JIS K 6259 Guma, wulkanizowana lub termoplastyczna – Oznaczanie odporności na ozon

JIS K 6259 Guma, wulkanizowana lub termoplastyczna – Oznaczanie odporności na ozon

Norma „JIS K 6259 Guma wulkanizowana lub termoplastyczna – Oznaczanie odporności na ozon” opracowana przez Japońską organizację ds. standardów przemysłowych (JIS) składa się z szeregu norm zorganizowanych pod tym samym tytułem:

JIS K 6259 Guma, wulkanizowana lub termoplastyczna – Oznaczanie odporności na ozon

Do oceny powstawania i wzrostu pęknięć stosuje się obserwację wzrokową lub analizę obrazu. Można również zidentyfikować zmiany właściwości fizycznych lub chemicznych wynikające z narażenia. Metody referencyjne i alternatywne oznaczania stężenia ozonu zawarte są w normie ISO 1431-3.

Podczas wykonywania tego badania próbki poddaje się w zamkniętym pomieszczeniu działaniu atmosfery zawierającej stałe stężenie ozonu, w określonej temperaturze i przy wysokiej lub nieokreślonej wilgotności, pod statycznym naprężeniem rozciągającym, pod ciągłym naprężeniem dynamicznym lub pod naprzemiennymi okresami naprężenia dynamiczne i statyczne. Części testowe są okresowo sprawdzane pod kątem pęknięć.

Opisano trzy alternatywne procedury narażenia i oceny pęknięć:

    • Obecność lub brak pęknięć określa się po ekspozycji przez określony czas na określone naprężenia statyczne, naprężenia dynamiczne lub kombinację naprężeń dynamicznych i statycznych. Obecność lub brak pęknięć określa się na podstawie obserwacji wizualnej lub analizy obrazu. W razie potrzeby dokonuje się oceny stopnia spękania. Jeśli to konieczne, po ekspozycji, mierzy się właściwości fizyczne lub chemiczne w celu określenia degradacji materiałów próbki w porównaniu z częściami oryginalnymi.
    • Czas, w którym pojawiają się pierwsze pęknięcia, zależy od danego naprężenia statycznego, naprężenia dynamicznego lub kombinacji naprężeń dynamicznych i statycznych.
    • Wartość progowa i graniczna napięcia progowego określana jest na podstawie obserwacji wizualnej i/lub analizy obrazu dla dowolnego czasu ekspozycji (dotyczy wyłącznie statycznych prób rozciągania).
  • Norma „JIS K 6259-2 Część 2: Oznaczanie stężenia ozonu” opisuje metody oznaczania stężenia ozonu w komorze badawczej. Ponadto norma ta obejmuje trzy metody, takie jak metoda absorpcji ultrafioletu (metoda pomiarowa A), metoda instrumentalna (metoda pomiarowa B) i metoda mokra chemiczna (metoda pomiarowa C). Jednakże metoda absorpcji ultrafioletu jest metodą referencyjną dla kalibracji stężenia ozonu i jest stosowana do kalibracji metody instrumentalnej i mokrej metody chemicznej.
  • Zasadniczo niniejsza norma opiera się na normie „ISO 1431-3 Kauczuk wulkanizowany lub termoplastyczny – Odporność na pękanie ozonowe – Część 3: Referencyjne i alternatywne metody określania stężenia ozonu w laboratoryjnych komorach badawczych” opracowanej przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO ). W tej międzynarodowej normie opisano trzy metody oznaczania stężenia ozonu w laboratoryjnych pomieszczeniach badawczych:

      • Metoda A Absorbancja UV: Jest to metoda referencyjna i służy jako narzędzie kalibracyjne dla alternatywnych metod B i C.
      • Metoda B Techniki instrumentalne: B1 Elektrochemiczna i B2 Chemiluminescencja
      • Metoda C Techniki mokrej chemii: Procedura I, Procedura II i Procedura III

    Z komory naświetlania ozonem pobiera się próbkę mieszaniny ozonu i powietrza, a stężenie ozonu określa się za pomocą referencyjnej metody absorbancji UV lub alternatywnych metod analizy instrumentalnej lub chemicznej skalibrowanych względem metody absorpcji UV.

    Wśród licznych badań, pomiarów, analiz i ocen, które świadczy dla przedsiębiorstw z różnych sektorów, nasza organizacja świadczy również usługi testowania określone w normie „JIS K 6259 Guma, wulkanizowana lub termoplastyczna – Oznaczanie odporności na ozon”, z przeszkolonym i ekspertem personel i zaawansowany sprzęt technologiczny.

    WhatsApp