ISO 10289 Metody badań korozyjnych powłok metalowych i innych powłok nieorganicznych na powierzchniach metalowych

ISO 10289 Metody badań korozyjnych powłok metalowych i innych powłok nieorganicznych na powierzchniach metalowych

Norma ISO 10289 „Metody badań korozyjnych powłok metalowych i innych nieorganicznych powłok na powierzchniach metalowych – Ocena próbek badawczych i wyrobów gotowych poddanych badaniom korozyjnym”, opracowana przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO), opisuje metodę oceny stanu dekoracyjnych i ochronnych paneli lub wyrobów pokrytych powłokami metalowymi i nieorganicznymi, narażonych na działanie środowisk korozyjnych w celach badawczych lub innych.

ISO 10289 Metody badań korozyjnych powłok metalowych i innych powłok nieorganicznych na powierzchniach metalowych

Niniejsza norma ma zastosowanie do paneli testowych lub komponentów narażonych na działanie atmosfery naturalnej, warunków ruchomych lub statycznych, lub poddawanych przyspieszonym badaniom.

Norma ta uznaje, że stopień ochrony można obiektywnie ocenić zgodnie z jej postanowieniami. Ocena wyglądu zależy jednak od wielu subiektywnych czynników.

Krawędzie paneli testowych lub elementów można zabezpieczyć na przykład taśmą lub woskiem (parafiną), pod warunkiem że jest to akceptowalny element badania i zostanie to odnotowane w raporcie z badania. Jest to wymagane, jeśli próbki są wycinane z większych fragmentów, a niepowlekane krawędzie są odsłonięte.

Niniejsza Norma Międzynarodowa ustanawia system klasyfikacji zużycia powłok i metalu podstawowego w wyniku korozji. Opisana w niej metoda klasyfikacji jest stosowana do oceny wyglądu powłoki i stopnia korozji na krytycznych powierzchniach elementów poddawanych badaniom eksploatacyjnym.

Wynik kontroli powierzchni nazywa się oceną wydajności i jest zapisywany w postaci dwóch oddzielnych ocen: oceny ochrony i oceny wyglądu.

Podczas rejestrowania oceny powierzchni, należy określić rodzaje i stopień wad wpływających na ocenę, jeśli takie informacje są wymagane. Informacje te są rejestrowane za pomocą akceptowanych symboli wad i ich stopnia. Jeżeli wymagana jest jedynie ocena ochrony, ocenę wyglądu można pominąć.

Defekty mogą wpływać zarówno na stopień ochrony, jak i na stopień estetyki. W tym systemie oceny stopień ochrony jest prostą oceną liczbową, podczas gdy stopień estetyki może obejmować konkretne defekty wraz z oceną liczbową wskazującą ich intensywność. Tabela zatytułowana „Oceny ochrony i estetyki” podana w normie zawiera listę defektów.

Do wad zalicza się korozję kraterową, korozję wżerową, ogólną korozję powłoki, produkty korozji, pęcherze i wszelkie inne wady powłoki. Niektóre wady, takie jak pęcherze, mogą występować pomiędzy powłoką, metalem bazowym, na styku powłoki z metalem bazowym lub między warstwami powłoki.

Inne wady mogą obejmować niewielką korozję, ale mogą mieć znaczący wpływ na wygląd, np. w postaci plam, odbarwień i pęknięć.

Wady na powierzchni metalu bazowego, takie jak zarysowania, porowatość, wtrącenia nieprzewodzące, ślady walcowania i formowania, zimne połączenia i pęknięcia, mogą negatywnie wpłynąć na właściwości nałożonych powłok, nawet przy zachowaniu najlepszych praktyk obróbki powierzchni. Takie wady należy zgłaszać i oceniać oddzielnie.

Należy zwrócić uwagę na wady powstałe w wyniku narażenia, takie jak łuszczenie się lub odpadanie powłoki, gdyż wskazuje to na niewłaściwe przygotowanie metalu bazowego lub nieprawidłowe nałożenie powłoki.

Krótko mówiąc, norma ISO 10289 określa znormalizowaną metodę oceny i klasyfikacji stanu dekoracyjnych i ochronnych powłok metalowych i innych powłok nieorganicznych nakładanych na powierzchnie metalowe po narażeniu na działanie środowiska korozyjnego. Metoda ta jest ważna, jeśli narażenie występuje w następujący sposób:

  • Atmosfery naturalne (warunki statyczne lub dynamiczne, np. ekspozycja na zewnątrz lub użytkowanie w pojazdach),
  • Przyspieszone testy korozyjne (np. w mgle solnej, korozja cykliczna).

