
Norma EN ISO 2114 opracowana przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO) opisuje dwie metody badań żywic poliestrowych i spoiw stosowanych w farbach i lakierach:
-ve-boyalar-ve-vernikler-(baglayicilar)-kismi-asit-degeri-ve-toplam-asit-degeri-tayini.jpg)
Niniejsza norma nie ma zastosowania do żywic fenolowych.
Przedstawione metody badawcze mają na celu dostarczenie danych do kontroli jakości w celu przyjęcia lub odrzucenia takich produktów zgodnie z wymaganiami normy, a także do wykorzystania w badaniach i rozwoju w celu monitorowania zakończenia reakcji polimeryzacji.
Na potrzeby niniejszego standardu stosuje się następujące definicje:
W metodzie A odważoną ilość żywicy rozpuszcza się w mieszaninie rozpuszczalników. Roztwór miareczkuje się potencjometrycznie i poddaje reakcji ze mianowanym roztworem wodorotlenku potasu w etanolu. Następnie oblicza się miligramową ilość wodorotlenku potasu użytego do zobojętnienia 1 grama żywicy. Metoda ta jest zalecana do spoiw w farbach i lakierach.
W Metodzie B, odważoną ilość żywicy rozpuszcza się w mieszaninie rozpuszczalników zawierającej wodę i poddaje reakcji, hydrolizując wolne bezwodniki przez 20 minut, a następnie miareczkuje potencjometrycznie mianowanym roztworem wodorotlenku potasu w etanolu. Następnie oblicza się ilość wodorotlenku potasu potrzebną do zobojętnienia 1 grama żywicy w miligramach. Metoda ta jest przydatna w przypadku nienasyconych żywic poliestrowych zawierających znaczne ilości wolnych bezwodników.
Częściowa liczba kwasowa do tworzyw sztucznych (żywice poliestrowe) oraz farb i lakierów (spoiwa) w zakresie normy EN ISO 2114, dzięki przeszkolonej i fachowej kadrze oraz zaawansowanemu wyposażeniu technologicznemu, wśród licznych badań, pomiarów, analiz i ocen, które przeprowadziła dla przedsiębiorstw z różnych sektorów, a także świadczy usługi badawcze w celu określenia całkowitej liczby kwasowej.
