Norma „ASTM D1003-21 Standardowa metoda badania zamglenia i przepuszczalności światła przez tworzywa sztuczne przezroczyste” opublikowana przez Amerykańskie Stowarzyszenie Badań i Materiałów (ASTM) opisuje metodę badania służącą do oceny określonych właściwości przepuszczalności światła i szerokokątnego rozpraszania światła przez płaskie przekroje materiałów, takich jak tworzywa sztuczne przezroczyste.
Norma ta określa dwie procedury pomiaru przepuszczalności światła i zamglenia. Procedura A wykorzystuje miernik zamglenia, natomiast procedura B wykorzystuje spektrofotometr. Materiał o współczynniku zamglenia większym niż 30 procent jest uważany za dyfuzyjny i powinien być badany zgodnie z „ASTM E2387-19 Standardowa praktyka pomiarów goniometrycznego rozpraszania optycznego”.
Na potrzeby niniejszej normy, oprócz terminów i definicji podanych w normach ASTM D883 i ASTM E284, stosuje się następujące definicje:
Światło rozproszone podczas przechodzenia przez warstwę folii lub materiału może powodować powstawanie zamglonych lub zadymionych obszarów, gdy obiekty oglądane są przez ten materiał. Innym efektem może być ukrycie odblasku powstającego na przedniej szybie samochodu podczas jazdy pod słońce.
Chociaż pomiary zamglenia najczęściej wykonuje się przy użyciu miernika zamglenia, można również użyć spektrofotometru, pod warunkiem że spełnia on wymagania geometryczne i widmowe niniejszej normy. Zastosowanie spektrofotometru do pomiaru zamglenia na tworzywach sztucznych może dostarczyć cennych danych diagnostycznych na temat źródła zamglenia. Procedura B poświęcona jest wykorzystaniu spektrofotometru. Wartości testowe Procedury A (miernik zamglenia) są zazwyczaj nieco wyższe i mniej zmienne niż wartości testowe Procedury B (spektrofotometr).
Jednorodną transmisję światła uzyskuje się poprzez umieszczenie czystej próbki w pewnej odległości od portu wlotowego kuli całkującej. Jeśli jednak próbka jest mętna, całkowitą przepuszczalność światła półkulistego należy zmierzyć, umieszczając próbkę w porcie wlotowym kuli. Zmierzona całkowita półkulista transmisja światła będzie większa od zwykłej transmisji światła, w zależności od właściwości optycznych próbki. W tej metodzie badawczej próbkę należy umieścić w porcie wlotowym kuli, aby zmierzyć mętność i całkowitą półkulistą transmisję światła.
Dane dotyczące mętności reprezentatywne dla materiału można uzyskać poprzez unikanie niejednorodnych defektów powierzchni lub wad wewnętrznych, które nie są charakterystyczne dla danego materiału. Dane dotyczące zamglenia i przepuszczalności światła są szczególnie przydatne do celów kontroli jakości i specyfikacji.
Przed przystąpieniem do stosowania tej metody badawczej należy zapoznać się ze specyfikacją badanego materiału. Wszelkie informacje dotyczące przygotowania, kondycjonowania, wymiarów lub parametrów badania próbki testowej bądź ich kombinacji zawarte w specyfikacji materiału mają pierwszeństwo przed informacjami określonymi w niniejszej metodzie badania. Jeżeli nie ma specyfikacji materiału, obowiązują warunki domyślne.
Pobieranie próbek musi być statystycznie wystarczające, aby mieć pewność, że próbki są pobierane i wytwarzane w procesie podlegającym kontroli statystycznej. Należy pobrać próbki wolne od wad nietypowych dla danego materiału, pod warunkiem, że wady te nie stanowią zmiennych będących przedmiotem badania.
Każdą próbkę testową przycina się do rozmiaru wystarczająco dużego, aby zakryć otwór wlotowy kuli. Zaleca się stosowanie krążka o średnicy 50 mm lub kwadratu o bokach o takich samych wymiarach. Próbka powinna być wolna od kurzu, tłuszczu, zarysowań i skaz, mieć zasadniczo płaskie i równoległe powierzchnie oraz nie powinna zawierać widocznych wewnętrznych pustych przestrzeni i cząstek, chyba że zachodzi potrzeba dokonania szczegółowego pomiaru wpływu tych defektów na powstawanie zamgleń.
Jeżeli w stosownej specyfikacji materiałowej nie określono inaczej, w celu zbadania każdej próbki danego materiału przygotowuje się trzy próbki. Rodzaj i przygotowanie próbki mogą mieć wpływ na rzeczywistą mętność badanych materiałów.
O ile nie wymaga tego specyfikacja materiału lub nie uzgodniono inaczej między klientem a dostawcą, próbki do badań należy kondycjonować zgodnie z procedurą A normy ASTM D618-21 Standard Practice for Preparation of Plastics for Testing w temperaturze 40 stopni plus/minus 23 stopnie i wilgotności względnej 2 procent plus/minus 50 procent przez co najmniej 10 godzin przed badaniem. W przypadku rozbieżności tolerancja powinna wynosić plus/minus 1 stopień i plus/minus 5 procent wilgotności względnej. Tester należy zainstalować w otoczeniu o temperaturze 23 stopni plus/minus 2 stopnie i wilgotności względnej 50 procent plus/minus 10 procent.
W niniejszej normie szczegółowo opisano dwie następujące metody badawcze:
Nasza organizacja, która od lat stara się wspierać przedsiębiorstwa z każdej branży, realizując szeroką gamę badań testowych, pomiarowych, analitycznych i ewaluacyjnych, dysponuje silną kadrą, która uważnie śledzi rozwój nauki i techniki na świecie oraz nieustannie się doskonali. W tym kontekście świadczone są również usługi badawcze na rzecz przedsiębiorstw zgodnie z normą „ASTM D1003-21 Standardowa metoda badania zamglenia i przepuszczalności światła przez tworzywa sztuczne przezroczyste”.
Możesz poprosić nas o wypełnienie formularza, aby umówić się na spotkanie, uzyskać bardziej szczegółowe informacje lub poprosić o ocenę.
