EN 1071 Zaawansowana ceramika techniczna – Metody badań powłok ceramicznych

Norma „EN 1071 Zaawansowana ceramika techniczna – Metody badań powłok ceramicznych”, będąca normą europejską, składa się z kilku rozdziałów opublikowanych pod tym samym tytułem:

• EN 1071-1 Część 1: Oznaczanie grubości powłoki za pomocą filometru z sondą stykową. W niniejszej normie opisano metodę określania grubości powłok ceramicznych poprzez pomiar wysokości stopnia za pomocą profilometru z sondą stykową. Alternatywny pomiar grubości metodą szlifowania kraterowego definiuje norma ENV 1071 2.
• EN 1071-2 Część 2: Oznaczanie grubości powłok metodą szlifowania kraterowego. W niniejszej normie opisano metodę określania grubości powłok ceramicznych metodą szlifowania krateru, która polega na szlifowaniu kulistej wnęki, a następnie badaniu mikroskopowym krateru. Alternatywny pomiar grubości za pomocą profilometru z sondą stykową opisano w normie EN 1071-1.
• EN 1071-3 Część 3: Oznaczanie przyczepności i innych rodzajów uszkodzeń mechanicznych metodą zarysowania. W niniejszej normie opisano metodę badania powłok ceramicznych poprzez zarysowanie naładowanym diamentowym rysikiem w celu spowodowania uszkodzenia kleju lub spójności układu powłoka-podłoże. Test nadaje się do oceny powłok ceramicznych o grubości do 20 µm oraz do oceny innych typów i grubości powłok. Test przeznaczony jest do stosowania z próbkami o ograniczonej chropowatości powierzchni. Norma ta jest przeznaczona do stosowania w zakresie obciążeń makro (1 N - 100 N). Procedury można również zastosować do innych zakresów obciążeń. Jeśli jednak mają zostać określone ilościowo normalne obciążenia, przy których występują zdarzenia awaryjne, niezbędna jest odpowiednia kalibracja.
• EN 1071-4 Część 4: Oznaczanie składu chemicznego metodą mikroanalizy z sondą elektronową (EPMA). W niniejszej normie opisano metody analizy chemicznej powłok ceramicznych metodą mikroanalizy z sondą elektronową (EPMA) przy użyciu skaningowego mikroskopu elektronowego (SEM) lub mikroanalizatora z sondą elektronową. Opisane metody ograniczają się do badania powłok jednowarstwowych, gdy analizę prowadzi się prostopadle do powierzchni próbki, ale powłoki stopniowane i wielowarstwowe można również analizować w przekroju, jeśli grubość poszczególnych warstw lub podziałek jest większa niż maksymalna szerokość objętość materiału, w którym wytwarzane jest charakterystyczne lub fluorescencyjne promieniowanie rentgenowskie. Metodę tę można również zastosować do analizy materiałów sypkich.
• ENV 1071-5 Część 5: Oznaczanie porowatości. Norma ta została wycofana.
• EN 1071-6 Część 6: Oznaczanie odporności powłok na zużycie metodą mikrozużycia. W niniejszej normie opisano metodę pomiaru szybkości zużycia ściernego powłok ceramicznych za pomocą testu zużycia w mikroskali, opartego na dobrze znanej technice szlifowania kraterowego stosowanej do określania grubości powłoki. Metoda ta może dostarczyć danych na temat szybkości zużycia folii i podłoża poprzez wykonanie dwóch oddzielnych testów lub wnikliwą analizę danych z pojedynczej serii testów. Metodę badawczą można zastosować do próbek o powierzchniach płaskich lub niepłaskich, ale opisana analiza dotyczy tylko próbek płaskich. W przypadku próbek niepłaskich wymagana jest bardziej złożona analiza, prawdopodobnie wymagająca zastosowania metod numerycznych.
• CEN/TS 1071-7 Część 7: Wyznaczanie twardości i modułu Younga za pomocą przyrządowego badania wgłębnego. Norma ta została wycofana.
• CEN/TS 1071-8 Część 8: Test wcięcia Rockwella do oceny przyczepności. W niniejszej normie opisano metodę oceny przyczepności powłok ceramicznych metodą wciskania wgłębnikiem diamentowym Rockwella. Powstawanie pęknięć po wgnieceniu może również ujawnić brak spójności. Wgłębienia wykonuje się twardościomierzem Rockwella. Metoda opisana w tej normie może być również odpowiednia do oceny przyczepności powłok metalicznych.
