ASTM D3410 Pomiar właściwości ściskających materiałów kompozytowych z matrycą polimerową metodą ścinania

ASTM D3410 Pomiar właściwości ściskających materiałów kompozytowych z matrycą polimerową metodą ścinania

Norma ASTM D3410 dotycząca metody badania ścinania właściwości ściskających niepodpartych materiałów kompozytowych o matrycy polimerowej o przekroju pomiarowym, opracowana przez Amerykańskie Towarzystwo Badań i Materiałów (ASTM), opisuje metodę badania służącą do określania właściwości ściskających w płaszczyźnie materiałów kompozytowych o matrycy polimerowej wzmacnianych włóknami o wysokim module.

ASTM D3410 Pomiar właściwości ściskających materiałów kompozytowych z matrycą polimerową metodą ścinania

Formy materiałów kompozytowych ograniczają się do kompozytów wzmacnianych włóknami ciągłymi lub nieciągłymi, których właściwości sprężyste są ściśle ortotropowe względem kierunku badania. Niniejsza procedura badawcza polega na przyłożeniu siły ściskającej do próbki poprzez ścinanie na stykach klinowych. Ten rodzaj przenoszenia siły różni się od poniższych procedur:

  • Metoda badawcza zgodna z normą ASTM D695, w której siła ściskająca jest przekazywana na próbkę poprzez obciążenie końcowe.
  • Metoda badawcza zgodna z normą ASTM D6641, w której siła ściskająca jest przenoszona poprzez łączne ścinanie i obciążenie końcowe.
  • Metoda badawcza zgodna z normą ASTM D5467, w której siła ściskająca jest przekazywana poprzez poddanie belki warstwowej o strukturze plastra miodu z cienką powłoką zginaniu w czterech punktach.

Niniejsza metoda badawcza ma zastosowanie do kompozytów wykonanych z taśmy jednokierunkowej, włókien wnikających na mokro, tekstyliów (np. tkanin), włókien krótkich lub podobnych form produktów. Niektóre formy produktów mogą wymagać odstępstw od metody badawczej.

Niniejsza metoda badawcza została opracowana w celu generowania danych dotyczących wytrzymałości na ściskanie dla potrzeb właściwości materiałów, badań i rozwoju, zapewnienia jakości oraz projektowania i analizy konstrukcji. Czynniki wpływające na reakcję na ściskanie, a zatem wymagające raportowania, obejmują: materiał, metody przygotowania i warstwowania materiału, kolejność układania próbek, przygotowanie próbki, kondycjonowanie próbki, środowisko badawcze, ustawienie i przyczepność próbki, prędkość badania, czas retencji temperatury, zawartość pustych przestrzeni oraz procentowe wzmocnienie objętościowe. Charakterystyki kierunkowe badania uzyskiwane za pomocą tej metody badawczej obejmują:

  • najwyższa wytrzymałość na ściskanie
  • Maksymalne odkształcenie ściskające
  • Moduł sprężystości ściskania (liniowy lub belkowy)
  • Współczynnik Poissona przy ciśnieniu
  • Odkształcenie przejściowe

Norma ASTM D3410 to standardowa metoda badawcza stosowana do określania właściwości ściskających materiałów kompozytowych z matrycą polimerową. Jest ona szczególnie istotna w przypadku kompozytów z włókna węglowego, szklanego, aramidowego i innych wzmocnionych kompozytów polimerowych, ponieważ wytrzymałość na ściskanie i moduł sprężystości przy ściskaniu są kluczowymi parametrami projektowymi. Norma ta określa kontrolowaną procedurę laboratoryjną poddawania próbek kompozytowych obciążeniu ściskającemu i pomiaru ich reakcji aż do momentu pęknięcia.

Opisana metoda badawcza jest przeznaczona przede wszystkim do kompozytów o matrycy polimerowej z włóknami ciągłymi lub nieciągłymi. W przeciwieństwie do konwencjonalnego testu ściskania, w którym końcówki próbek są ściskane bezpośrednio, norma ASTM D3410 wykorzystuje przyrząd, który przykłada obciążenie ściskające poprzez obciążenie ścinające do końcówek próbek. Takie podejście pomaga złagodzić niektóre problemy związane z konwencjonalnymi testami ściskania, w szczególności zgniatanie końcówek próbek i ich niestabilność.

Głównym celem normy ASTM D3410 jest określenie podstawowych właściwości ściskających materiałów kompozytowych. Należą do nich:

  • Wytrzymałość na ściskanie
  • Odkształcenie ściskające przy złamaniu
  • Moduł ciśnieniowy
  • Zachowanie stresowo-obciążeniowe
  • Właściwości pęknięć

Właściwości te są istotne, ponieważ materiały kompozytowe mogą zachowywać się bardzo różnie pod wpływem rozciągania i ściskania. Na przykład kompozyt z włókna węglowego może mieć wyjątkowo wysoką wytrzymałość na rozciąganie, ale znacznie niższą wytrzymałość na ściskanie ze względu na następujące mechanizmy:

  • Mikrozginanie włókien
  • Zwijanie włókien
  • Pękanie matrycy
  • Separacja włókien/matrycy
  • Separacja warstw

Norma ASTM D3410 przedstawia znormalizowaną metodę pomiaru tego zachowania.