Niniejsza norma koncentruje się na ocenie paneli testowych, próbek testowych lub rzeczywistych produktów (komponentów/produktów), które zostały poddane badaniom korozyjnym lub użytkowaniu w warunkach rzeczywistych. Ocena uwzględnia fakt, że powłoki mogą zachowywać się inaczej w zależności od metalu bazowego:

  • Powłoki katodowe (bardziej uszlachetnione, np. chrom na stali): Zapewniają mniejszy efekt ochronny, ale zachowują swój wygląd, dopóki się nie zetrą.
  • Powłoki anodowe (mniej szlachetne, np. cynk na stali): zapewniają efekt ochronny.

Przypisuje się dwie oddzielne, powiązane ze sobą oceny:

  • Stopień ochrony: określa, w jakim stopniu powłoka zapobiega korozji metalu bazowego (podłoża).
  • Ocena wyglądu: Mierzy stopień pogorszenia się samej powłoki (np. wżery, pęcherze, utrata połysku).

Norma ta bierze pod uwagę następujące rodzaje wad: wżery, rdzewienie/korozję metali nieszlachetnych, powstawanie pęcherzy, pękanie, łuszczenie się i plamy.

Metoda kontroli polega na badaniu wizualnym, zazwyczaj przeprowadzanym z określonej odległości lub przy kontrolowanym oświetleniu. Czasami wspomagane jest powiększeniem lub innymi pomocami.

Do oceny zazwyczaj stosuje się skalę liczbową od 0 do 10. W tym przypadku 10 oznacza brak wad/doskonały stan, a niższe wartości wskazują na rosnący stopień zaawansowania.

Aby pomóc w obiektywnym przyznawaniu ocen, stosuje się diagramy punktowe, tabele i kolorowe fotografie.

W niniejszych standardowych załącznikach zawarto oddzielne wytyczne dotyczące powłok katodowych i anodowych:

  • Załącznik A: Diagramy punktowe i kolorowe fotografie, głównie dotyczące powłok katodowych.
  • Załącznik B: Diagramy punktowe powłok anodowych.

Raport z testu zawiera szczegółowe informacje na temat powłoki, warunków ekspozycji, wartości znamionowych, w razie potrzeby zdjęcia lub rysunki oraz wszelkie uwagi.

Norma ta zapewnia porównywalne i powtarzalne wyniki, gdy różne laboratoria, producenci lub działy kontroli jakości oceniają odporność na korozję. Jest powszechnie stosowana w następujących branżach:

  • Motoryzacja (części chromowane, elementy ocynkowane)
  • lotnictwo
  • Sprzęt architektoniczny
  • Przemysł galwaniczny i obróbki powierzchni.

Niniejsza norma uzupełnia istniejące metody badania korozji (np. ISO 9227 badanie w mgle solnej i ISO 16701 badanie korozji cyklicznej) poprzez zapewnienie wspólnego języka i kryteriów oceny wyników tych badań.

Bez wspólnej metody klasyfikacji, różne laboratoria, producenci, dostawcy lub klienci mogliby interpretować ten sam skorodowany element testowy w bardzo różny sposób, co prowadziłoby do sporów, niespójnych deklaracji jakości lub nierzetelnych porównań produktów. Niniejsza norma rozwiązuje ten problem, definiując jasne, liczbowe kryteria, które wszyscy stosują w ten sam sposób.

Normę tę uważa się za istotną, ponieważ oddziela ona dwa kluczowe aspekty wydajności:

  • Stopień ochrony: Określa skuteczność powłoki w zapobieganiu korozji podłoża (metalu bazowego). Jest to szczególnie istotne w przypadku zastosowań krytycznych dla bezpieczeństwa lub konstrukcyjnych, gdzie korozja podłoża może prowadzić do awarii.
  • Ocena wyglądu: Mierzy stopień pogorszenia się samego wykończenia (wżery, pęcherze, przebarwienia, utrata połysku). Jest to kluczowe w przypadku elementów dekoracyjnych, w których jakość wizualna ma dla klientów duże znaczenie.

To rozróżnienie jest ważne, ponieważ niektóre powłoki (np. powłoki katodowe, np. chrom na stali) doskonale zachowują wygląd, dopóki nie ulegną uszkodzeniu, ale oferują bardzo niewielką ochronę, podczas gdy powłoki anodowe (np. cynk na stali) poświęcają swoją ochronę podłoża, ale mogą się szybciej niszczyć.

Nasza organizacja, dysponująca kompetentną i doświadczoną kadrą, od wielu lat rozumie potrzeby swoich klientów, zapewniając im zaawansowane usługi testowe, których potrzebują, oraz wspierając ich we wdrażaniu, wdrażaniu i doskonaleniu systemów zarządzania. W tym zakresie świadczymy również usługi testowe zgodne z normą ISO 10289.

WhatsApp