
Norma ISO 1183-1, opublikowana przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO), definiuje trzy metody badawcze do określania gęstości formowanych lub wytłaczanych przedmiotów pozbawionych pustych przestrzeni, a także bezkomórkowych tworzyw sztucznych w postaci proszków, płatków i granulek:

Gęstość jest często używana do śledzenia zmian w strukturze fizycznej lub składzie tworzyw sztucznych. Często gęstość tworzyw sztucznych zależy od wyboru metody przygotowania próbki. W tym przypadku celem jest zawarcie dokładnych szczegółów dotyczących metody przygotowania próbki w odpowiedniej specyfikacji materiałowej. Wyjaśnienia te dotyczą wszystkich trzech metod.
Do celów niniejszego standardu
Termin komórkowe tworzywa sztuczne obejmuje szereg materiałów o różnorodnych właściwościach i zastosowaniach. Prawie każdy polimer, termoplastyczny lub termoutwardzalny, można przekształcić w postać komórkową lub spienioną, a otrzymane produkty mają różną gęstość. Ogólnie rzecz biorąc, komórkowe tworzywa sztuczne mają jedną z dwóch konfiguracji strukturalnych: typ zamkniętych komórek, w którym każda komórka jest otoczona mniej lub bardziej kulistą, całkowicie plastikową ścianą, lub typ otwartych komórek, w którym poszczególne komórki komunikują się ze sobą.
Wśród licznych badań testowych, pomiarowych, analitycznych i ewaluacyjnych, które zapewnia przedsiębiorstwom z różnych sektorów, nasza organizacja świadczy również usługi testowania metodą zanurzeniową, metodą piknometru cieczowego i metodą miareczkowania w celu określenia gęstości niekomórkowych tworzyw sztucznych, w zakresie normy ISO 1183-1, z wyszkolonym i doświadczonym personelem oraz zaawansowanym sprzętem technologicznym.
