ASTM D7091-22 Standardowa praktyka nieniszczącego pomiaru grubości suchej powłoki powłok niemagnetycznych nakładanych na metale żelazne i niemagnetycznych, nieprzewodzących powłok nakładanych na metale nieżelazne

W normie „ASTM D7091-22 Standardowa praktyka nieniszczącego pomiaru grubości suchej powłoki niemagnetycznych powłok nakładanych na metale żelazne i niemagnetycznych, nieprzewodzących powłok nakładanych na metale nieżelazne” opublikowanej przez Amerykańskie Towarzystwo ds. Wyjaśniono badania i materiały (ASTM), urządzenia magnetyczne i urządzenia do pomiaru prądów wirowych. Aplikacja ta ma na celu uzupełnienie, a nie zastąpienie instrukcji producenta dotyczących ręcznej obsługi urządzeń pomiarowych.

Norma ta zawiera definicje kluczowych terminów, dokumenty referencyjne, znaczenie i zastosowanie zastosowań, zalety i ograniczenia urządzeń do pomiaru grubości powłok oraz opis próbek do badań. Opisuje metody i zalecaną częstotliwość sprawdzania dokładności liczników i sprzętu kalibrującego oraz zawiera zalecenia dotyczące raportowania.

Procedury te nie dotyczą powłok, które łatwo odkształcają się pod obciążeniem urządzeń pomiarowych i sond, ponieważ w celu uzyskania odczytu sonda urządzenia pomiarowego musi być umieszczona bezpośrednio na powierzchni powłoki. W niniejszej normie opisano również przepisy dotyczące pomiaru miękkich lub lepkich powłok.

Grubość powłoki można mierzyć różnymi urządzeniami pomiarowymi. Te urządzenia pomiarowe dzielą się na „magnetyczne” i „elektroniczne”. Urządzenia te wykorzystują sondę czujnikową lub magnes do pomiaru szczeliny (odległości) pomiędzy metalem nieszlachetnym a sondą. Ta zmierzona odległość jest pokazywana przez urządzenia pomiarowe jako grubość powłoki.

Grubość powłoki może się znacznie różnić w zależności od powierzchni. W rezultacie uzyskanie pomiarów jednopunktowych może nie odzwierciedlać dokładnie rzeczywistej grubości systemu powłokowego. Norma SSPC-PA 2 ustala częstotliwość pomiaru grubości powłoki na podstawie wielkości pokrywanej powierzchni. Częstotliwość pomiarów powlekanych belek stalowych i powlekanych paneli testowych podana jest także w załącznikach do niniejszej normy. Obowiązująca specyfikacja jest odpowiedzialna za zapewnienie użytkownikowi minimalnej i maksymalnej grubości powłoki dla każdej warstwy i całego systemu powłokowego.

Na potrzeby niniejszego standardu stosuje się następujące definicje:

• Dokładność jest miarą wielkości błędu pomiędzy wynikiem pomiaru a rzeczywistą grubością mierzonego przedmiotu. Deklaracja dokładności określa zdolność urządzenia do pomiaru grubości powłoki do pomiaru rzeczywistej grubości mierzonej powłoki. Deklaracje dokładności określają wydajność miernika w całym jego funkcjonalnym zakresie pomiarowym. Deklaracje dokładności często obejmują część stałą, która pozostaje stała w całym zakresie pomiarowym, oraz część zmienną, która jest powiązana z wynikiem pomiaru dla danej grubości.
• Kalibracja (optymalizacja) to fizyczna czynność polegająca na dopasowaniu odczytów grubości urządzenia pomiarowego do odczytów próbki o znanej grubości w celu zwiększenia dokładności urządzenia pomiarowego na określonej powierzchni lub w określonej części zakresu pomiarowego. Korekta wpływa na wynik kolejnych odczytów.
• Odczyt metalu nieszlachetnego jest pomiarem uzyskanym na niepowleczonym podłożu za pomocą urządzenia do pomiaru grubości powłoki. Odczyt metalu nieszlachetnego to określony wpływ chropowatości podłoża na urządzenie do pomiaru grubości powłoki, powstały w wyniku procesu produkcyjnego (np. odlewów) lub procesów (np. czyszczenia elektronarzędziami, czyszczenia strumieniowo-ściernego), które powodują powstanie profilu powierzchni (chropowatość). Brak kompensacji efektu metalu bazowego może skutkować zawyżeniem rzeczywistej grubości powłoki.
• Kalibracja to proces uzyskiwania pomiarów na identyfikowalnych wzorcach kalibracyjnych w całym zakresie roboczym miernika, a następnie dokonywanie niezbędnych regulacji miernika w celu skorygowania warunków poza tolerancją.
• Do certyfikacji może być dołączona dokumentacja stanu licznika wraz z działaniami korygującymi (takimi jak regulacja lub kalibracja, lub jedno i drugie, albo wymiana komponentów) niezbędnych do skorygowania warunków wykraczających poza tolerancję.

Niniejsza norma obejmuje trzy etapy operacyjne niezbędne do zapewnienia dokładnego pomiaru grubości powłok: kalibrację, weryfikację i regulację przyrządów do pomiaru grubości powłok oraz odpowiednie metody uzyskiwania pomiarów grubości powłok zarówno na podłożach z metali żelaznych, jak i nieżelaznych.

Wiele specyfikacji dla komercyjnych i przemysłowych projektów powłokowych określa minimalną i maksymalną grubość suchej powłoki dla każdej warstwy systemu powłokowego. Ponadto większość producentów powłok o wysokiej wydajności gwarantuje systemy powłok oparte częściowo na osiągnięciu odpowiedniej grubości każdej warstwy i całego systemu powłokowego. Nawet jeśli nie dostarczono specyfikacji projektu, zalecenia producenta powłok opublikowane w kartach katalogowych produktów mogą stać się dokumentami regulującymi. Producenci sprzętu produkują nieniszczące przyrządy do badania grubości powłok, służące do pomiaru łącznej lub indywidualnej grubości warstw powłok po ich wyschnięciu. Producenci zazwyczaj udostępniają informacje dotyczące konfiguracji i użytkowania tych narzędzi w formie instrukcji obsługi. Użytkownik tego sprzętu musi posiadać wiedzę na temat prawidłowego działania tych urządzeń, w tym procedur pomiarowych i metod sprawdzania dokładności sprzętu przed, w trakcie i po użyciu.

Wśród licznych badań, pomiarów, analiz i ocen przeprowadzonych dla przedsiębiorstw z różnych sektorów, nasza firma, dzięki przeszkolonemu i fachowemu personelowi oraz zaawansowanemu sprzętowi technologicznemu, ustaliła „ASTM D7091-22 Powłoki niemagnetyczne nakładane na metale żelazne i nie -magnetyczne, nieprzewodzące powłoki na metale nieżelazne”. Świadczy także usługi badawcze określone w normie „Standardowa praktyka nieniszczącego pomiaru grubości suchej powłoki”.