Norma ISO 6245 „Produkty naftowe – Oznaczanie popiołu”, opublikowana przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO), opisuje metodę oznaczania zawartości popiołu w produktach naftowych, takich jak destylowane i resztkowe oleje opałowe, ropa naftowa, oleje smarowe, woski i inne produkty naftowe, w których składniki tworzące popiół są zazwyczaj uważane za niepożądane zanieczyszczenia. Popiół może pochodzić ze związków metali rozpuszczalnych w oleju lub wodzie, albo z obcych ciał stałych, takich jak brud i rdza.
Metoda ta ma zastosowanie do produktów o zawartości popiołu od 0,001% (m/m) do 0,180% (m/m), ale nie do produktów zawierających dodatki popiołotwórcze, w tym niektóre związki fosforu. Analizę nieużywanych lub zużytych olejów smarowych, zużytych olejów silnikowych, olejów smarowych zawierających ołów lub niektórych paliw napędowych bezwęglowodorowych zawierających dodatki należy przeprowadzać zgodnie z normą ISO 39871, która obejmuje etap produkcji popiołu siarczanowego o wyższej temperaturze topnienia.
W przypadku niektórych typów próbek wyniki badań mogą nie uwzględniać ilościowo wszystkich związków metali, które mogą tworzyć popiół. Niektóre niewykorzystane oleje smarowe i destylowane oleje opałowe zawierają nieorganiczne dodatki metali o niskiej masie cząsteczkowej (np. sód, potas), a tlenki tych metali mogą sublimować poniżej temperatur określonych w niniejszej normie.
Zasadniczo próbkę testową w odpowiednim pojemniku podpala się i pozostawia do spalania, aż pozostanie tylko popiół i węgiel. Następnie pozostałość węglową podgrzewa się w piecu w temperaturze 775 stopni Celsjusza, redukuje do popiołu, pozostawia do ostygnięcia i waży.
O ile nie określono inaczej, próbki należy pobierać zgodnie z procedurami opisanymi w normach ISO 3170 lub ISO 3171. Przed przeniesieniem próbki testowej przeznaczonej do anihilacji do naczynia parownika należy upewnić się, że próbka w naczyniu jest jednorodna, stosując jedną z metod opisanych w niniejszej normie.
Próbki ruchome miesza się w celu równomiernego rozprowadzenia w całej próbce materiału cząsteczkowego, takiego jak proszki katalizatorów, rdza lub cząstki obce. Intensywność mieszania zwiększa się aż do uzyskania widocznej jednorodności. Mieszanie ręczne lub mechaniczne przez 10 minut to proces mieszania o najniższej intensywności, po którym następują powtarzane i dłuższe okresy mieszania. Gdy okaże się, że powtarzane lub długotrwałe mieszanie nie zapewnia jednorodności, mieszadło jest używane przez minimalny czas w celu zhomogenizowania próbki. Jeśli próbka nie może zostać wystarczająco zhomogenizowana, jest ona wyrzucana i pobierana jest nowa próbka.
Próbki materiałów lepkich, półstałych i stałych podgrzewa się w temperaturze pokojowej, aż staną się wystarczająco ruchliwe, aby można je było mieszać. Należy zachować szczególną ostrożność, jeśli istnieje prawdopodobieństwo podgrzania powyżej 90 stopni Celsjusza, ponieważ woda w próbce może się zagotować, powodując rozpryskiwanie lub pienienie. Należy nosić odpowiednie okulary ochronne i rękawice. Do podgrzania pojemnika z próbką używa się pieca lub gorącej łaźni wodnej. Aby uzyskać wystarczającą ruchliwość umożliwiającą mieszanie, zazwyczaj wymagana jest temperatura co najmniej 5 stopni Celsjusza powyżej temperatury płynięcia materiału.
Norma ISO 6245 zawiera laboratoryjną procedurę pomiaru popiołu, czyli nieorganicznej pozostałości po całkowitym spaleniu próbki produktu naftowego w wysokich temperaturach. Popiół zazwyczaj pochodzi z:
Norma ta ma zastosowanie do szerokiej gamy produktów, w tym:
Norma ISO 6245 została opracowana dla produktów, w których składniki tworzące popiół są generalnie uważane za niepożądane zanieczyszczenia. Metoda ta jest odpowiednia dla zawartości popiołu w zakresie od 0,001% (m/m) do 0,180% (m/m) (stosunek masowy).
Niniejsza norma nie obejmuje wszystkich produktów naftowych:
Ponadto niektóre dodatki metali o małej masie cząsteczkowej (np. związki sodu lub potasu) mogą sublimować (odparowywać) w temperaturach badania, co może prowadzić do zaniżenia poziomu popiołu.
Pomiar zawartości popiołu jest bardzo ważny z kilku powodów:
Niniejsza metoda badawcza jest równoważna lub w dużym stopniu kompatybilna z innymi metodami, takimi jak norma „ASTM D482 Standardowa metoda badania popiołu z produktów naftowych”.
Podsumowując, norma ISO 6245 zapewnia wiarygodne i znormalizowane podejście do oznaczania zawartości popiołu w produktach naftowych, pomagając zapewnić czystość i wydajność produktu. Chociaż jest prosta w koncepcji (spalanie i ważenie pozostałości), uzyskanie dokładnych wyników wymaga starannej praktyki laboratoryjnej. W przypadku produktów zawierających złożone dodatki, konieczne jest stosowanie tej normy w połączeniu z normami uzupełniającymi, takimi jak ISO 3987.
Nasza organizacja, dysponująca kompetentną i doświadczoną kadrą, od wielu lat rozumie potrzeby swoich klientów, oferując im zaawansowane usługi badawcze oraz wspierając ich we wdrażaniu, wdrażaniu i doskonaleniu systemów zarządzania. W tym zakresie świadczymy również usługi badawcze dla przedsiębiorstw zgodnie z normą „ISO 6245 Produkty naftowe – Oznaczanie zawartości popiołu”.
Możesz poprosić nas o wypełnienie formularza, aby umówić się na spotkanie, uzyskać bardziej szczegółowe informacje lub poprosić o ocenę.