• EN 1071-9 Część 9: Oznaczanie naprężenia pękającego. W niniejszej normie opisano metodę pomiaru odkształcenia pękającego powłok ceramicznych za pomocą testów jednoosiowego rozciągania lub ściskania w połączeniu z emisją akustyczną w celu monitorowania początku pękania powłoki. Naprężenia rozciągające lub ściskające można również przykładać poprzez zginanie przy użyciu zginania czteropunktowego. Pomiary można wykonywać w podwyższonych temperaturach i temperaturze pokojowej, jeśli jest to konieczne.
• EN 1071-10 Część 10: Oznaczanie grubości powłoki na podstawie przekroju poprzecznego. W niniejszej normie opisano metodę pomiaru grubości powłok ceramicznych poprzez badanie metalograficznie przygotowanego odcinka powłoki w skalibrowanym mikroskopie optycznym lub skaningowym mikroskopie elektronowym. Opiera się na normie EN ISO 9220, modyfikując i aktualizując zgodnie z wymaganiami w zakresie powłok ceramicznych i aktualnych najlepszych praktyk.
• CEN/TS 1071-11 Część 11: Wyznaczanie naprężeń wewnętrznych za pomocą wzoru Stoneya. W niniejszej normie opisano metodę wyznaczania naprężeń wewnętrznych w cienkich powłokach ceramicznych poprzez zastosowanie wzoru Stoneya do wyników uzyskanych z pomiaru promienia krzywizny powlekanych pasków lub krążków.
• EN 1071-12 Część 12: Badanie wzajemnego ścierania. W niniejszej normie opisano metodę oceny zużycia powłok ceramicznych za pomocą badania zużycia posuwisto-zwrotnego, podczas którego kołek z płaską lub kulistą końcówką porusza się tam i z powrotem po płaskiej płycie pod obciążeniem. W zależności od symulowanych warunków, kołek lub płytka lub obydwa mogą być pokryte badanym materiałem, a drugi element z pary wybierany jest w sposób istotny dla ocenianego systemu. Opisaną metodę uznano za nieprzydatną do oceny zużycia ciernego. Metoda ta przeznaczona jest do oceny powłok o grubości powyżej 1 μm, ale można ją również zastosować do badania powłok cieńszych. Test można przeprowadzić w warunkach suchych lub smarowanych. Celem badania nie jest jednak ocena właściwości smarów w zakresie, w jakim wpływają one na zużycie badanych materiałów. Podano odpowiednie metody badania smarów za pomocą ruchu posuwisto-zwrotnego. Testowanie pary materiałów w różnych warunkach obciążenia może dostarczyć informacji na temat przyczepności lub wytrzymałości kohezji, a także zachowania powłoki na zużycie.
• EN 1071-13 Część 13: Oznaczanie szybkości zużycia metodą pin-on-disc. W niniejszej normie opisano metodę oceny zużycia powłok ceramicznych za pomocą testu, podczas którego kołek z płaską lub kulistą końcówką styka się z płaską powierzchnią tarczy pod obciążeniem i oba wprawia się w ruch względny w taki sposób, że kołek rysuje okrężną ścieżkę na dysku. W zależności od symulowanych warunków, kołek lub krążek lub oba mogą być pokryte badanym materiałem, a drugi element pary może zostać wybrany w zależności od ocenianego systemu. Jeżeli dostępny jest odpowiedni sprzęt, badanie można zastosować do określenia tarcia powstającego w kontakcie ślizgowym. Metoda ta nadaje się do oceny powłok w zakresie grubości od 1 do ponad 100 µm, ale przy odpowiednim dobraniu warunków może być również stosowana do badania cieńszych powłok.

Wśród licznych badań, pomiarów, analiz i ocen, które świadczy dla przedsiębiorstw z różnych sektorów, nasza organizacja świadczy również usługi testowania określone w normie „EN 1071 Zaawansowana ceramika techniczna – Metody badań powłok ceramicznych”, przy pomocy przeszkolonego i fachowego personelu oraz zaawansowany sprzęt technologiczny.