
Norma „ISO 23529 Guma — Ogólne procedury przygotowywania i kondycjonowania próbek do badań fizycznych” opublikowana przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO) opisuje ogólne procedury przygotowywania, pomiaru, znakowania, przechowywania i kondycjonowania próbek do badań gumowych przeznaczonych do stosowania w badaniach fizycznych określonych w innych normach międzynarodowych, a także preferowane warunki, jakie należy stosować podczas badań.

Niniejsza norma nie zawiera szczegółowych warunków mających zastosowanie do konkretnego badania lub materiału, ani warunków symulujących określone środowisko klimatyczne. Nie zawiera również szczegółowych wymagań dotyczących badania wszystkich produktów. Norma określa również wymagania dotyczące odstępu czasu między wytworzeniem a badaniem gumowych próbek i wyrobów. Wymagania te są niezbędne dla zapewnienia powtarzalności wyników badań i zminimalizowania sporów między klientem a dostawcą.
Identyfikacja każdego elementu testowego powinna być rejestrowana w taki sposób, aby można go było zidentyfikować na podstawie dostarczonej próbki, a wszystkie szczegóły przygotowania, przechowywania, kondycjonowania i pomiaru można było prześledzić do każdego elementu testowego. Każda próbka lub element testowy powinny być indywidualnie identyfikowalne poprzez znakowanie lub oddzielanie na każdym etapie jej przygotowywania i badania. Gdy znakowanie jest stosowane jako metoda identyfikacji, oznaczenia powinny być wystarczająco trwałe, aby zapewnić, że element testowy lub próbka pozostaną identyfikowalne aż do momentu wyrzucenia. W przypadku gdy wpływ słojów może być znaczący, kierunek słojów powinien być zidentyfikowany na każdej próbce lub elemencie testowym. Metoda znakowania nie powinna wpływać na właściwości próbki lub elementu testowego i powinna unikać powierzchni krytycznych, tj. powierzchni bezpośrednio testowanych (np. w testach ścierania) lub powierzchni, na których pęknięcie kończy się w trakcie badania (np. w testach rozdzierania lub rozciągania).
Standardowa temperatura w laboratorium powinna wynosić 23°C plus/minus 2°C lub 27°C plus/minus 2°C, zgodnie z praktyką krajową. Jeśli wymagana jest mniejsza tolerancja, powinna wynosić plus/minus 1°C. W krajach o klimacie umiarkowanym standardowa temperatura w laboratorium wynosi zazwyczaj 23°C, a w krajach tropikalnych i subtropikalnych – 27°C.
Jeśli konieczne jest kontrolowanie zarówno temperatury, jak i wilgotności, należy je wybrać z tabeli zawartej w normie. Jeśli kontrola temperatury i wilgotności nie jest wymagana, można posłużyć się panującą temperaturą i wilgotnością otoczenia. Te ostatnie warunki należy stosować, gdy standardowe warunki laboratoryjne nie są łatwo dostępne.
Próbki oczekujące na przygotowanie próbki do badań oraz próbki do badań przed kondycjonowaniem należy przechowywać w warunkach minimalizujących ryzyko zanieczyszczenia, takich jak warunki otoczenia (ciepło lub światło), a także zanieczyszczenia krzyżowego z innych próbek.
W przypadku wszystkich badań minimalny czas między formowaniem materiału a badaniem wynosi 16 godzin. W przypadku wycięcia próbek do badań z produktu lub badania całego produktu, takiego jak łożysko mostu, wymagany czas między formowaniem materiału a badaniem może być znacznie dłuższy niż 16 godzin. W takich przypadkach minimalny czas powinien być zgodny ze specyfikacją produktu lub odpowiednią metodą badawczą.
W przypadku badań niezwiązanych z produktem maksymalny czas między stworzeniem materiału a przeprowadzeniem badań powinien wynosić 4 tygodnie, a w przypadku ocen, które mają być porównywalne, badania należy przeprowadzać po takim samym odstępie czasu, o ile jest to możliwe.
W przypadku testowania produktu, w miarę możliwości, czas między jego stworzeniem a testowaniem nie powinien przekraczać trzech miesięcy. W przeciwnym razie testy powinny zostać przeprowadzone w ciągu dwóch miesięcy od daty otrzymania produktu przez klienta.
Wymagania te dotyczą wyłącznie wstępnych badań materiału gumowego oraz zarówno wstępnych, jak i dostawczych badań produktu. Badania specjalne w innych celach, takich jak kontrola procesu lub ocena wpływu nieprawidłowych warunków przechowywania na produkt, mogą być przeprowadzane w dowolnym momencie. Powody takie muszą być wyraźnie wskazane w raporcie z badań.
W przypadku nieutwardzonego związku partie należy kondycjonować przez 2 do 24 godzin w jednej z określonych standardowych temperatur laboratoryjnych, najlepiej w zamkniętym pojemniku, aby zapobiec absorpcji wilgoci z powietrza lub w pomieszczeniu o kontrolowanej wilgotności względnej wynoszącej 50 procent plus/minus 5 procent.
Grubość próbki do badań powinna być zgodna z określoną w odpowiedniej metodzie badawczej. Jednakże, grubości próbki do badań inne niż podane w tabeli mogą być określone, gdy jest to konieczne dla zachowania oryginalnej powierzchni próbki. Gdy materiał, a w szczególności produkt, wymaga badań, ale nie jest dostępny w grubości zalecanej w tabeli, wymagane są procedury dostosowania grubości do określonych granic. Zalecane procedury są zawarte w niniejszej normie. W większości przypadków, korekty grubości materiału należy dokonać przed cięciem próbek do badań. W przypadku większości gum, cięcie lub polerowanie zmienia powierzchnię. Dlatego podczas pomiaru właściwości zależnej od powierzchni, może być konieczne określenie grubości innych niż podane w tabeli, aby zachować oryginalną powierzchnię.
Norma ta jest powszechnie przywoływana w innych normach ISO dotyczących badania gumy (np. dotyczących wytrzymałości na rozciąganie, twardości, starzenia), ponieważ gwarantuje ona jednolite procedury przetwarzania próbek, które mają kluczowe znaczenie dla wiarygodnych i dokładnych pomiarów właściwości fizycznych.
Nasza organizacja, która od lat wspiera firmy z wszystkich sektorów, oferując szeroki zakres usług testowania, pomiarów, analiz i ewaluacji, może pochwalić się silnym zespołem pracowników, którzy uważnie śledzą światowe osiągnięcia w dziedzinie nauki i technologii oraz stale się rozwijają. W tym kontekście świadczymy również usługi testowe zgodnie z normą „ISO 23529 Guma – Ogólne procedury przygotowania i kondycjonowania próbek do badań fizycznych”.
