ISO 24817 Przemysł naftowy, petrochemiczny i gazowy - Naprawy kompozytowe rurociągów - Kwalifikacja i projektowanie, instalacja, testowanie i kontrola

Norma ISO 24817 „Przemysł naftowy, petrochemiczny i gazowy – Naprawy rurociągów materiałami kompozytowymi – Kwalifikacja i projektowanie, instalacja, testowanie i kontrola”, opracowana przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO), opisuje i przedstawia zalecenia dotyczące kwalifikacji, projektowania, instalacji, testowania i kontroli systemów napraw kompozytowych przeznaczonych do zastosowań zewnętrznych w przypadku zużytych lub uszkodzonych rurociągów, zbiorników i pojemników wykorzystywanych w przemyśle naftowym, petrochemicznym i gazowym.

Na potrzeby niniejszego standardu mają zastosowanie następujące terminy i definicje:

Anizotropia to taka, która wykazuje różne właściwości fizyczne w różnych kierunkach.
Twardość Barcola to pomiar twardości powierzchni za pomocą tłumika powierzchniowego.
Bąbel to przestrzeń powietrzna pomiędzy warstwami laminatu, która pojawia się jako wypukły obszar na powierzchni.
Kompozyt to system żywic termoutwardzalnych wzmocniony włóknami.
Pęknięcie to pęknięcie w laminacie rozciągające się od ściany (prostopadle do powierzchni) i stanowiące rzeczywiste rozdzielenie, przez które widoczne są przeciwległe powierzchnie.
Utwardzanie to wiązanie układu żywicy termoutwardzalnej, takiej jak poliester lub epoksyd, w wyniku nieodwracalnej reakcji chemicznej.
Harmonogram utwardzania to profil czasowo-temperaturowy odpowiedni do wytworzenia określonej temperatury Tg lub odkształcenia cieplnego.
Wada typu A to wada podłoża, która nie przenika przez ścianę i nie oczekuje się, że przeniknie przez ścianę w przewidywanym okresie naprawy systemu naprawczego.
Wada typu B to wada przechodząca przez ścianę lub podłoże, w przypadku której pozostała grubość ścianki na koniec okresu użytkowania jest mniejsza niż 1 mm.
Zdefiniowany okres użytkowania oznacza rzeczywiste zastosowanie lub żywotność naprawy.
Delaminacja to obszar pomiędzy laminatem naprawczym a podłożem, który powinien być ze sobą sklejony, ale nie ma wiązania, lub obszar separacji pomiędzy warstwami w laminacie naprawczym.
Żywotność projektowa to maksymalny okres użytkowania naprawy.
Różnicowa kalorymetria skaningowa (DSC) to metoda określania temperatury zeszklenia żywicy termoutwardzalnej.
Suche miejsce lub nieimpregnowane/suche włókno to obszar włókna, w którym widoczne są gołe, odsłonięte włókna, które nie są impregnowane żywicą.

Procedury kwalifikacji i projektowania, instalacji, testowania i inspekcji kompozytowych systemów napraw określone w niniejszej międzynarodowej normie obejmują sytuacje związane z naprawą uszkodzeń powszechnie spotykanych w systemach i statkach rurociągów naftowych, gazowych i użyteczności publicznej. Procedury dotyczą także napraw rurociągów, kesonów i zbiorników magazynowych z należytym uwzględnieniem.

Procedury te obejmują naprawy rurociągów metalowych i GRP, elementów rurociągów oraz rurociągów oryginalnie zaprojektowanych zgodnie z różnymi normami, w tym ISO i ASME.

Niniejsza norma nie jest normą oceny defektów. W normie tej nie ma stwierdzenia, czy dana wada jest dopuszczalna, czy nie do naprawy. Norma zakłada, że wcześniej dokonano oceny wady, na przykład według normy ASME. Punktem wyjścia tej normy jest podjęcie decyzji o naprawie konkretnej wady za pomocą złożonego systemu naprawy, a wyniki oceny wady wykorzystywane są jako dane wejściowe do projektu naprawy. Niniejsza norma dotyczy kolejnych czynności związanych z kwalifikacją napraw, projektowaniem, instalacją i kontrolą.

Systemy naprawcze stosuje się w celu przywrócenia integralności konstrukcji. Rozważa na przykład, czy zewnętrzny defekt korozyjny przenika przez ścianę. W takim przypadku zastosowanie systemu naprawczego zwykle zatrzymuje dalsze niszczenie.

Krótko mówiąc, korozja metalowych urządzeń przemysłowych, rurociągów i zbiorników, jeśli nie jest kontrolowana, może prowadzić do całkowitego zniszczenia grubości ścianki. Obecność defektów w ścianach może prowadzić do strat w produkcji i kosztownych przestojów, a także zagrożeń dla środowiska i bezpieczeństwa. Jednym z rozwiązań tego problemu jest zainstalowanie systemu naprawczego wykorzystującego materiały kompozytowe, które są trwałe przez dziesięciolecia, łatwe w montażu i stanowią opłacalną opcję wdrożenia, aby przywrócić sprawność sprzętu przemysłowego nawet po wykryciu wycieku. Organizacje międzynarodowe, takie jak ASME i ISO, określają metodologię projektowania i badania materiałów dla takich metod naprawy.

Częścią programu testów, któremu muszą zostać poddane kompozytowe systemy naprawcze w celu kwalifikacji, jest montaż w rurach o różnych średnicach otworów i późniejsze próby ciśnieniowe. Celem tych testów jest określenie dolnego poziomu ufności szybkości uwalniania energii przez system naprawczy. Wymóg określony przez normy dotyczące obliczania tego jest taki, że uszkodzenie musi wystąpić na krawędziach naprawy, a nie na jej grubości. Aby jednak uzyskać spójny tryb uszkodzenia krawędzi, liczba warstw naprawy kompozytu może być grubsza niż przewidywano matematycznie. W niniejszej normie podano procedurę oceny zdolności uszczelniania nieszczelności napraw kompozytowych o różnych grubościach.

Wśród licznych badań, pomiarów, analiz i ocen nasza organizacja zapewnia przedsiębiorstwom z różnych sektorów, dzięki przeszkolonemu i fachowemu personelowi oraz zaawansowanemu sprzętowi technologicznemu, „ISO 24817 Przemysł naftowy, petrochemiczny i gazowniczy – Naprawy kompozytowe rurociągów – Kwalifikacja i projektowanie , Świadczy także usługi testowania określone w standardzie „instalacja, testowanie i kontrola”.