Norma „ISO 1924 Papier i tektura – Oznaczanie właściwości skurczowych”, opublikowana przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO), składa się z następujących podrozdziałów opublikowanych pod tym samym tytułem:
Opisana tutaj metoda określania wytrzymałości na rozciąganie jest powiązana z metodą określoną w normie ISO 1924-2. Metoda ta wykorzystuje urządzenie badawcze, które pracuje ze stałą szybkością przykładania siły rozciągającej (stałą szybkością obciążenia), powodując pęknięcie badanego elementu w ciągu średnio 20 sekund +/- 5 sekund. Metoda opisana w normie ISO 1924-2 wykorzystuje urządzenie badawcze, które pracuje ze stałą szybkością wydłużenia.
Klasa urządzeń w tej normie jest zastępowana klasą urządzeń z normy ISO 1924-2. W związku z tym, biorąc pod uwagę, że znaczna liczba urządzeń pracujących ze stałą prędkością obciążenia jest nadal w użyciu, zaleca się uchylenie normy ISO 1924-1 po 10 latach od jej opublikowania.
Zasadniczo, podczas badania próbka o określonych wymiarach jest rozciągana ze stałą szybkością obciążenia, aż do wystąpienia pęknięcia, za pomocą maszyny wytrzymałościowej mierzącej wytrzymałość na rozciąganie. Rejestrowana jest maksymalna wytrzymałość na rozciąganie. Na podstawie uzyskanych wyników i masy próbki można obliczyć długość pęknięcia i wskaźnik rozciągania.
Próbki wybiera się zgodnie z normą ISO 186. Kondycjonuje się je zgodnie z normą ISO 187, a badania przeprowadza się, przygotowując próbki do badań w takich samych warunkach atmosferycznych, jakie zastosowano podczas kondycjonowania próbek.
Badania zgodne z tą normą zawsze obejmują pomiar wytrzymałości na rozciąganie. Pomiar lub obliczenie innych właściwości wymaga uzgodnienia między stronami.
Niniejsza norma ma zastosowanie do wszystkich papierów i tektur, w tym do tych o wysokiej wytrzymałości na rozciąganie przy zerwaniu, pod warunkiem że wyniki mieszczą się w zakresie możliwości maszyny wytrzymałościowej. Ma ona również zastosowanie do elementów tektury falistej, ale nie do samej tektury falistej.
Niniejsza norma nie ma zastosowania do chusteczek higienicznych i wyrobów z chusteczek higienicznych, dla których obowiązuje norma ISO 12625-4. Do określania wytrzymałości na rozciąganie płytek laboratoryjnych zaleca się normę ISO 5270.
Metoda określania właściwości wytrzymałościowych przy rozciąganiu określona w niniejszej normie jest najczęściej stosowaną metodą. Jest ona powiązana z metodą określoną w normie ISO 1924-3. Podczas gdy w normie ISO 1924-2 stosowana stała prędkość wydłużenia wynosi 20 mm/min, w normie ISO 1924-3 wynosi ona 100 mm/min.
Ponieważ wyniki próby rozciągania zależą od zastosowanej szybkości wydłużenia, normy ISO 1924-2 i ISO 1924-3 nie dają tych samych wyników. Zależność szybkości może się różnić w zależności od jakości papieru i jest różna dla wytrzymałości na rozciąganie, odkształcenia przy zerwaniu, absorpcji energii rozciągania i modułu sprężystości.
W większości przypadków zwiększenie szybkości wydłużenia z 20 mm/min (długość rozpiętości testowej 180 mm) do 100 mm/min (długość rozpiętości testowej 100 mm) może zwiększyć właściwości rozciągające o 5 do 15 procent.
Zasadniczo, podczas badania próbka o określonych wymiarach jest rozciągana ze stałą szybkością wydłużania aż do pęknięcia, za pomocą maszyny wytrzymałościowej, która rejestruje zarówno siłę rozciągającą, jak i, w razie potrzeby, wydłużenie. Ciągły pomiar siły rozciągającej i wydłużenia pozwala na określenie odkształcenia w momencie pęknięcia, absorpcji energii rozciągania oraz modułu sprężystości. Na podstawie zarejestrowanych danych oraz masy próbki można obliczyć wskaźnik rozciągania i wskaźnik absorpcji energii rozciągania.
