W „Standardowej metodzie badań ASTM D1895-17 dotyczącej gęstości pozornej, współczynnika objętości i lejności materiałów z tworzyw sztucznych” opracowanej przez Amerykańskie Towarzystwo Badań i Materiałów (ASTM) opisano metody badań służące do pomiaru gęstości pozornej, współczynnika objętości i, gdzie w tym przypadku wyjaśniono lejność materiałów z tworzyw sztucznych, takich jak proszki do formierstwa. Niniejsza norma określa różne procedury stosowania na różne formy tych powszechnie spotykanych materiałów, od drobnych proszków i granulek po duże płatki i cięte włókna.
Na potrzeby niniejszego standardu mają zastosowanie następujące terminy i definicje:
Metody badań opisane w niniejszej normie dostarczają użytecznych wskaźników wydajności materiałów z tworzyw sztucznych, takich jak proszki i granulki, przy ich obsłudze podczas pakowania i produkcji. Gęstość pozorna jest miarą chropowatości materiału. Współczynnik objętości jest miarą zmienności objętości, której można się spodziewać w produkcji. Z drugiej strony lejność charakteryzuje właściwości manipulacyjne drobno rozdrobnionego tworzywa sztucznego. Jest to miara gotowości takich materiałów do przepłynięcia przez leje zasypowe i rury zasilające oraz dostarczenia jednakowej masy materiału.
Metoda badania gęstości pozornej (metoda badawcza A) polega na pomiarze gęstości pozornej drobnych granulek i proszków, które można łatwo wysypać z małego lejka. Po zamontowaniu aparatu jak pokazano na rysunku podanym w normie, mały koniec lejka zamyka się ręcznie lub odpowiednim płaskim paskiem i do lejka wlewa się próbkę o objętości 115 plus/minus 5 cm3. Dno lejka otwiera się szybko i materiał swobodnie przepływa do szkła. Jeśli w lejku wystąpi zbrylenie, do rozluźnienia materiału stosuje się mały szklany pręt. Po tym jak cały materiał przejdzie przez lejek, nadmiar natychmiast zeskrobuje się z wierzchu szklanki linijką, nie potrząsając szkłem. Zważyć materiał w szkle z dokładnością do 0,1 g. Masę 1 cm3 materiału oblicza się w gramach. Bardzo cienkie materiały, które utworzą mostki i nie będą przepływać przez lejek, można delikatnie wylać z kartki papieru trzymanej około 38 mm nad wylotem miarki.
Metoda badawcza B obejmuje pomiar gęstości pozornej materiałów gruboziarnistych, w tym membran i peletów, których nie można wysypać lub które z trudem wylewają się z lejka opisanego w metodzie badawczej A. Po zmontowaniu aparatury jak pokazano na rysunku podanym w normie, mały koniec lejka zamyka się ręcznie lub odpowiednią płaską listwą i do lejka wsypuje się próbkę o objętości 500 plus/minus 20 cm3. Dno lejka można szybko otworzyć i materiał może swobodnie spłynąć do szkła. Po tym jak cały materiał przejdzie przez lejek, nadmiar natychmiast zeskrobuje się z wierzchu szklanki linijką, nie potrząsając szkłem. Materiał w szkle waży się z dokładnością do 0,1 g, następnie oblicza się masę 1 cm3 materiału w gramach. W każdej próbce wykonuje się trzy oznaczenia gęstości pozornej i wyniki uśrednia.
Metoda badania C polega na pomiarze gęstości pozornej materiałów dostarczanych w postaci szorstkich płatków, wiórów, ciętych włókien lub drutów. Materiałów takich nie można przelewać przez lejki opisane w Metodach badawczych A i B. Ponadto, ponieważ po wylaniu luzem mają one zazwyczaj bardzo dużą objętość i często można je skompresować do mniejszej objętości nawet ręcznie, wygodny i przydatny jest pomiar ich gęstości pod małym obciążeniem.
Wśród licznych badań, pomiarów, analiz i ocen, które nasza organizacja zapewnia przedsiębiorstwom z różnych sektorów, dzięki przeszkolonemu i fachowemu personelowi oraz zaawansowanemu sprzętowi technologicznemu, nasza firma, zgodnie z definicją zawartą w „Standardowych metodach testowych ASTM D1895-17 dla gęstości pozornej , współczynnik objętości i lejność materiałów z tworzyw sztucznych”, świadczy również usługi testowania.
Możesz poprosić nas o wypełnienie formularza, aby umówić się na spotkanie, uzyskać bardziej szczegółowe informacje lub poprosić o ocenę.
