu lub drobno rozdrobniony dwutlenek tytanu. Metoda ta może nie być odpowiednia dla farb emulsyjnych. Zawartość pigmentu w materiałach powłokowych można również określić metodą spopielania (norma ISO 14680-2) lub metodą filtracji (norma ISO 14680-3).
Dla celów niniejszej normy zawartość pigmentu, oznaczana metodą wirowania, odnosi się do udziału masowego cząstek stałych w badanym produkcie, które są nierozpuszczalne w rozpuszczalniku użytym do separacji w określonych warunkach. Obejmuje to pigmenty, wypełniacze i inne stałe składniki produktu.
Zasadniczo, po rozcieńczeniu próbki produktu rozpuszczalnikiem, cząstki stałe są oddzielane przez wirowanie, suszone i ważone. Zawartość pigmentu jest następnie obliczana na podstawie masy składnika stałego i masy próbki.
Pobiera się reprezentatywną próbkę produktu przeznaczonego do badania, zgodnie z opisem zawartym w normie ISO 15528. Każdą próbkę bada się i przygotowuje do badania zgodnie z opisem zawartym w normie ISO 1513.
Składniki te, które mogą stanowić około 10% pigmentu, są tracone podczas spopielania. Ponieważ stan wielu pigmentów i wypełniaczy zmienia się w określonych warunkach badania, to, czy rzeczywistą zawartość pigmentu w badanym produkcie można wywnioskować na podstawie pozornej zawartości pigmentu uzyskanej tą metodą, zależy od składu i wybranej temperatury spopielania.
Metoda ta zasadniczo nie nadaje się do farb i lakierów UV ani do farb i lakierów zawierających rozcieńczalniki reaktywne, które wymagają specjalnych warunków ogrzewania. Zawartość pigmentu w materiałach powłokowych można również określić metodą wirowania (norma ISO 14680-1) lub metodą filtracji (norma ISO 14680-3).
Dla celów niniejszej normy zawartość pigmentu, oznaczana metodą spopielania, odnosi się do ułamka masowego badanego produktu pozostającego jako pozostałość po spopieleniu w określonych warunkach. Obejmuje ona pigmenty nieorganiczne, wypełniacze i inne stałe składniki produktu, które nie są lotne w warunkach badania, ale których stan mógł ulec zmianie.
Zasadniczo, po odparowaniu rozpuszczalnika w badanym odcinku produktu, pozostałość jest spopielana w temperaturze około 600–900 stopni Celsjusza lub 450 stopni Celsjusza w obecności węglanów. Obecność węglanów powinna zostać określona inną jakościową metodą analityczną. Zawartość pigmentu oblicza się na podstawie masy pozostałości po spopieleniu i masy badanego odcinka. Niektóre spoiwa nie ulegają całkowitemu spopieleniu w temperaturze 450 stopni Celsjusza. Dlatego wyniki uzyskane w tej temperaturze mogą mieć niską powtarzalność.
Pobiera się reprezentatywną próbkę produktu przeznaczonego do badania, zgodnie z opisem zawartym w normie ISO 15528. Każdą próbkę bada się i przygotowuje do badania zgodnie z opisem zawartym w normie ISO 1513.
Badanie przeprowadza się dwukrotnie. Tygiel porcelanowy ogrzewa się do stałej masy w piecu muflowym lub piecu do spopielania w temperaturze zgodnej z niniejszą normą. Po ostygnięciu w eksykatorze, około 2 g próbki odważa się z dokładnością do 0,001 g. Tygiel porcelanowy umieszcza się w piecu w temperaturze 80°C plus/minus 2°C i ogrzewa do odparowania całego rozpuszczalnika. Następnie wyjmuje się go z pieca i umieszcza w piecu muflowym lub piecu do spopielania, który ogrzewa się do temperatury spopielania. W większości przypadków spopielanie kończy się po 2 godzinach. Tygiel porcelanowy umieszcza się w eksykatorze na co najmniej 30 minut i schładza. Waży się go z dokładnością do 0,001 g, a następnie wkłada z powrotem do pieca muflowego lub pieca do spopielania na 15 minut. Schładza się go do temperatury pokojowej w eksykatorze i ponownie waży. Proces ten powtarza się, aż masa stanie się stała.
Metoda ta jest szczególnie przydatna do materiałów powłokowych zawierających sadzę, drobno rozdrobniony dwutlenek krzemu, drobno rozdrobniony dwutlenek tytanu, pigmenty organiczne lub dyspersje polimerowe. Nie nadaje się jednak do wielu farb wodorozcieńczalnych, ponieważ całe spoiwo ulega koagulacji po dodaniu roztworu wodorotlenku potasu. Zawartość pigmentu w materiałach powłokowych można również określić metodą wirówkową (norma ISO 14680-1) lub metodą spopielania (norma ISO 14680-2).
Dla celów niniejszej normy zawartość pigmentu, oznaczana metodą filtracji, odnosi się do udziału masowego cząstek stałych pozostających jako pozostałość po filtracji w określonych warunkach w badanym produkcie. Obejmuje to pigmenty, wypełniacze i inne stałe składniki produktu.
Zasadniczo, po rozcieńczeniu rozpuszczalnikiem i dodaniu roztworu wodorotlenku potasu w metanolu, próbkę badanego produktu filtruje się przez szklany tygiel filtracyjny z wkładem filtracyjnym. Oddzielone przez filtrację substancje stałe suszy się i waży. W przypadku całkowicie rozpuszczonych spoiw, zawartość pigmentu oblicza się na podstawie masy substancji stałych i masy próbki badanej.
Pobiera się reprezentatywną próbkę produktu przeznaczonego do badania, zgodnie z opisem zawartym w normie ISO 15528. Każdą próbkę bada się i przygotowuje do badania zgodnie z opisem zawartym w normie ISO 1513.
Nasza organizacja, która od lat wspiera przedsiębiorstwa z wszystkich sektorów, oferując szeroki zakres usług testowych, pomiarowych, analitycznych i ewaluacyjnych, dysponuje silnym zespołem pracowników, którzy uważnie śledzą światowe osiągnięcia w dziedzinie nauki i technologii oraz stale się rozwijają. W tym kontekście świadczymy również usługi testowe zgodnie z normą ISO 14680 Farby i lakiery – Oznaczanie zawartości pigmentu.
Możesz poprosić nas o wypełnienie formularza, aby umówić się na spotkanie, uzyskać bardziej szczegółowe informacje lub poprosić o ocenę.