W przypadku badań przeprowadzanych w celu oceny partii, próbkę należy wybrać zgodnie z normą ISO 186. W przypadku badań innego rodzaju próbki należy upewnić się, że pobrane próbki są reprezentatywne dla badanej próbki. Próbki papieru i tektury są kondycjonowane zgodnie z normą ISO 187. Próbki są przechowywane w środowisku kondycjonowania przez cały czas trwania badania.
Test ten, podobnie jak inne testy mechaniczne, jest bardzo wrażliwy na zmiany zawartości wilgoci w badanym elemencie. Z badanymi elementami należy obchodzić się ostrożnie i unikać dotykania gołymi rękami części badanego elementu, która ma zostać umieszczona między zaciskami. Badane elementy należy chronić przed wilgocią, ciepłem i innymi czynnikami, które mogłyby zmienić ich zawartość wilgoci.
Przy określaniu wytrzymałości na rozciąganie wymagana jest większa dokładność pomiaru wydłużenia w porównaniu z określaniem innych właściwości rozciągających. Jeżeli wydłużenie zostanie określone z niższą dokładnością, uzyskana wartość wytrzymałości na rozciąganie nie będzie zgodna z niniejszą normą. Niniejsza norma ma zastosowanie do wszystkich papierów i tektur, w tym papierów o wysokiej rozciągliwości, takich jak papiery krepowe i rozciągliwe papiery jutowe, z wyłączeniem papierów o niskiej gęstości, takich jak bibułki i produkty z bibułki, zgodnie z zaleceniami normy ISO 12625-4.
Norma ISO 1924-3 została opracowana w celu określenia warunków określania właściwości papieru przy rozciąganiu, w tym sztywności i wskaźnika sztywności przy rozciąganiu, przy użyciu wyższej wartości współczynnika wydłużenia niż określona w normie ISO 1924-2, która jest najczęściej stosowaną normą, w której mierzy się wytrzymałość na rozciąganie, wydłużenie przy zerwaniu, absorpcję energii rozciągania i moduł sprężystości. W normie ISO 1924-2 właściwości przy rozciąganiu mierzy się przy stałej wartości współczynnika wydłużenia 20 mm/min w otworze pomiarowym o średnicy 180 mm. Do pomiaru sztywności przy rozciąganiu w normie ISO 1924-3 wymagana jest wyższa dokładność pomiaru wydłużenia w porównaniu z normą ISO 1924-2.
Norma ISO 1924-3 określa szybszą z dwóch metod. Oprócz właściwości mierzonych w normie ISO 1924-2, mierzona jest również wytrzymałość na rozciąganie. Właściwości rozciągania mierzy się przy stałej szybkości wydłużania 100 mm/min w otworze pomiarowym o średnicy 100 mm, a wydłużenie rejestruje się z większą dokładnością niż w normie ISO 1924-2.
Norma ISO 1924-3 różni się od obowiązujących norm dotyczących badania właściwości wytrzymałościowych przy rozciąganiu tym, że odstęp między liniami pomiarowymi, tj. odległość między liniami ściskania, wynosi 100 mm, niezależnie od rodzaju badanej próbki. Aby skrócić czas badania i tym samym umożliwić badanie większej liczby próbek w danym okresie, prędkość wydłużenia została zwiększona do 100 mm/min.
Zasadniczo nie jest możliwe dokładne przewidzenie zależności między wynikami prób rozciągania dowolnego papieru, którego właściwości wytrzymałościowe określono zgodnie z normami ISO 1924-2 i ISO 1924-3. Zależność tę można określić jedynie za pomocą badań laboratoryjnych.
Nasza organizacja, dysponująca kompetentną i doświadczoną kadrą, od wielu lat rozumie potrzeby klientów, oferując im zaawansowane usługi badawcze oraz wspierając ich we wdrażaniu, wdrażaniu i doskonaleniu systemów zarządzania. W tym zakresie świadczymy również usługi badawcze dla przedsiębiorstw zgodnie z normą „ISO 1924 Papier i tektura – Oznaczanie kurczliwości”.
Możesz poprosić nas o wypełnienie formularza, aby umówić się na spotkanie, uzyskać bardziej szczegółowe informacje lub poprosić o ocenę.
