ISO 15360 Masy z recyklingu - Szacowanie klejów i tworzyw sztucznych

Norma ISO 15360, opracowana przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO), składa się z następujących podrozdziałów pod głównym tytułem „Masa celulozowa z recyklingu – Ocena klejów i tworzyw sztucznych”:

• ISO 15360-1 Część 1: Metoda wizualna
• ISO 15360-2 Część 2: Metoda analizy obrazu
• ISO/AWI 15360-3 Część 3: Oznaczanie za pomocą pomiaru w bliskiej podczerwieni

Produkcja masy celulozowej z odbarwionych włókien pochodzących z recyklingu oraz odpadów brązowych lub mieszanych rośnie na całym świecie. Większość makulatury używanej do produkcji makulatury zawiera kleje, lateks i inne materiały, które są lepkie z natury lub mogą stać się lepkie w odpowiednich warunkach temperatury, pH i ciśnienia. Resztkowe cząstki takich materiałów powodują problemy, gdy pulpa jest następnie wykorzystywana do produkcji papieru. Ponadto surowiec z masy celulozowej pochodzącej z recyklingu jest czasami uzyskiwany z materiału powlekanego tworzywem sztucznym, a obecność tworzyw sztucznych w gotowej masie włóknistej jest szczególnie problematyczna w produkcji papieru powlekanego. Ponadto tworzywa sztuczne znajdujące się w papierze z recyklingu mogą pochodzić z mieszanki, która nie została odpowiednio oddzielona.

Opracowano międzynarodowe standardy określania widocznych zabrudzeń i wiórów w masie celulozowej i stosuje się je do masy celulozowej odbarwionej. Jednak kleje i tworzywa sztuczne często mają kolor przypominający ciasto i są trudne do wykrycia za pomocą kontroli wzrokowej, nawet jeśli są duże. Dlatego konieczne jest stosowanie różnych technik.

Norma ISO 15360-1 opisuje metodę testową do przewidywania klejów i tworzyw sztucznych w szerokiej gamie mas celulozowych, w tym we wszystkich klasach pochodzących z recyklingu. Niniejsza norma nie jest przeznaczona do szacowania widocznego brudu i zanieczyszczeń w ramach serii norm ISO 5350 ani widocznych kontrastów w masie makulaturowej z recyklingu w ramach normy ISO 15319. Metoda testowa opisana w tej normie wychwytuje tylko kleje i tworzywa sztuczne pozostawione na ekranie przy danej wielkości szczeliny. Jednak prawdopodobnie nie jest to całkowita ilość kleju i plastiku faktycznie obecna w danej próbce ciasta.

Do celów niniejszego standardu

• Termin kleje odnosi się do różnorodnej grupy materiałów, które są trzymane na ekranie laboratoryjnym z określoną szczeliną (100 µm lub 150 µm) i przylegają do przedmiotów, których dotykają. Kleje mogą wiązać przedmioty w temperaturze otoczenia lub uzyskiwać właściwości klejące pod wpływem wysokiej temperatury, wysokiego ciśnienia lub zmiany wartości pH. Główne rodzaje klejów to: produkty wykonane z pozostałości materiałów, takich jak tusze, smoły, kleje topliwe, woski i mydła wielowartościowych jonów metali lub różnego rodzaju kleje samoprzylepne. Cząstka kleju może być kompozytem materiału klejącego z nieprzylepnymi częściami z tworzywa sztucznego i włóknami celulozowymi.
• Tworzywa sztuczne odnoszą się do nieprzylepnych polimerów, które są zatrzymywane na ekranie laboratoryjnym określonego szczeliny, ale z wyłączeniem materiałów celulozowych. Główne rodzaje tworzyw sztucznych to: polietylen, polipropylen, poliester, powłoki utwardzane promieniowaniem UV oraz materiały polimerowe pochodzące ze źródeł takich jak polistyren.
• Ekran odnosi się do laboratoryjnego sprzętu przesiewowego, który oddziela kleje i tworzywa sztuczne od włókien celulozowych.

Norma ISO 15360-2 opisuje metodę badawczą służącą do szacowania zawartości klejów i tworzyw sztucznych we wszystkich rodzajach pulpy pochodzącej z recyklingu . Stosuje ona zasady rozdzielania klejów i tworzyw sztucznych opisane w części pierwszej. Techniki wizualizacji i liczenia opisane w części pierwszej są tutaj zastąpione analizą obrazu. Norma ta dopuszcza stosowanie różnych laboratoryjnych urządzeń przesiewających, a także sit o różnych rozmiarach podczas stosowania określonej metody. Ze względu na szeroką gamę klejów i tworzyw sztucznych znajdujących się w pulpie pochodzącej z recyklingu oraz różnorodność urządzeń przesiewających stosowanych do ich pomiaru, nie jest praktyczne dokładniejsze określenie sprzętu lub rozmiarów sit, które mają być użyte. Niniejsza metoda badawcza identyfikuje tylko te kleje i tworzywa sztuczne, które pozostają na sicie przy określonej wielkości szczeliny w warunkach temperatury i ciśnienia.

Norma ISO/AWI 15360-3 jest wciąż w fazie rozwoju. Niniejsza norma określa metodę badawczą służącą do oznaczania klejów i nieadhezyjnych zanieczyszczeń polimerowych z arkusza ręcznego lub arkusza papieru z zastosowaniem pomiaru w bliskiej podczerwieni. Niniejsza norma ma zastosowanie do masy celulozowej i papieru pochodzącego z recyklingu. Niniejsza norma nie obejmuje pobierania próbek masy celulozowej i papieru oraz przygotowywania arkuszy ręcznych. Podejście pomiarowe opisane w tej normie różni się od ustalonych metod badawczych tym, że jest określane przez zastosowanie pomiarów ilości i składu chemicznego substancji polimerowych. Określono zawartość tych substancji, które są typowymi składnikami klejów.

Wśród licznych badań, pomiarów, analiz i ocen, które świadczy dla przedsiębiorstw z różnych sektorów, nasza organizacja świadczy również usługi badawcze w zakresie oznaczania klejów i tworzyw sztucznych, które są masą makulaturową, w zakresie normy ISO 15360, przy pomocy przeszkolonych i fachową kadrę i zaawansowany sprzęt technologiczny.