ISO/TS 11665-13 Pomiar radioaktywności środowiska – Powietrze: Radon 222 – Część 13: Oznaczanie współczynnika dyfuzji w materiałach wodoodpornych: Metoda badania stężenia dwustronnej aktywności membranowej

W normie „ISO/TS 11665-13 Pomiar radioaktywności środowiska – Powietrze: radon 222 – Część 13: Oznaczanie współczynnika dyfuzji w materiałach wodoodpornych: metoda dwustronnego badania stężenia aktywności membranowej” opublikowanej przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO), membrany bitumiczne lub polimerowe, powłoki Opisuje różne metody przeznaczone do oceny współczynnika dyfuzji radonu w materiałach hydroizolacyjnych, takich jak farby lub farby, oraz założenia i warunki brzegowe, które muszą zostać spełnione podczas badań. Niniejsza norma nie ma zastosowania do materiałów porowatych, w których dyfuzja radonu zależy od porowatości i zawartości wilgoci.

Na potrzeby niniejszego standardu mają zastosowanie następujące terminy i definicje:

• Materiał oznacza produkt według określonej specyfikacji, który jest przedmiotem badania.
• Próbka (materiał) to określona ilość materiału wybrana z partii produkcyjnej w celu określenia współczynnika dyfuzji radonu.
• Współczynnik dyfuzji radonu wyraża aktywność radonu przechodzącą przez jednostkową powierzchnię materiału jednowarstwowego o jednostkowej grubości na jednostkę czasu w wyniku dyfuzji molekularnej oraz jednostkowy gradient stężenia aktywności radonu na granicach tego materiału.
• Równoważny współczynnik dyfuzji radonu, współczynnik dyfuzji radonu materiału wielowarstwowego jest liczbowo równy współczynnikowi dyfuzji radonu materiału jednorodnego o tej samej grubości co materiał warstwowy i odnosi się do ciała stałego, w którym radon przenika w tej samej ilości przez materiał warstwowy .
• Długość dyfuzji radonu odnosi się do odległości, na jaką radon przechodzi w wyniku dyfuzji, i na której jego skuteczność zmniejsza się o „e” razy z powodu degradacji. Długość dyfuzji radonu wyrażona jest zależnością podaną w normie.
• Wspólna szybkość wydechu radonu z powierzchni wyraża wartość stężenia aktywności atomów radonu usuniętych z materiału na jednostkę powierzchni w jednostce czasu. Na potrzeby tej normy uwzględnia się jedynie transport dyfuzyjny przez próbkę.
• Niestacjonarna dyfuzja radonu odnosi się do zależnej od czasu dyfuzji radonu przez próbkę, gdy zmienia się stężenie aktywności radonu w próbce (w zależności od czasu, odległości od powierzchni naświetlonej radonem oraz stężenia aktywności radonu w pojemniku źródłowym) i szybkości Zmienia się także powierzchnia wydechu radonu z próbki do pojemnika odbiorczego. Jednowymiarową niestacjonarną dyfuzję radonu opisuje cząstkowe równanie różniczkowe. Niestacjonarna dyfuzja radonu ma miejsce wtedy, gdy stężenie aktywności radonu w naczyniu źródłowym nie jest stałe oraz w okresie bezpośrednio następującym po momencie wystąpienia stałego stężenia w naczyniu źródłowym.
• Stacjonarna dyfuzja radonu (niezależna od czasu dyfuzja radonu przez próbkę lub stała dyfuzja radonu) charakteryzuje się stałym (niezależnym od czasu) rozkładem radonu w próbce, a co za tym idzie stałą szybkością powierzchniowego wydychania radonu z próbki do naczynia odbiorczego.
• Precyzyjny pomiar stężeń aktywności radonu odnosi się do pomiaru przebiegów czasowych stężeń aktywności radonu w naczyniach źródłowych i odbiorczych, wykorzystywanych do obliczenia współczynnika dyfuzji radonu. Czas trwania dokładnego pomiaru może być taki sam lub krótszy niż czas trwania badania.

Podczas wykonywania badania próbkę badanego materiału umieszcza się pomiędzy źródłem hermetycznym a pojemnikami odbiorczymi i dokładnie zamyka złącze. Stężenie aktywności radonu w obu pojemnikach mierzone jest metodami pomiaru ciągłego lub punktowego określonymi w normach ISO 11665-5 i ISO 11665-6.

Dzięki źródłu radonu o stałym natężeniu produkcji radonu stężenie aktywności radonu w naczyniu źródłowym utrzymuje się na wysokim poziomie. Radon emitowany z próbki monitoruje się za pomocą skalibrowanego monitora radonu w naczyniu odbiorczym.

Stosując odpowiednią procedurę matematyczną, współczynnik dyfuzji radonu oblicza się następnie na podstawie przebiegu w czasie stężeń aktywności radonu mierzonych w naczyniach źródłowych i odbiorczych oraz powierzchni i grubości badanej próbki. W próbkach wielowarstwowych opisana powyżej zasada skutkuje wyznaczeniem zastępczego współczynnika dyfuzji radonu.

Wśród licznych badań, pomiarów, analiz i ocen nasza organizacja zapewnia przedsiębiorstwom z różnych sektorów, dzięki przeszkolonemu i fachowemu personelowi oraz zaawansowanemu sprzętowi technologicznemu, „ISO/TS 11665-13 Pomiar radioaktywności środowiska – Powietrze: radon 222 – Część 13: Wodoodporność Świadczy także usługi badawcze określone w normie „Oznaczanie współczynnika dyfuzji w materiałach: metoda dwustronnego badania stężenia aktywności membranowej”.