W konstrukcjach, w których elementy kompozytowe są poddawane obciążeniom ściskającym, wytrzymałość na ściskanie ma kluczowe znaczenie. Przykłady obejmują:

  • Elementy konstrukcyjne samochodów
  • Konstrukcje lotnicze
  • Komponenty lotnicze
  • Konstrukcje turbin wiatrowych
  • Zbiorniki ciśnieniowe
  • Wyposażenie sportowe
  • Przemysłowe konstrukcje kompozytowe
  • Panele kompozytowe i laminaty

Bez znormalizowanego testu ściskania wyniki z różnych laboratoriów mogą się znacznie różnić ze względu na różnice w geometrii próbki, metodzie obciążenia, ustawieniu i sprzęcie badawczym. Dlatego norma ASTM D3410 pomaga zapewnić powtarzalne i porównywalne wyniki badań.

Zasada działania jest stosunkowo prosta. Próbkę kompozytową umieszcza się w specjalnym uchwycie ściskającym. Uchwyt przykłada do próbki siłę ściskającą osiowo poprzez obciążenie ścinające na końcach próbki. Wraz ze wzrostem obciążenia maszyna wytrzymałościowa rejestruje przyłożoną siłę i odpowiadające jej odkształcenie/odkształcenie. Uzyskane dane dotyczące obciążenia i odkształcenia można wykorzystać do sporządzenia krzywej naprężenie-odkształcenie.

Próbka jest zazwyczaj stosunkowo wąską, płaską próbką kompozytową, zaprojektowaną tak, aby pasowała do uchwytu ściskającego. Kluczowe cechy próbki to:

  • Rodzaj materiału
  • Architektura światłowodowa
  • Orientacja włókien
  • Kolejność warstw laminatu
  • gruby
  • szerokość
  • długość
  • Stan powierzchni

Wymiary i przygotowanie próbki są istotne, ponieważ nieprawidłowe wymiary lub uszkodzenia mogą prowadzić do przedwczesnej awarii i błędnych wyników. Próbki muszą być wolne od następujących wad:

  • Pęknięcia
  • Separacja warstw
  • Uszkodzenie krawędzi
  • luki
  • Przetwarzanie uszkodzeń

Typowa konfiguracja testu obejmuje następujące elementy:

  • Uniwersalna maszyna wytrzymałościowa: maszyna stosuje kontrolowaną siłę zacisku na próbkę.
  • Urządzenie ściskające: Wymagane jest specjalne urządzenie, które przenosi obciążenie ściskające na próbkę za pomocą odpowiedniego mechanizmu ścinającego.
  • Ogniwo wagowe: Ogniwo wagowe mierzy siłę przyłożoną do próbki.
  • System pomiaru odkształceń: W zależności od konfiguracji testu, odkształcenia można mierzyć za pomocą następujących urządzeń:
    • mierniki napięcia
    • Tensometry
    • Inne odpowiednie systemy pomiaru odkształceń
  • System zbierania danych: System rejestruje następujące informacje:
    • Zastosowane obciążenie
    • Przemieszczenie lub odkształcenie
    • Zaman
    • Inne istotne parametry testu

Ogólnie rzecz biorąc, proces testowania przebiega następująco:

  • Krok 1 Przygotowanie próbek: Próbki kompozytowe są wytwarzane i przetwarzane do wymaganych wymiarów. Próbki są sprawdzane pod kątem widocznych wad.
  • Krok 2: Kondycjonowanie: Próbki można kondycjonować w określonych warunkach środowiskowych przed badaniem. Jest to szczególnie ważne w przypadku kompozytów polimerowych, ponieważ na ich właściwości mogą wpływać:
    • temperatura
    • Ani
    • Absorpcja wilgoci
  • Krok 3 Przygotowanie uchwytu: Próbka jest umieszczana w uchwycie kompresyjnym. Prawidłowe ustawienie jest niezwykle ważne.
  • Krok 4. Przyłożenie obciążenia ściskającego: Maszyna wytrzymałościowa przykłada obciążenie ściskające z określoną prędkością. Próbka jest stale monitorowana podczas obciążania.
  • Krok 5: Pęknięcie: Obciążenie jest kontynuowane, aż próbka osiągnie stan pęknięcia kompresyjnego. Typowe mechanizmy uszkodzenia mogą obejmować:
    • Skręcanie włókien
    • Zwijanie się włókien
    • Pękanie matrycy
    • Separacja warstw
    • Niepowodzenie cięcia
    • Lokalne kruszenie
  • Krok 6 Rejestrowanie wyników: Dane dotyczące obciążenia i odkształcenia są analizowane w celu określenia wymaganych charakterystyk ciśnienia.

Zrozumienie sposobu pęknięcia próbki jest równie ważne, jak uzyskanie numerycznej wartości wytrzymałości. Typowe tryby pękania obejmują:

  • Skręcanie włókien: Lokalne obracanie lub zginanie włókien pod wpływem ściskania.
  • Mikrozgięcia włókien: Niestabilność włókien na małą skalę.
  • Pękanie matrycy: pękanie matrycy polimerowej.
  • Rozdzielenie warstw: Rozdzielenie między warstwami laminatu.
  • Złamanie ścinające: pęknięcie spowodowane nadmiernymi naprężeniami ścinającymi.
  • Zmiażdżenie końcówki: Lokalne uszkodzenie w pobliżu końcówek próbki.
  • Globalne zginanie: Niestabilność próbki jako całości.

Dlatego wynik testu należy oceniać w powiązaniu z normalnie obserwowanym trybem refrakcji.

Nasza organizacja, z kompetentnym i doświadczonym zespołem, od wielu lat rozumie potrzeby swoich klientów, zapewniając im zaawansowane usługi testowe, których potrzebują, oraz wspierając ich we wdrażaniu, wdrażaniu i doskonaleniu systemów zarządzania. W tym zakresie świadczymy również usługi testowe zgodne z normą ASTM D3410.

WhatsApp