Tabele standardowe ASTM E892-87 dla ziemskiego widma promieniowania słonecznego przy masie powietrza 37 dla powierzchni nachylonej pod kątem 1,5 stopni

Tabele w normie „ASTM E892-87 37 Standardowe tabele dla ziemskiego promieniowania widmowego słońca przy 1,5 masie powietrza dla powierzchni nachylonej pod kątem 37 stopni” opublikowanej przez Amerykańskie Towarzystwo Testów i Materiałów (ASTM) pokazują, że promieniowanie słoneczne jest rozproszone i bezpośrednie , zwrócony w stronę słońca, 1,5. Definiuje rozkład widmowego natężenia napromienienia słonecznego dla masy powietrza XNUMX do stosowania we wszystkich zastosowaniach związanych z energią słoneczną, gdzie wymagane jest standardowe ziemskie widmowe natężenie napromienienia dla części padającej na silnie nachyloną powierzchnię.

Tabele te zawierają modelowane dane uzyskane przy użyciu widma słonecznego o zerowej masie powietrza w oparciu o skorygowane widmo obiektów pozaziemskich opracowane przez firmę Neckel and Labs, kod przenoszenia promieniowania BRITE Monte Carlo oraz standardową atmosferę amerykańską z 1962 r. z aerozolem wiejskim. Więcej szczegółów znajduje się w standardowym załączniku (załącznik Xl).

Widmo zerowej masy powietrza użyte do stworzenia widma naziemnego jest poprawionym i rozszerzonym widmem Neckela i Labsa. Widma Neckela i Labsa skorygowano przy użyciu nowszych danych dotyczących przyciemnienia kończyn w celu konwersji luminancji na luminescencję. Porównania ze skalibrowanymi danymi fotometru słonecznego pokazują, że to nowe widmo pozaziemskie jest najlepszym obecnie dostępnym widmem.

Na potrzeby niniejszego standardu stosuje się następujące definicje:

• Masa powietrza odnosi się do stosunku masy atmosfery na drodze słońca obserwatora do masy, która istniałaby, gdyby obserwator znajdował się na poziomie morza, przy standardowym ciśnieniu barometrycznym, a słońce znajdowało się bezpośrednio nad głową. Masa powietrza zmienia się w zależności od lokalnego ciśnienia barometrycznego, które zmienia się w zależności od kąta zenitu słońca i wysokości. Kąt zenitu Słońca wynoszący 62 stopnie lub mniej i lokalne ciśnienie atmosferyczne to standardowe ciśnienie atmosferyczne.
• Natężenie promieniowania słonecznego odnosi się do rozproszonego w dół strumienia słonecznego odbieranego na poziomej powierzchni od kąta bryłowego o wielkości 6x steradynów (półkuli), z wyłączeniem stożkowego kąta bryłowego z kątem płaszczyzny około 2 stopni ze środkiem na tarczy słonecznej.
• Promieniowanie słoneczne odnosi się do strumienia słonecznego na powierzchnię pochodzącego bezpośrednio od kąta bryłowego dysku słonecznego i prostopadłego do osi tego kąta bryłowego. W konwencjonalnych instrumentach stożek akceptacyjny tworzy płaszczyznę o kącie około 6 stopni.

Absorpcja, odbicie i przepuszczalność ziemskiej energii słonecznej są ważnymi czynnikami wpływającymi na wydajność systemów solarnych, wydajność systemów fotowoltaicznych, badania materiałów, badania biomasy i działania symulacyjne słoneczne. W przypadku każdej właściwości optycznej początkowe pomiary są zwykle funkcją długości fali, co wymaga znajomości rozkładu widmowego strumienia słonecznego przed obliczeniem właściwości zdominowanej przez słońce. Do porównania wydajności konkurencyjnych produktów pożądany jest pojedynczy standardowy rozkład widmowego natężenia napromienienia słonecznego.

Tabele te przedstawiają standardowy rozkład widmowego natężenia napromienienia, odpowiedni do określenia względnej wydajności systemów, komponentów i materiałów wykorzystujących energię słoneczną, fotowoltaiczną i inne, w przypadku których pożądane są bezpośrednie i rozproszone składniki natężenia napromienienia.

Tabela 1 w normie przedstawia ułamek widmowego promieniowania słonecznego w zakresie od 37 do 0,305 µm padającego na powierzchnię nachyloną pod kątem 4,045 stopni od poziomu. Słońce jest o 1,5 rano. W tabeli pierwsza kolumna podaje długość fali w mikrometrach, druga kolumna podaje zakres całkowy w mikrometrach, trzecia kolumna podaje bezpośrednie natężenie promieniowania, czwarta kolumna podaje zintegrowane natężenie promieniowania słonecznego w zakresie długości fal od 0,3 µm do Δ, piąta kolumna podaje bezpośrednie normalne natężenie promieniowania słonecznego od 0 do Δ długości fali. Zwraca ułamek w zakresie. Poniżej 0,3 µm ilość promieniowania docierającego do powierzchni Ziemi jest niewielka.

Wśród licznych badań, pomiarów, analiz i ocen przeprowadzonych dla przedsiębiorstw z różnych sektorów, nasza organizacja, dysponująca przeszkolonym i specjalistycznym personelem oraz zaawansowanym sprzętem technologicznym, opracowała co następuje: „ASTM E892-87 dotyczący ziemskiego widma promieniowania słonecznego w 37 mas powietrza dla powierzchni o nachyleniu 1,5 stopni. Świadczy także usługi badawcze określone w standardzie „tabele standardowe”.