BS 3110 Metody pomiaru oporu tarcia wydruków

BS 3110 Metody pomiaru oporu tarcia wydruków

Celem normy „BS 3110 Metody pomiaru odporności wydruków na ścieranie”, opracowanej przez Brytyjski Instytut Normalizacyjny (BSI), jest określenie najlepszych praktyk przemysłowych, które ułatwią ocenę właściwości farb. Norma ta oferuje metody pomiaru odporności wydruków na ścieranie.

BS 3110 Metody pomiaru oporu tarcia wydruków

Norma ta jest przydatna dla:

  • Producenci tuszu
  • Branża materiałów opakowaniowych
  • Przemysł poligraficzny
  • Laboratoria testowe
  • personel kontroli jakości

Zewnętrzna powierzchnia opakowania zawiera ważne informacje, takie jak instrukcje użytkowania, zużycie i skład, instrukcje dotyczące pielęgnacji i przechowywania. Dane te są zazwyczaj drukowane na etykietach i mogą ulec uszkodzeniu w wyniku tarcia podczas transportu. To nie tylko psuje wygląd, ale może również zatrzeć ważny przekaz, który producent chce przekazać swoim klientom. Norma BS 3110 opisuje laboratoryjną metodę określania odporności nadruków na tarcie. Norma ta obejmuje zasadę, sprzęt i procedurę. Może ona pomóc w zrozumieniu odporności nadruków na tarcie, co może prowadzić do uszkodzenia wyglądu zadrukowanego opakowania lub pojemnika podczas przechodzenia przez maszyny napełniające i pakujące lub podczas transportu.

Jednym z głównych powodów, dla których użytkownicy martwią się odpornością nadruków na tarcie, jest chęć sprawdzenia, czy wygląd zadrukowanego opakowania lub pojemnika ulegnie uszkodzeniu podczas przechodzenia przez maszyny napełniająco-pakujące lub podczas transportu. W jednym przypadku tarcie zazwyczaj pochodzi od powierzchni metalowej i dotyczy tylko niewielkiego obszaru opakowania, podczas gdy w drugim przypadku jest zazwyczaj spowodowane ocieraniem się o siebie dwóch podobnie zadrukowanych powierzchni, co prawdopodobnie wpłynie na większe obszary.

Żaden z przyrządów opisanych w niniejszej normie nie symuluje w pełni obu warunków; wszystkie trzy robią to w pewnym stopniu i wszystkie trzy mogą być używane do pocierania wydruku o wydruk lub wybrany materiał testowy. Użyty materiał ścierny powinien być taki, jaki jest powszechnie stosowany w praktyce. Zaleca się, aby testy z użyciem wszystkich trzech przyrządów były przeprowadzane w standardowej atmosferze, tj. przy wilgotności względnej 65% plus/minus 2% i temperaturze 20°C plus/minus 1,7°C. Decyzja dotycząca dopuszczalnego stopnia odporności na ścieranie jest arbitralna i będzie się różnić w zależności od przeznaczenia drukowanego materiału. Jednakże ocena wyników jest we wszystkich przypadkach dokładniejsza, jeśli w miarę możliwości zostaną przeprowadzone co najmniej trzy testy.

We wszystkich trzech metodach konieczne jest najpierw określenie odpowiedniej liczby pociągnięć pędzla. Uzyskane w ten sposób wyniki można ocenić, porównując je z wynikami uzyskanymi dla akceptowalnego wydruku. Liczba pociągnięć pędzla potrzebna do utworzenia pierwszego zauważalnego śladu jest istotna, gdy analizuje się ją w kontekście całego testu.

W druku wielokolorowym kontrola wizualna pozwala określić względny opór tarcia każdego koloru tuszu. Metoda 2 nadaje się do pomiaru za pomocą fotokomórki, a następnie produkcji serii standardowych dysków, z którymi można skorelować dalsze testy.

Oceniając wyniki testów, należy wziąć pod uwagę wiek wydruku. Zasadniczo im nowszy wydruk, tym mniej stabilny i łatwiej ulega ścieraniu tusz. Aby uzyskać jak najdokładniejsze i powtarzalne wyniki, zaleca się poddanie wydruków testowi odporności na ścieranie co najmniej tydzień później i po kondycjonowaniu w standardowej atmosferze przez co najmniej 24 godziny.

