W normie „ISO 15106-1 Tworzywa sztuczne – Folie i arkusze – Oznaczanie współczynnika przepuszczalności pary wodnej – Część 1: Metoda czujnika wilgotności” opracowanej przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO) stwierdza się, że wiele materiałów, w tym folie z tworzyw sztucznych , arkusze tworzyw sztucznych i tworzywa sztuczne, są stosowane przy użyciu czujnika wykrywania wilgoci. Opisano instrumentalną metodę badania służącą do określania szybkości przenikania pary wodnej przez konstrukcje warstwowe.
Na potrzeby niniejszego dokumentu mają zastosowanie następujące terminy i definicje.
Podczas badania zasadniczo pomieszczenie suche o określonej wilgotności względnej oddziela się warstwą badanego materiału od pomieszczenia mokrego, w którym atmosfera jest nasycona parą wodną o znanej temperaturze. Zmiana wilgotności spowodowana przejściem pary wodnej przez próbkę jest wykrywana przez czujnik wilgotności, który może dostarczyć elektryczny sygnał wyjściowy będący miarą wilgotności względnej w suchym pomieszczeniu. Mierzony jest czas potrzebny do wzrostu wilgotności o określoną wartość i przeliczany na szybkość przenikania pary wodnej.
Próbki muszą być reprezentatywne dla materiału, wolne od zmarszczek, zagnieceń i porów oraz mieć jednakową grubość. Każda próbka musi mieć powierzchnię większą niż powierzchnia transmisyjna ogniwa użytego do badania i musi być hermetycznie zamontowana. W testach wykorzystuje się trzy próbki, chyba że strony uczestniczące stwierdziły lub uzgodniły inaczej. Jednakże w przypadku niektórych produktów badanie więcej niż trzech próbek daje bardziej reprezentatywny wynik. O ile nie zaznaczono inaczej, grubość każdej próbki określa się w trzech równomiernie rozmieszczonych punktach zgodnie z normą ISO 4593. Próbki kondycjonuje się w temperaturze 23 stopni plus/minus 2 stopnie i wilgotności względnej 50 procent plus/minus 10 procent. Okres kondycjonowania musi być zgodny z odpowiednią specyfikacją materiału.
Badania obejmowały dwukomorową celę transmisyjną, komorę, w której próbka jest zamontowana pomiędzy komorą dolną (wysoka wilgotność) a komorą górną (niska wilgotność), czujnik wilgotności umożliwiający określenie wilgotności względnej w komorze górnej, pompę do doprowadzenia powietrza do górnej komory stosuje się aparat składający się z rurki suszącej i zbiornika na wodę. Dolna komora łączy się bezpośrednio z komorą wodną. Górna komora przeznaczona jest do zbierania pary wodnej przechodzącej przez próbkę przy dużej wilgotności i na tej komorze montowany jest czujnik wilgotności. Powierzchnia transmisji powinna wynosić od 5 cm2 do 100 cm2. Temperaturę ogniwa transmisyjnego należy utrzymywać w granicach plus/minus 0,5 stopnia temperatury badania za pomocą regulatora temperatury.
Czujnik wilgotności powinien być w stanie wykryć zmiany wilgotności względnej o 0,05 procent, a czas reakcji nie powinien być dłuższy niż 1 sekunda. Dla każdego typu czujnika wilgotności należy przestrzegać odpowiednich procedur konserwacji i kalibracji określonych przez producenta. Dodatkowo w zbiorniku na wodę powinna znajdować się woda destylowana lub dejonizowana.
Warunki badania najlepiej wybrać z tabeli zawartej w normie.
Wśród licznych badań, pomiarów, analiz i ocen nasza organizacja zapewnia przedsiębiorstwom z różnych sektorów, dzięki przeszkolonemu i fachowemu personelowi oraz zaawansowanemu sprzętowi technologicznemu, „ISO 15106-1 Tworzywa sztuczne – Folie i arkusze – Oznaczanie współczynnika przenikania pary wodnej – Część 1: Wilgotność Świadczy także usługi testowania określone w standardzie „metoda czujnika detekcji”.
Możesz poprosić nas o wypełnienie formularza, aby umówić się na spotkanie, uzyskać bardziej szczegółowe informacje lub poprosić o ocenę.
