DIN 50929-3 Korozja metali – Możliwość korozji materiałów metalowych pod wpływem korozji zewnętrznej – Rurociągi i elementy konstrukcyjne zakopane i podwodne

Specyfikacje podane w normie „DIN 50929-3 Korozja metali – Możliwość korozji materiałów metalowych pod wpływem korozji zewnętrznej – Rurociągi i elementy konstrukcyjne zakopane i podwodne” opracowanej przez Niemiecki Instytut Normalizacyjny (DIN) dotyczą rur metalowych, których powierzchnie zewnętrzne stykają się z glebą lub wodą powierzchniową. Ma to na celu zapewnienie podstawy do przewidywania prawdopodobieństwa korozji przewodów, zbiorników i elementów konstrukcyjnych.

Możliwość korozji tych elementów zależy nie tylko od właściwości materiałów i substancji korozyjnych, ale także od ich konstrukcji, wymiarów i zewnętrznych wpływów elektrochemicznych. Ponieważ nie zawsze można określić te parametry z wystarczającą dokładnością, możliwe zachowanie korozyjne można jedynie oszacować. Oprócz dostarczenia informacji na temat rodzaju i zasięgu przewidywanej korozji, takie prognozy stanowią również podstawę do podjęcia decyzji, jakie środki ochronne można lub należy podjąć. Obecny standard opiera się na informacjach podanych w normie DIN 50929-1.

Na potrzeby niniejszej normy obowiązują koncepcje zdefiniowane w normie DIN 50900 oraz koncepcje podane w normach DIN 50929-1 i DIN 30676. Dodatkowo obowiązywać będą następujące definicje:

• Substancja elucyjna to frakcja gliny i mułu gleby składająca się z cząstek mniejszych niż 0,06 mm, oddzielona w drodze elutriacji z określonego pojemnika przy określonym natężeniu przepływu, aż przelewająca się woda stanie się całkowicie czysta.
• Spójność jest funkcją stosunku gliny do mułu, czyli zawartości substancji ulegającej wymyciu. Spójność charakteryzuje stopień napowietrzenia gleby.
• Komponenty konstrukcyjne to konstrukcje osadzone, takie jak grodzice, podstawy słupów, pale wbijane i podobne konstrukcje.

Materiały objęte tą normą są określone w normie DIN 50929-1. Jeżeli stosowane są inne materiały, wymagana jest wiedza, czy i w jakim zakresie mają zastosowanie specyfikacje powyższej normy.

Ocena substancji żrących odbywa się poprzez badanie parametrów zawartych w tabelach podanych w normie i w oparciu o podane w nich oceny. Oceny te są wykorzystywane na różne sposoby dla różnych typów korozji i określonych materiałów.

Chociaż niestopowe i niskostopowe materiały żelazne w kontakcie z glebą mogą ulegać równomiernemu odtłuszczaniu w wyniku korozji, regułą są rozległe lub głębokie wżery. Lokalne zjawiska korozyjne przypisuje się zwykle tworzeniu się komórek korozyjnych lub działaniu zastosowanych katod prądowych. Gleby dzieli się na kategorie ze względu na ich ścieralność. Na podstawie informacji podanych poniżej nie można dokonać oceny dna mórz i jezior.

W przypadku braku komór koncentracyjnych, zwłaszcza wentylacyjnych, prawie nigdy nie spotyka się wolnej korozji. Próbki stosowane w terenowych badaniach korozji przeprowadzanych w glebie jednorodnej w celu oceny agresywności gleby mogą wiarygodnie symulować jednorodne warunki wolnej korozji. Szybkość usuwania wynosi około 0,01 do 0,1 mm rocznie i generalnie maleje z czasem w miarę tworzenia się powłoki. Warunki te dotyczą również, w ograniczonym zakresie, konstrukcji o małych rozmiarach, jeśli wykluczone jest ryzyko ze strony katod z prądem pod ciśnieniem, a grunt jest jednorodny. Dotyczy to rurociągów, których elementy nie są połączone ciernie w kierunku osiowym, a także rurociągów wyposażonych w płaszcz o wysokiej wytrzymałości, wykazujących niewielkie wady.

Do oszacowania możliwości wystąpienia korozji stosuje się wartości podane w tabeli. Oceny te pochodzą z analiz gleby i informacji o czynnikach lokalnych. Całkowita ocena jest obliczana na podstawie równania. Tę całkowitą ocenę wykorzystuje się zgodnie z tabelą do oszacowania prawdopodobieństwa swobodnej korozji w odpowiednim punkcie pobierania próbek oraz do klasyfikacji gleby, ale nie uwzględnia żadnej kompleksowej komórki stężeń, która może występować w glebach niejednorodnych.

Zawsze istnieje zwiększone ryzyko korozji ze względu na koncentrację ogniw w glebach silnie zanieczyszczonych (gleby zanieczyszczone popiołem paliwowym, żużlem, fragmentami węgla, koksem, śmieciami, gruzem, ściekami) oraz tam, gdzie ogniwa powstają w obecności impregnowanych katod prądowych.

Krótko mówiąc, korozja, a dokładniej korozja wżerowa, która występuje nadmiernie w środowiskach morskich, prowadzi do znacznego skrócenia żywotności materiałów, powodując ogromne straty ekonomiczne, a nawet katastrofę ekologiczną i utratę życia.

Wśród licznych badań, pomiarów, analiz i ocen, które nasza organizacja przeprowadziła dla przedsiębiorstw z różnych sektorów, przy użyciu przeszkolonego i fachowego personelu oraz zaawansowanego sprzętu technologicznego, „DIN 50929-3 Korozja metali – Możliwość korozji materiałów metalicznych pod wpływem ekspozycji na korozję zewnętrzną - podziemne i podwodne. Świadczy także usługi badawcze określone w normie „rurociągi i elementy konstrukcyjne”.