
Norma ISO 23936 „Przemysł naftowy i gazowy, w tym energetyka niskoemisyjna – Materiały niemetalowe mające kontakt ze środowiskami związanymi z produkcją ropy naftowej i gazu”, opublikowana przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO), składa się z następujących podsekcji opublikowanych pod tym samym podtytułem:

Niniejsza norma dotyczy odporności tworzyw termoplastycznych na degradację właściwości, która może wynikać z interakcji fizycznych lub chemicznych oraz obróbki chemicznej w środowisku złóż ropy naftowej i gazu, gdzie są produkowane i wtryskiwane. Interakcja ze światłem słonecznym i promieniowaniem jonizującym nie jest objęta zakresem niniejszej normy.
Niniejsza norma nie jest koniecznie odpowiednia do stosowania w urządzeniach i urządzeniach stosowanych w rafineriach lub procesach downstream. Obejmuje ona między innymi niemetalowe rurociągi, rury, wykładziny, uszczelki, uszczelnienia i podkładki. Pęcherzyki powietrza spowodowane gwałtownym spadkiem ciśnienia gazu nie są objęte niniejszą normą.
Niniejsza norma ma zastosowanie do oceny stabilności materiałów niemetalicznych w symulowanych warunkach wydobycia węglowodorów, w celu ułatwienia doboru materiałów do urządzeń projektowanych i produkowanych z wykorzystaniem tradycyjnych kryteriów. Projekty wykorzystujące inne kryteria nie wchodzą w zakres niniejszej normy.
Dla celów niniejszej normy tworzywa termoplastyczne to materiały, które mają charakterystyczny zakres temperatur właściwy dla tworzyw sztucznych i mogą być wielokrotnie kształtowane metodą płynięcia, wytłaczania lub nadawania kształtu w stanie zmiękczonym.
Dla celów niniejszej normy elastomer (guma) oznacza materiał amorficzny powstający w wyniku mechanicznego zmieszania innych składników w celu wytworzenia mieszanki gumowej, która następnie jest poddawana fluidyzacji w procesach produkcyjnych, takich jak formowanie lub wytłaczanie, a potem utwardzana chemicznie (zawsze) w wysokich temperaturach w celu wytworzenia elastycznego, nierozpuszczalnego materiału.
Wymagania techniczne zależą od właściwości materiału i szczegółowych testów funkcjonalnych dla danego zastosowania. Dobór elastomerów powinien opierać się na ocenie kompatybilności ze środowiskiem eksploatacji, funkcjonalności w trakcie eksploatacji oraz projektowanej trwałości. Niniejsza norma obejmuje badania materiałów, a nie testy funkcjonalne. Przy wyborze materiałów należy wziąć pod uwagę specyficzne uwarunkowania i ocenić je zgodnie z wymaganiami dotyczącymi komponentów.
Niniejsza norma dotyczy odporności tworzyw termoutwardzalnych na degradację właściwości, która może wynikać z interakcji fizycznych lub chemicznych oraz obróbki chemicznej w środowisku produkowanych i wtryskiwanych złóż ropy naftowej i gazu. Interakcja ze światłem słonecznym i promieniowaniem jonizującym nie jest objęta zakresem niniejszej normy.
Niniejsza norma nie jest koniecznie odpowiednia do stosowania w urządzeniach i urządzeniach stosowanych w rafineriach lub procesach downstream. Objęte nią urządzenia obejmują między innymi rurociągi, rury, wykładziny, uszczelki, uszczelnienia i podkładki wykonane z materiałów niemetalowych. Zastosowania narażone na krótkotrwałe działanie obejmują korki pomp, elementy korków mostowych, korki do czyszczenia przewodów, kulki, narzędzia regulacyjne oraz narzędzia do szczelinowania hydraulicznego. Zastosowania narażone na długotrwałe działanie obejmują łożyska i podkładki. Niniejsza norma nie obejmuje wyrobów rurowych, zbiorników i podobnych elementów wykonanych z materiałów wzmacnianych włóknami ciągłymi.
Pęcherzykowanie spowodowane gwałtownym rozprężaniem gazu nie jest objęte zakresem niniejszej normy. Niniejsza norma ma zastosowanie do oceny stabilności materiałów niemetalicznych w symulowanych warunkach wydobycia węglowodorów, w celu ułatwienia doboru materiałów do urządzeń projektowanych i produkowanych z wykorzystaniem konwencjonalnych kryteriów. Projekty wykorzystujące inne kryteria nie są objęte zakresem niniejszej normy.
Dla celów niniejszej normy termin „duoutwardzalne” odnosi się do żywicy polimerowej lub materiału, który po utwardzeniu pod wpływem ciepła lub reakcji chemicznej staje się zasadniczo nierozpuszczalny i nie topi się.
Norma ta jest w trakcie opracowywania.
Norma ta obejmuje porównawcze procedury testowe dla materiałów kompozytowych wykonanych z polimerów (termoplastycznych i termoutwardzalnych) oraz materiałów wzmacniających (np. szkła, węgla, aramidu i metali) stosowanych w postaci włókien ciągłych lub tkanin tkanych w urządzeniach wykorzystywanych w wydobyciu ropy naftowej i gazu.
Badania i charakterystyka czystych żywic i produktów włóknistych nie wchodzą w zakres niniejszej normy. Objęte nią urządzenia obejmują między innymi niemetalowe rurociągi, rury, wykładziny i elementy instrumentów wiertniczych. Pęcherzyki powstające w wyniku gwałtownej dekompresji gazu, powłoki, cząstki kompozytowe oraz kompozyty wzmocnione krótkimi włóknami nie wchodzą w zakres niniejszego dokumentu.
Dla celów niniejszej normy materiał kompozytowy oznacza system materiałowy wzmocniony włóknami, składający się z polimerów termoplastycznych lub termoutwardzalnych oraz materiałów wzmacniających w postaci długich i ciągłych włókien szklanych, węglowych lub aramidowych albo tkanin tkanych.
Norma ta jest w trakcie opracowywania.
Norma ta jest w trakcie opracowywania.
Nasza organizacja, dysponująca kompetentną i doświadczoną kadrą, od wielu lat rozumie potrzeby klientów, zapewniając im zaawansowane usługi testowe oraz wspierając ich we wdrażaniu, wdrażaniu i doskonaleniu systemów zarządzania. W tym zakresie świadczymy również usługi testowe dla przedsiębiorstw zgodnie z normą „ISO 23936 Przemysł naftowy i gazowy, w tym energetyka niskoemisyjna – Materiały niemetalowe mające kontakt ze środowiskami związanymi z wydobyciem ropy naftowej i gazu”.
