EN 1469 Wyroby z kamienia naturalnego - Płyty elewacyjne - Wymagania

Europejska norma „EN 1469 Wyroby z kamienia naturalnego – Płyty elewacyjne – Wymagania” opisuje wymagania dotyczące płyt z kamienia naturalnego przeznaczonych do stosowania jako okładziny ścienne i sufitowe wewnątrz i na zewnątrz budynków. Niniejsza norma nie obejmuje kruszyw oraz sztucznie aglomerowanych materiałów i zespołów kamiennych. Ponadto norma ta nie obejmuje płyt dachowych stosowanych jako okładziny zewnętrzne oraz płyt i wyrobów kamiennych przeznaczonych na kasetonowe pokrycia dachowe. Norma ta nie uwzględnia mocowania za pomocą zapraw i klejów.

Na potrzeby niniejszej normy, oprócz terminów i definicji podanych w EN 12670, stosuje się następujące definicje:

• Płyta elewacyjna to arkusz przycięty w celu wykorzystania jako okładzina ścian wewnętrznych i zewnętrznych. Można zamocować lub zawiesić pod dowolnym kątem.
• Wymiary płyt elewacyjnych, długość, szerokość i grubość, stanowią wymiary płyt elewacyjnych przeznaczonych do stosowania na zewnątrz i wewnątrz.
• Niższa wartość oczekiwana odpowiada 75. percentylowi rozkładu logarytmiczno-normalnego przy poziomie ufności 5%.
• Wysoka wartość oczekiwana odpowiada 75. percentylowi rozkładu logarytmiczno-normalnego przy poziomie ufności 95%.

Właściwości geometryczne kamieni naturalnych wykorzystywanych do budowy elewacji określa się w następujący sposób:

• Wszystkie pomiary muszą być wykonane zgodnie z normą EN 13373, a wszystkie mierzone wartości jednostkowe muszą mieścić się w wymaganych tolerancjach.
• Grubość należy mierzyć zgodnie z normą EN 13373, a zmierzone wartości nie powinny odbiegać od grubości nominalnej o więcej niż wartość podana w tabeli zawartej w normie. Producent może zadeklarować większe odstępstwa. Jest to szczególnie ważne, jeżeli krawędzie płytek będą widoczne po ułożeniu. Jeśli podłoga ma być mocowana za pomocą kleju lub cienkiej warstwy zaprawy, mogą być wymagane mniejsze tolerancje. Wymagana grubość płyt wynika z analizy strukturalnej lub podobnej procedury, która uwzględnia właściwości techniczne i fizyczne kamienia oraz zamierzone zastosowanie. W przypadku powierzchni naturalnie rozszczepionych wartości podane w tabeli nie obowiązują, a odchylenia grubości określa producent.
• Odchylenie od płaskości powierzchni (z wyłączeniem naturalnych powierzchni rozszczepionych) mierzone zgodnie z normą EN 13373 nie może przekraczać 0,2% długości deski i 3 mm. W przypadku powierzchni naturalnie rozszczepionych tolerancja płaskości musi zostać zadeklarowana przez producenta.
• Długość, szerokość i kwadratowość nie mogą odbiegać od wymiarów nominalnych o więcej niż tolerancje podane w tabeli. Pomiary należy wykonywać zgodnie z normą EN 13373. Producent może zadeklarować większe odstępstwa. W przypadku krawędzi naturalnie pękniętych lub postrzępionych wartości podane w tabeli nie obowiązują, a tolerancje długości, szerokości i kwadratowości określa producent.
• Dopuszczalne odchylenie w dowolnym punkcie musi być takie, jak podano w tabeli. Każdy kąt płyty musi być zgodny z ustaloną geometrią. Części o specjalnym lub nieregularnym kształcie należy sprawdzić pod kątem zgodności z wymaganym kształtem za pomocą odpowiedniego szablonu, przy czym dopuszczalne odchylenie w dowolnym punkcie musi być takie, jak określono w tabeli. Producent może zadeklarować większe odstępstwa. Jest to szczególnie ważne, gdy krawędzie desek są widoczne.
• Podane położenie, głębokość i średnica otworów na kołki będą wynosić: położenie mierzone na długości lub szerokości deski plus/minus 2 mm, położenie mierzone na grubości plus/minus 1 mm (mierzone od odsłoniętej powierzchni), głębokość plus 3 mm minus 1 mm, średnica plus 1 mm minus 0,5 mm. Producent może zadeklarować większe odstępstwa. W przypadku innych systemów mocowania (np. nasadek) producent deklaruje określone odchylenia.
• Wymiary handlowe arkuszy forniru powinny opierać się na polu najmniejszego możliwego zamkniętego prostokąta mierzonym w metrach kwadratowych z dokładnością do dwóch miejsc po przecinku. W przypadku małych lokali konieczne może być ustalenie minimalnej wielkości, np. 0,25 m2. Powłoka powierzchniowa Ogólne powłoki powierzchniowe należy nakładać gładko na krawędzie płyty powłokowej. Odnawianie powierzchni niektórych rodzajów kamienia zazwyczaj wiąże się z zastosowaniem łatek, wypełniaczy lub innych podobnych produktów w celu wypełnienia naturalnych otworów, uskoków lub pęknięć. Należy to traktować jako część normalnego funkcjonowania. W takich przypadkach należy zadeklarować rodzaj transakcji oraz rodzaj i charakter materiałów dodatkowych. Powierzchnie po obróbce powinny mieć jednolity wygląd, co jest funkcją procesu powlekania, i powinny być obrabiane maszynowo w celu uzyskania określonego efektu powłoki (np. w odniesieniu do próbek) na wszystkich odsłoniętych powierzchniach. Norma EN 12670 dotyczy definicji powłok powierzchniowych.

Jeżeli produkty poddawane są w trakcie produkcji obróbce zmieniającej właściwości kamienia (np. obróbce chemicznej lub fizycznej, łataniu lub wypełnianiu naturalnych otworów, uskoków lub pęknięć albo stosowaniu innych podobnych produktów), należy określić sposób zastosowania tej obróbki oraz uwzględnić zmiany właściwości fizycznych i chemicznych. Ponadto próbki do badań muszą być reprezentatywne dla produktu i wszelkich zabiegów, którym poddano kamień.

Nasza organizacja, która od lat stara się wspierać przedsiębiorstwa z każdej branży, realizując szeroką gamę badań testowych, pomiarowych, analitycznych i ewaluacyjnych, dysponuje silną kadrą, która uważnie śledzi rozwój nauki i techniki na świecie oraz nieustannie się doskonali. W tym kontekście świadczone są również usługi badawcze dla przedsiębiorstw zgodnie z normą „EN 1469 Wyroby z kamienia naturalnego - Płyty elewacyjne - Wymagania”.