Metody zdefiniowane w tej normie są następujące:

  • Metoda 1: Narzędzie przeciwłukowe: Ta metoda ma na celu symulację warunków tarcia spotykanych w praktyce, gdy jedna powierzchnia ociera się o drugą.
  • Metoda 2 – narzędzie obrotowe: Dwa dyski nośne próbki o różnych średnicach obracają się w kontakcie w płaszczyźnie poziomej z tą samą prędkością kątową. Górny, mniejszy dysk jest zazwyczaj umieszczony tak, aby jego obwód przechodził przez środek większego dysku i całkowicie mieścił się w jego obwodzie. Ruch obu dysków obracających się z tą samą prędkością kątową jest równoważny obrotowi jednego z nich bez obracania się wokół środka drugiego. Zatem, zakładając, że powierzchnia większej próbki jest jednorodna pod względem odporności na zużycie lub ścieralności, mniejsza próbka jest jednorodnie zanieczyszczana lub ścierana przez większą próbkę.
  • Metoda 3. Ręczne przesuwanie narzędzia tam i z powrotem: Badany odcisk jest pocierany tam i z powrotem po linii prostej przez drugi odcisk. Drugi odcisk ma standardowy rozmiar i jest pod standardowym obciążeniem. Próbki są zorientowane tak, aby tarcie występowało pod kątem prostym do kierunku pracy maszyny w obu kierunkach.

Norma BS 3110 określa znormalizowane procedury testowe służące ocenie odporności materiałów drukowanych (takich jak etykiety, opakowania, książki, czasopisma i inne powierzchnie zadrukowane) na ścieranie, plamy i zużycie spowodowane tarciem. Odporność na tarcie jest kluczowym parametrem jakości w branży poligraficznej, opakowaniowej i graficznej, ponieważ słaba odporność na tarcie może prowadzić do nieczytelnych oznaczeń, pogorszenia wyglądu produktu, skarg klientów, a nawet usterek funkcjonalnych (np. nieczytelnych kodów kreskowych lub instrukcji na opakowaniu).

Metody oceny oporu tarcia opisane w tej normie obejmują zazwyczaj:

  • Kontrolowane cykle tarcia przy określonym ciśnieniu.
  • Pomiar przenoszenia/uszkodzeń tuszu (wizualnie, poprzez zmianę gęstości lub innymi metodami ilościowymi)
  • Specyfikacje sprzętu testowego
  • Przygotowanie próbek testowych
  • Warunki powtarzalności i powtarzalności

Celem jest zapewnienie obiektywnych i powtarzalnych metod porównywania trwałości nadruków, co jest szczególnie ważne w przypadku opakowań (tektury, etykiety, folie elastyczne), druku komercyjnego i wszelkich zastosowań, w których wydruki są narażone na obsługę, transport lub kontakt z konsumentem.

Norma BS 3110 pochodzi z czasów, gdy testowanie jakości druku opierało się w dużej mierze na mechanicznych urządzeniach do pomiaru tarcia. Choć nadal jest ona sporadycznie wykorzystywana jako punkt odniesienia, wiele współczesnych laboratoriów i specyfikacji przesunęło się w kierunku nowszych norm międzynarodowych, takich jak te wymienione poniżej:

  • ISO 18947-1 Materiały i wydruki obrazowe – Odporność na ścieranie – Część 1: Ogólne metody badania tarcia
  • ASTM D5264 Standardowa praktyka badania odporności na ścieranie materiałów drukowanych przy użyciu maszyny testującej tarcie Sutherland.
  • ISO 2836 Technologia graficzna - Wydruki i farby drukarskie - Ocena odporności wydruków na różne czynniki.

Mimo że jest to stara norma, BS 3110 nadal ma zastosowanie w systemach jakości, starszych specyfikacjach lub gdy wymagane są porównania historyczne.

Nasza organizacja, dysponująca kompetentną i doświadczoną kadrą, od wielu lat rozumie potrzeby swoich klientów, zapewniając im zaawansowane usługi testowe, których potrzebują, oraz wspierając ich we wdrażaniu, wdrażaniu i doskonaleniu systemów zarządzania. W tym zakresie świadczymy również usługi testowe zgodne z normą BS 3110.

WhatsApp