Metoda badawcza zdefiniowana w normie ASTM D882 opracowana przez Amerykańskie Towarzystwo Badań i Materiałów (ASTM) polega na określeniu właściwości wytrzymałościowych tworzyw sztucznych w postaci cienkich arkuszy i folii (o grubości poniżej 1.0 mm). Folia jest zdefiniowana w ASTM D883 jako opcjonalny termin dla powłoki o nominalnej grubości nie większej niż 0,25 mm. Właściwości wytrzymałościowe tworzyw sztucznych o grubości 1.0 mm lub większej są określane zgodnie z metodą badawczą określoną w normie ASTM D638.
Metoda badawcza opisana w normie, której pełna nazwa brzmi „ ASTM D882-18 Standardowa metoda badania właściwości rozciągających cienkich powłok z tworzyw sztucznych”, jest stosowana do badania wszystkich tworzyw sztucznych w określonym zakresie grubości i przy określonej wydajności używanej maszyny.
Wydłużenie próbki można mierzyć poprzez rozsunięcie uchwytu, wskaźniki wydłużenia lub przemieszczenie znaczników wzorcowych. Procedura wyznaczania modułu sprężystości przy rozciąganiu jest zawarta we współczynniku odkształcenia. Określanie modułu jest generalnie oparte na wykorzystaniu rozdzielenia sprzężenia jako miary wydłużenia. Jednak preferowane jest stosowanie ekstensometrów opisanych w niniejszej normie, a przepisy dotyczące stosowania takiego oprzyrządowania są zawarte w procedurze. Dane testowe uzyskane tą metodą testową są uważane za odpowiednie do wykorzystania w projektowaniu inżynieryjnym.
Podczas badania wytrzymałości na rozciąganie i wydłużenia przy rozciąganiu folia jest rozciągana z prędkością 200 mm/min za pomocą maszyny wytrzymałościowej na rozciąganie, wytrzymałość na rozerwanie próbki folii (wartość uzyskana przez podzielenie obciążenia rozciągającego przez pole przekroju poprzecznego próbki) i oblicza się wielkość wydłużenia.
Odporność na pękanie pod wpływem naprężeń rozciągających jest jedną z najważniejszych i szeroko mierzonych właściwości materiałów stosowanych w zastosowaniach konstrukcyjnych. Siła na jednostkę powierzchni wymagana do zerwania materiału w ten sposób jest ostateczną wytrzymałością na rozciąganie lub wytrzymałością na rozciąganie przy zerwaniu. Do folii polimerowych stosuje się różne metody próby rozciągania określone w normach ASTM D882 lub ISO 1184 oraz elastomery w normach ASTM D412 lub ISO 37.
Wśród licznych badań, pomiarów, analiz i ocen, które zapewnia przedsiębiorstwom z różnych sektorów, nasza organizacja świadczy również standardowe usługi testowania właściwości wytrzymałościowych na rozciąganie cienkich powłok z tworzyw sztucznych, w zakresie normy ASTM D882-18, z przeszkolonymi i ekspertami personel i zaawansowany sprzęt technologiczny.
Możesz poprosić nas o wypełnienie formularza, aby umówić się na spotkanie, uzyskać bardziej szczegółowe informacje lub poprosić o ocenę.
