DIN 5033 Pomiar koloru

Norma „DIN 5033 Pomiar koloru”, opracowana przez Niemiecki Instytut Normalizacyjny (DIN), składa się z kilku części opublikowanych pod tym samym tytułem. Mianowicie,

• Norma „DIN 5033-1 Część 1: Podstawowe pojęcia kolorymetrii” jest stosowana w dziedzinach przemysłu zajmujących się opisem barw subtraktywnych i barw świetlistych. Odejmowanie kolorów jest użyteczną metodą określania ostatecznego wyglądu koloru obiektu, jeśli znany jest kolor światła i pigmentów. Stosując uzupełniającą paletę kolorów można określić barwy światła, które zostaną pochłonięte przez dany materiał. Norma ta definiuje podstawowe pojęcia kolorymetrii. Stosuje się go we wszystkich dziedzinach przemysłu, w których ma miejsce metryczne definiowanie kolorów nadwozia i kolorów świateł.
• W normie „DIN 5033-2 Część 2: Standardowe systemy kolorymetryczne” wyjaśniono obserwatorów standardów kolorymetrycznych CIE 1931 i CIE 1964 oraz standardowe systemy wartości kolorów 2 i 10 stopni. Norma ta zawiera standardowe funkcje wartości widmowych dla obu układów. Norma CIE z 1931 r. definiuje związek między widzialnym widmem a wrażeniem wizualnym poszczególnych kolorów przez ludzkie widzenie barw. Przestrzenie kolorów CIE to modele matematyczne, które próbują przewidzieć percepcję unikalnych odcieni kolorów. Przestrzenie barw stanowią podstawowe narzędzia stanowiące podstawę pomiaru barw w takich gałęziach przemysłu, jak produkcja farb, barwników, oświetlenie i obrazowanie kolorowe.
• W normie „DIN 5033-3 Część 3: Pomiary kolorymetryczne” opisane są różne wartości barw:
  • Standardowe wartości kolorów i składowe wartości kolorów dla 2-stopniowego standardowego systemu kolorów
  • Standardowe wartości kolorów i składowe wartości kolorów dla 10-stopniowego standardowego systemu kolorów
  • Wartości kolorów Helmholtza (teoria ta głosi, że czopki są wrażliwe na trzy różne kolory: zielony, niebieski i czerwony; w połączeniu oczy mogą rozróżniać miliony kolorów)
  • Przestrzenie kolorów CIE 1976 (wzór różnicy kolorów CIE 1976 był pierwszym, który powiązał zmierzoną różnicę kolorów ze znanym zestawem współrzędnych CIELAB).
  • Wartości kolorów zgodne z systemem kolorów DIN.
• Metoda widmowa pomiaru koloru została omówiona w normie „DIN 5033-4 Część 4: Metoda widmowa”. Po wyjaśnieniu podstawowych zasad tej metody podano szczegółowe wyjaśnienie pomiaru widmowego i późniejszych obliczeń. Kolor widmowy odpowiada długościom fal światła widzialnego (źródłu wszystkich kolorów). Wszystkie kolory mają swoje źródło w świetle. Światło słoneczne, światło sztuczne (całe światło widzialne) składają się z fal o różnych długościach, a każda długość fali odpowiada innemu kolorowi. To jest kolor widmowy.
• Wymagania dotyczące wizualnego dopasowania kolorów opisano w normie „DIN 5033-5 Część 5: Pomiar koloru metodą wizualnego dopasowania kolorów”. Czynniki brane pod uwagę przy dopasowywaniu kolorów do wzroku obejmują: źródło światła, geometrię widzenia, wielkość próby, wiek, płeć, wady widzenia kolorów u obserwatora oraz spójność obserwatorów. Natomiast czynniki wpływające na instrumentalne dopasowanie kolorów obejmują źródło światła, wybór standardowych danych obserwatora o kącie widzenia 2 lub 10 stopni, wpływ geometrii obserwacji, strukturę materiału tekstylnego, połysk lub odbicie lustrzane, dichroizm, fluorescencję, metamerizm próbki, wybór wzorów różnic kolorów oraz jednolitość wizualnie jednolitej przestrzeni kolorów.
• Norma „DIN 5033-6 Część 6: Metoda potrójnego bodźca” opisuje system wizualnego dopasowywania koloru do trzech kolorów podstawowych (czerwonego, zielonego i niebieskiego) w standardowych warunkach. Trzy wyniki są oznaczone odpowiednio jako X, Y i Z i nazywane są potrójnymi wartościami bodźca.
• Norma „DIN 5033-7 Część 7: Warunki pomiaru barw obiektów” opisuje warunki pomiaru barw obiektów. Do pomiaru koloru wymagany jest zakres długości fal od 380 nm do 780 nm, co odpowiada długości fal, jakie może postrzegać ludzkie oko. Pomiary koloru można wykonać poprzez obliczenia bazujące na pomiarach odbicia widmowego za pomocą spektrofotometru UV-VIS w tym zakresie długości fal.
• Norma „DIN 5033-8 Część 8: Warunki pomiaru źródeł światła” opisuje warunki pomiaru niezbędne do zmierzenia ilości światła w danym obszarze lub na określonej powierzchni roboczej.
• Norma „DIN 5033-9 Część 9: Odbicie światła do kalibracji w kolorymetrii i fotometrii” opisuje wymagania dotyczące wzorców odbicia światła i materiałów do ich przetwarzania. Norma ta dotyczy kolorymetrów i fotometrów służących do pomiaru współczynnika odbicia.
• Norma „DIN 5033-10 Część 10: Kalibracja w pomiarze barwy i fotometrii z wykorzystaniem wzorców czerni” opisuje materiały przeznaczone na wzorce czerni refleksyjnej oraz wymagania dotyczące ich przetwarzania i stosowania. Niniejsza norma dotyczy kolorymetrów i fotometrów do pomiaru współczynnika odbicia. Na przykład, czarny standard szklany stosuje się jako punkt odniesienia przy pomiarach powierzchni o niskim współczynniku odbicia światła, takich jak powłoki cienkowarstwowe, powłoki antyrefleksyjne, filtry blokujące i podłoża. Przybliżona wartość współczynnika odbicia światła pojedynczego koloru określa stosunek ilości światła odbitego od powierzchni do ilości światła padającego na tę powierzchnię. Kolor czarny ma współczynnik odbicia światła wynoszący 0 procent i pochłania całe światło.

Nasza organizacja zatrudnia wykwalifikowaną kadrę, która śledzi rozwój nauki i techniki na całym świecie i nieustannie się doskonali. Wśród licznych prac testowych, pomiarowych, analitycznych i ewaluacyjnych realizowanych dla przedsiębiorstw z różnych sektorów znajdują się również usługi testowe zgodne z normą „DIN 6175 Tolerancje kolorów dla powłok samochodowych - Powłoki lite i efektowe”.