Norma ASTM D1002, opracowana przez Amerykańskie Towarzystwo Badań i Materiałów (ASTM), opisuje metodę badawczą służącą do określania pozornej wytrzymałości na ścinanie klejów łączących ze sobą metale, badanej na standardowej próbce pojedynczego połączenia zakładkowego w określonych warunkach przygotowania i badania.
Opisana tutaj metoda badawcza może być stosowana do określania wytrzymałości kleju, parametrów przygotowania powierzchni oraz trwałości kleju w warunkach środowiskowych. Istnieje wiele norm ASTM dotyczących badania wytrzymałości na ścinanie materiałów klejonych. Na przykład norma ASTM D3163 jest przeznaczona do klejenia tworzyw sztucznych, a norma ASTM D5868 do określania wytrzymałości na ścinanie tworzyw sztucznych wzmocnionych włóknami względem siebie lub metalu.
Niniejsza norma koncentruje się na połączeniach metal-metal. Istnieją różne rodzaje zakładek, w tym zakrzywione, podwójne, z podwójnym dnem, karbowane i pojedyncze. Istnieją różne tryby uszkodzeń podczas badania ścinania zakładek. Klej może oddzielić się od metalowego podłoża, może oddzielić się od siebie lub może być tak mocny, że ścina i odrywa kawałek metalu.
Zgodnie z procedurą testową ASTM D1002, dwie metalowe płytki są łączone klejem i utwardzane zgodnie ze specyfikacją. Następnie zespół jest cięty na nakładające się próbki ścinane o jednakowej szerokości. Próbki umieszczane są w uchwytach uniwersalnej maszyny wytrzymałościowej i rozciągane z prędkością 1,3 mm/min, aż do momentu zniszczenia. Uchwyty służące do mocowania końców zespołu powinny być ustawione tak, aby siła nacisku była przykładana od linii środkowej próbki. Rodzaj zniszczenia może być adhezyjny (oddzielenie kleju od jednego z podłoży) lub kohezyjny (oddzielenie kleju wewnątrz samego materiału).
Zalecana próbka ścinana ma szerokość 25,4 mm i długość zakładki 12,7 mm. Zalecana grubość metalu wynosi 1,62 mm, a całkowita długość klejonej próbki to 177,8 mm. Uszkodzenie próbki powinno nastąpić w kleju, a nie w podłożu. Dlatego grubość metalu i długość zakładki można dostosować w razie potrzeby. Klej nakłada się zgodnie z zaleceniami producenta.
Sprzęt używany w tych testach obejmuje:
Wartości podawane dla próby ścinania przy zginaniu są stosunkowo proste. Maksymalna siła, często określana jako wytrzymałość na ścinanie, to w rzeczywistości obciążenie szczytowe. Maksymalne naprężenie ścinające jest nieco inne i wymaga od użytkownika podzielenia maksymalnej siły przez powierzchnię. Należy zarejestrować rodzaj uszkodzenia.
W testach stosuje się następujące rodzaje przyrządów testowych:
Norma ASTM D1002 jest ważna, ponieważ zapewnia wiarygodną i spójną metodę badania pozornej wytrzymałości na ścinanie klejów stosowanych do klejenia powierzchni metalowych w konfiguracji połączeń zakładkowych. Norma ta jest uważana za istotną w różnych branżach z następujących powodów:
Krótko mówiąc, norma ASTM D1002 jest istotna, ponieważ stanowi niezawodne, ujednolicone ramy oceny wydajności łączenia klejowego, informując o wyborze materiałów, zapewniając jakość i chroniąc bezpieczeństwo w krytycznych zastosowaniach.
Nasza organizacja, która od lat wspiera firmy z wszystkich sektorów, oferując szeroki zakres usług testowych, pomiarowych, analitycznych i ewaluacyjnych, może pochwalić się silnym zespołem pracowników, którzy uważnie śledzą światowe osiągnięcia w nauce i technologii oraz stale się rozwijają. W tym kontekście oferujemy również usługi testowe zgodne z normą ASTM D1002 dotyczącą metody badania pozornej wytrzymałości na ścinanie próbek metalowych łączonych jednowarstwowym klejem metodą rozciągania (metal-metal).
Możesz poprosić nas o wypełnienie formularza, aby umówić się na spotkanie, uzyskać bardziej szczegółowe informacje lub poprosić o ocenę.
