EN ISO 7783 Farby i lakiery – Oznaczanie przepuszczalności pary wodnej

Norma „EN ISO 7783 Farby i lakiery – Oznaczanie przepuszczalności pary wodnej”, oparta na normie europejskiej, a następnie opublikowana przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO), składa się z następujących podrozdziałów opublikowanych pod tym samym tytułem:

• Norma „EN ISO 7783-1 Część 1: Metoda kubkowa dla luźnych powłok” opisuje metodę określania współczynnika przenikania pary wodnej przez powłokę farby, lakieru lub podobnego produktu, zarówno samonośną, jak i samonośną. Niniejsza metoda badania ma zastosowanie do badania przenikania pary wodnej w obu kierunkach przez powłokę farby.

Dla celów niniejszej normy, współczynnik przenikania pary wodnej przez powłokę to masa pary wodnej przechodzącej przez próbkę badawczą o określonej powierzchni przez określony czas, w warunkach stałej wilgotności względnej, określonej na każdej stronie próbki. Współczynnik przenikania pary wodnej wyraża się w gramach na metr kwadratowy na dzień, w warunkach określonej wilgotności względnej, określonej na obu stronach powłoki.

W tym teście płytki zawierające nasycony roztwór diwodorofosforanu amonu, wytwarzający atmosferę o wilgotności względnej przekraczającej 93%, pokryte folią badanego produktu, umieszcza się w komorze o kontrolowanej temperaturze. Wilgotność względna na zewnątrz folii zmienia się w zależności od potrzeb. Płytki waży się w odpowiednich odstępach czasu, a przepuszczalność pary wodnej określa się, gdy zmiana masy staje się wprost proporcjonalna do odstępu czasu.

W metodzie arbitrażowej temperatura w komorze utrzymywana jest na poziomie 23 stopni Celsjusza plus/minus 2 stopnie Celsjusza, a wilgotność względna na poziomie 50% plus/minus 5%. Alternatywne warunki, w tym umieszczenie środka pochłaniającego wilgoć na płycie umieszczonej w komorze, są następnie dozwolone po uzgodnieniu.

Celem badania jest zapewnienie spójnych wartości współczynnika przenikania pary wodnej przy użyciu prostej aparatury, ale wykorzystanie wyników w konkretnym zastosowaniu opiera się na doświadczeniu. Ponieważ współczynnik przenikania pary wodnej nie jest liniową funkcją grubości warstwy, temperatury ani wilgotności względnej, wynik uzyskany w określonych warunkach może nie być porównywalny z wynikiem uzyskanym w innych warunkach. Dlatego kluczowe jest dobranie warunków badania jak najbardziej zbliżonych do warunków pracy.

W przypadku każdego konkretnego zastosowania metodę badawczą określoną w niniejszej normie należy uzupełnić o dodatkowe informacje.

• Norma „EN ISO 7783-2 Część 2: Oznaczanie i klasyfikacja współczynnika przenikania pary wodnej (przepuszczalności)” opisuje metodę określania współczynnika przenikania pary wodnej powłok, systemów powłokowych i produktów pokrewnych przeznaczonych do stosowania na zewnątrz budynków, w tym na murze i betonie. Metoda ta ma zastosowanie do powłok i systemów powłokowych na podłożach porowatych, takich jak cegła, beton i tynki.

Metodę tę można również zastosować do określania współczynnika przenikania pary wodnej powłok i systemów powłokowych przeznaczonych do innych podłoży. Procedura z wykorzystaniem podłoża porowatego nie ma zastosowania do powłok o grubości suchej warstwy mniejszej niż 80 µm, określonej obliczeniowo. Niektóre produkty, które zazwyczaj charakteryzują się niską lepkością lub bardzo niską zawartością części stałych, nie tworzą powłok lub nieprawidłowo wpływają na porowatość podłoży porowatych, nie powinny być uwzględniane przy określaniu współczynnika przenikania pary wodnej systemów powłokowych. Ich praktyczne skutki powinny zostać uzgodnione między stronami.

Na potrzeby niniejszego standardu stosuje się następujące definicje:

• Współczynnik przenikania pary wodnej przez powłokę to masa pary wodnej przepuszczonej z próbki testowej o określonej powierzchni w określonym czasie, przy stałej wilgotności względnej, określonej na każdej stronie próbki. Współczynnik przenikania pary wodnej wyraża się w gramach na metr kwadratowy na dzień, przy określonych warunkach wilgotności względnej na obu stronach powłoki.
• Równoważna dyfuzyjnie grubość warstwy powietrza to grubość statycznej warstwy powietrza o takiej samej szybkości transmisji pary wodnej jak powłoka w tych samych warunkach. Równoważna dyfuzyjnie grubość warstwy powietrza jest wyrażana w metrach.

Okładziny ścienne zewnętrzne odgrywają zasadniczo kluczową rolę w regulacji wymiany pary wodnej między podłożem a atmosferą zewnętrzną. Właściwość tę ocenia się za pomocą naczyń pokrytych porowatym podłożem lub folią, pokrytych badanym produktem, zawierających nasycony roztwór diwodorofosforanu amonu, który wytwarza atmosferę o wilgotności względnej powyżej 93%. Naczynia umieszcza się w obudowie o kontrolowanej temperaturze i wilgotności względnej. Są one ważone w odpowiednich odstępach czasu, a szybkość przenikania pary wodnej określa się na podstawie zmiany masy, gdy zmiana ta staje się wprost proporcjonalna do odstępu czasu.

Do badań pobiera się reprezentatywną próbkę badanego produktu lub każdego produktu w przypadku systemu wielowarstwowego, zgodnie z opisem zawartym w normie EN 21512. Każdą próbkę bada się i przygotowuje do badań zgodnie z opisem zawartym w normie EN ISO 1513.

Nasza organizacja, która od lat wspiera przedsiębiorstwa z wszystkich sektorów, oferując szeroki zakres usług testowych, pomiarowych, analitycznych i ewaluacyjnych, dysponuje silnym zespołem pracowników, którzy uważnie śledzą światowe osiągnięcia w dziedzinie nauki i technologii oraz stale się rozwijają. W tym kontekście świadczymy również usługi testowe zgodnie z normą EN ISO 7783 Farby i lakiery – Oznaczanie przepuszczalności pary wodnej.