ISO 6370-2 Emalie szkliste i porcelanowe – Oznaczanie odporności na zużycie – Część 2: Ubytek masy po zużyciu podpowierzchniowym

W normie „ISO 6370-2 Emalie szkliste i porcelanowe – Oznaczanie odporności na ścieranie – Część 2: Ubytek masy po zużyciu podpowierzchniowym” opracowanej przez Międzynarodową Organizację Normalizacyjną (ISO) stwierdza się, że odporność emalii szklistej i porcelanowej powłoki na ścieranie w wyniku tarcia, szlifowania lub innych oddziaływań mechanicznych. Metoda badawcza służąca do określania

Testy opierają się głównie na następujących zasadach:

• W urządzeniu testowym umieszcza się trzy identyczne próbki badawcze pokryte emalią i trzy płytki szklane odniesienia.
• Oddzielne próbki do badań i tafle szkła odniesienia poddaje się jednocześnie trzykrotnie w ciągu 30 minut działaniu korozyjnemu mieszaniny stopionych ziaren tlenku glinu, kulek stalowych i wody.
• Względną wielkość zużycia oblicza się ze średniej ubytków masy dla trzech próbek testowych i trzech płytek szklanych odniesienia.

Do czyszczenia próbek testowych i płytek szklanych odniesienia stosuje się następujące odczynniki:

• Etanol (96% do 98% objętościowo)
• Woda destylowana lub woda o równoważnej czystości (woda III klasy spełniająca wymagania normy ISO 3696)

Urządzeniem wykorzystywanym w tych badaniach jest tester ścieralności spełniający wymagania normy ISO 6370-1. To urządzenie składa się z następujących części:

• Skala z dokładnością do 0,2 mg.
• Pipeta o pojemności nominalnej 25 mL, co najmniej klasy B, spełniająca wymagania normy ISO 648.
• Piec suszący zdolny do utrzymania temperatury co najmniej 130 stopni.
• Suszarka o średnicy wewnętrznej 200 mm.
• Referencyjne płytki szklane, które są kwadratowymi płytkami ze szkła float o długości boku 100 mm i grubości 3 mm. Do każdego badania wymagany jest zestaw trzech wzorcowych płytek szklanych. Do identyfikacji powierzchni kąpieli flotacyjnej płytek szklanych stosuje się standardowy załącznik (załącznik A). Szkło float to proces polegający na zanurzeniu paska gorącego szkła w podgrzanej cieczy o gęstości większej niż gęstość szkła.

Materiały użyte w tych testach obejmują:

• Kulki stalowe: Do każdego badania na zestawie trzech próbek i trzech wzorcowych płytek szklanych wymagane są: kulka o masie 4 g o średnicy 500 mm, śrut o masie 3 g o średnicy 400 mm i kulka o masie 2 g z średnica 250 mm. Kulki powinny być wykonane ze stali nierdzewnej stosowanej w łożyskach i być hartowane (na przykład stal typu 683 odpowiadająca wymaganiom normy ISO 17-20).
• Materiały ścierne: ziarna topionego tlenku glinu o uziarnieniu P 80, spełniające wymagania normy ISO 6344-2.

Rozpoczynając badania, próbki do badań przygotowywane są zgodnie z międzynarodowymi normami dla odpowiedniego metalu nieszlachetnego. Produkcja próbek do badania emalii szklistych i porcelanowych do blach stalowych i żeliwa jest określona w normie ISO 28722. Każdą próbkę testową i szklaną płytkę odniesienia płucze się wodą i dokładnie przeciera etanolem. Próbki do badań i płytki szklane odniesienia suszy się w suszarce w temperaturze 120 stopni plus/minus 5 stopni przez 2 godziny. Wyjmuje się je z pieca, umieszcza w suszarniach na co najmniej 2 godziny, a każdą próbkę waży się z dokładnością do 0,2 mg (masa początkowa).

Dla każdego zestawu składającego się z co najmniej trzech próbek do badań i trzech płytek szklanych odniesienia przeprowadza się jedno badanie. Próbki do badań i tafle szkła odniesienia mocuje się na stole oscylacyjnym testera zużycia za pomocą pierścieni ustalających, pierścieni uszczelniających i urządzeń zaciskowych. Zatem strony powłoki pokrywającej badanych próbek i powierzchnia kąpieli flotacyjnej płytek szklanych odniesienia powinny być skierowane do wnętrza pierścieni ustalających.

Każdy pierścień ustalający jest wypełniony ładunkiem ściernym i uszczelniony korkiem. Ładunek ścierniwa składa się z: śrutu stalowego o średnicy 4 mm, 80 g, śrutu stalowego o średnicy 3 mm, 60 g, śrutu stalowego o średnicy 2 mm, o masie 35 g, 20 ml plus/minus 0,2 ml wody i 3 g plus/minus 0,01 g ścierniwa.

Graniczne odchylenia masy kulek to masa każdej piłki.

Stół oscylacyjny testera zużycia pracuje przez okres 30 minut plus/minus 1 minuta, co odpowiada 9000 obrotów plus/minus 300 obrotów. Następnie próbki i płytki szklane odniesienia są wyjmowane, a próbki do badań, płytki szklane odniesienia, pierścienie ustalające i pierścienie uszczelniające dokładnie spłukiwane pod bieżącą wodą. Próbki do badań i płytki szklane odniesienia suszy się na powietrzu i umieszcza w testerze ścieralności ze świeżym ładunkiem ściernym. Kulki stalowe można ponownie wykorzystać po dokładnym oczyszczeniu.

Jeżeli grubość badanej powłoki emalii jest mniejsza niż 0,2 mm, zaleca się zważenie próbki przed kolejnym okresem badania. Stół oscylacyjny pracuje przez kolejne 30 minut, a następnie całą procedurę powtarza się po raz trzeci. Jeżeli badana powłoka emalii szklistej i porcelanowej już zniknęła, badanie zostaje przerwane.

Po trzech 30-minutowych okresach testowych próbki do badań i płytki szklane odniesienia są wyjmowane z testera zużycia. Opłucz je dokładnie pod bieżącą wodą. Próbki do badań i płytki szklane odniesienia suszy się w suszarce w temperaturze 120 stopni plus/minus 5 stopni przez 2 godziny. Następnie umieszcza się je w suszarce na co najmniej 2 godziny i każdy waży z dokładnością do 0,2 mg (masa końcowa).

Porowata powierzchnia badanej próbki po ścieraniu może powodować przyrost masy na skutek absorpcji wody. Fakt ten odnotowuje się w raporcie z testu.

Nasza organizacja, posiadająca wyszkoloną i fachową kadrę oraz zaawansowany sprzęt technologiczny, wśród licznych testów, pomiarów, analiz i badań oceniających, które przeprowadza dla przedsiębiorstw z różnych sektorów, „ISO 6370-2 Emalie szkliste i porcelanowe – Oznaczanie odporności na ścieranie – Część 2: Odporność na zużycie podpowierzchniowe Świadczy także usługi badawcze określone w normie „ubytek masy po ubytku masy”.